Countdown..

September is bijna voorbij.. Ik ben de dagen aan het aftellen tot de dag aanbreekt dat ik naar Nederland afreis.. Hoewel het mij in zekere zin ook wel ontzettend nerveus maakt.. Mijn gemoedstoestand is momenteel wisselvalliger dan het weer, dus dat maakt het er niet beter op. En corona doet daar dan nog een schepje boven op.. Ik probeer het allemaal te relativeren, maar daar ben ik niet toe in staat..

Maar binnenkort is het zo ver.. Dan stap ik het vliegtuig in en ga ik voor het eerst dit jaar weg.. Weg van alles. Weg van het huis, weg van Sven en Emil.. Helaas niet weg van het ziek zijn, al hoop ik dat mijn reis naar Nederland kan bijdragen aan mijn herstel..
Maar makkelijk zal het niet worden.. En ik zie er ook wel tegenop..

Vandaag ook gestart met nieuwe medicatie.. De professionals zeggen dat het mij gaat helpen, we hebben alle voors en tegens samen besproken.. Hoewel je soms liever niet had willen weten wat er in de bijsluiter staat.. Zeker niet in mijn geval, waarbij elke prikkel er een te veel is.. Ik hoop er maar het beste van.. De lijst met bijwerkingen is niet mals..

Het was vandaag ook weer zo’n dag dat ik mezelf het best kon associëren met een “dood vogeltje”.. Gisteren heb ik weer genoeg moeten regelen waar ik vandaag de consequenties van mocht ervaren.. Mijn energielevel was zodanig gekelderd dat mijn bed en bank mijn beste maatjes zijn geweest.. Hopelijk gaat het morgen wat beter zodat ik nog een klusje in huis kan doen of zo..

’s Avonds was ik te moe om nog een boek te lezen voor het slapen gaan.. Meestal blijf ik net zo lang op de bank liggen tot ik dood op ben en dan in bed als een blok in slaap val.. En dan bedoel ik ook dat ik rustig 10 uur aan een stuk kan slapen.. Ook heb ik een tijdje geprobeerd om eerder van de bank op te staan, maar als ik niet snel genoeg in slaap val in bed dan draaien mijn hersens nog even een paar overuren en lig ik dus verre van ontspannen in mijn bedje..

Tsja, mijn leven gaat momenteel op de automatische piloot.. En ondanks dat ik enorm veel ben afgevallen eet ik wel gewoon maaltijden en koekjes.. Hoewel ik mijn boterhammen nu niet meer kan beleggen met chocolade vlokken.. Misschien toch maar goed om binnenkort naar Nederland te gaan..

Cavia perikelen

We hebben een avondklok in huis.. Geen lawaai meer na 22.00 uur en als ik het licht uitdoe. Mijn slaapkamer ligt namelijk naast de keuken, maar mijn cavia’s negeren regelmatig de regels. Dus gisteren ging het ook net even anders..

Ik lag gisteravond in bed en sliep al bijna toen Sven plotseling begon te schreeuwen.. Dus ik stapte uit bed om te zien waarom er zoveel paniek was en ik zag een “enorme catastrofe”..

Ja, zo’n omgevallen caviahuisje is natuurlijk reden genoeg om aandacht voor te vragen.. De hele avond waren ze al bezig dat huisje te verplaatsen en ik vroeg mezelf ook echt een keer af “als dat maar goed gaat”.. Ik schonk er verder niet veel aandacht aan, ik zou de “schade” wel zien als ik vandaag wakker zou worden.. Nou, daar was Sven het niet zo mee eens..
Waarschijnlijk was het weer iets van Emil’s beulwerk, die lag mij tenslotte nietsvermoedend vanuit het grote caviahuis gapend aan te kijken waar al die commotie goed voor was..

Nadat ik het hok weer opnieuw ingeruimd had heb ik de rest van de avond ook niemand meer gehoord.. En vanmorgen zaten ze alweer klaarwakker te wachten op hun slablaadje, zo onschuldig als iets.. Alsof er helemaal niets gebeurd was..

De rugzak

Iedereen heeft wel een rugzak.. Je begon er mee toen je voor het eerst naar de kleuterschool ging.. Op de middelbare school gebruikte je hem voor je boeken.. Ik heb zelfs er een waarmee ik kon backpacken.. Er ging wel 60 liter aan bagage in.. Maar dat is niet het soort rugzak dat ik bedoel.. En ook niet het soort bagage waar ik nu over praat..
Ik heb een hoop spullen weg gedaan toen ik ging verhuizen. Maar blijkbaar niet alles. Ik had kilo’s aan onzichtbare bagage.. En blijkbaar heeft het nooit ergens in de weg gestaan omdat ik het onbewust altijd met mij mee droeg.. Als het dat wel had gestaan, dan had ik het vast al eerder opgeruimd..
De laatste jaren in Nederland waren niet makkelijk geweest.. Verre van dat.. Ik heb mijn hele leven al moeten knokken om dingen voor elkaar te krijgen en de laatste jaren in Nederland nog heel wat voor de kiezen gekregen..
Toch ben ik gewoon door gegaan.. Wat geweest is, is geweest toch? Zo voelde het ook.. Maar diep van binnen zat er toch iets niet helemaal goed wat schijnbaar nu voor een explosie heeft gezorgd..
Ik dacht altijd dat ik die vrolijke Marloes was met genoeg zelfspot en doorzettingsvermogen, die het allemaal zelf wel even opknapte.. Maar blijkbaar kun je je ook voelen als een wrak wat te lang op de zeebodem heeft gelegen..
Die vrolijke Marloes is niet meer.. Ik zie er niet uit als een 34-jarige vrouw die vol in het leven staat.. Ik heb de laatste weken zoveel tranen uit mijn kop gehuild dat ze er in Nederland de deltawerken voor in werking zouden kunnen zetten..
Het is wat het is.. Van mij mag het jaar afgelopen zijn.. Het liefst was ik in bed gekropen om voorlopig niet meer wakker te worden.. Maar elke keer als ik mijn ogen open is het nog steeds 2020 en voel ik me nog net zo ellendig als anders.. Als ik nou eens vijf wensen kon doen dan wist ik het wel..

Bedtijd

Doodstil is het in de keuken.. Ik lig heerlijk in mijn dekentje gerold in mijn warme bedje die aan de keuken (beneden slaapkamer) grenst.. Heel af en toe hoor ik het geluid van een cavia die zijn pootjes nog even strekt om vervolgens weer in stilte te gaan liggen..
Elke avond het zelfde ritueel.. Soms zijn ze ’s avonds laat actief, dan scharrelen ze door de berg hooi of zetten hun tandjes in een van de huisjes.. Maar als ik wil slapen is het stil.. Sven en Emil gaan gelijk met mij naar bed. Ze zoeken ieder een eigen huisje op om vervolgens languit te gaan liggen.. Soms heeft er nog eentje honger en hoor je het geknabbel op een hooistengel.. Maar als er ’s avonds een enorme stilte door het huis valt, dan is dat voor mijn cavia’s een moment om ook hun bedje op te zoeken..
Ze hebben veel gespeeld vandaag.. Rondjes gelopen door het hok, verstoppertje gespeeld in de hooiberg, mijn activiteiten in de keuken gevolgd en lekker gegeten..
Sinds ze niet meer in de traliekooi wonen zijn het zulke lieve diertjes geworden.. Ze hebben zo’n fijne ruimte waarin ze lekker cavia kunnen zijn.. Nu liggen we alle drie op bed, maar morgenvroeg zijn ze weer wakker.. Dan wachten ze tot ik ontbijt ga maken en ze een blaadje sla uit de hand kunnen eten.. Voorzichtig, dat dan nog wel.. Maar als ik wakker word weet ik dat ze op mij zitten te wachten.. Vanuit hun huisje kijken ze naar mij op, weer een nieuwe dag samen..

Donderdag

Donderdag.. Het uitje van de week.. Na dagen van joggingbroeken en fijne truien was het nu tijd om mij in een spijkerbroek te hijsen, mijn haar leuk te doen en mijn huissokken om te ruilen voor een paar waarbij je nog gemakkelijk in je schoenen stapt.. Make-up was geen vereiste, hooguit doodzonde als je plaats neemt in de fauteuil bij je psycholoog.. Tenzij je jezelf dure watervaste mascara kunt veroorloven.. Maar ja, wie zou mij zien?
Het waren pittige gesprekken.. Heftig ook wel.. Het put me mentaal en emotioneel uit.. Topsport van een ander niveau..
Vanmorgen en gisteren ook al veel moeten regelen.. Het Zweedse arbeidsbureau had een foutieve datum door gegeven aan A-kassan, de instantie die je geld uitkeert als je geen baan meer hebt.. Dat moest dus ook weer rechtgezet worden.. Ondertussen ben ik ook met terugwerkende kracht in de ziektewet gezet, dus nu heb ik ook weer te maken met een andere instantie, een die je ziektegeld regeld..
Het grote voordeel hiervan is dat ik vrijstelling heb van alle verplichte activiteiten van het arbeidsbureau.. Dat is dan wel fijn, niks moet..
Ondertussen ik ook navraag gedaan of ik in mijn situatie mag afreizen naar het buitenland zonder verdere gevolgen.. In oktober heb ik een noodzakelijke reis naar Nederland staan. Afgelopen januari lowbudget kunnen boeken, maar vandaag heb ik mijn reis kosteloos gewijzigd zodat ik wat langer kan blijven dan oorspronkelijk gepland stond.. Mijn allereerste vakantie sinds 2019..
Nog nooit zijn Sven, Emil en ik langere tijd van elkaar gescheiden geweest, dus ik ben benieuwd.. Gelukkig gaan ze naar een fijn adres waar er goed voor ze gezorgd wordt.. Dat lijkt me misschien nog wel het zwaarste, om mijn vriendjes achter te moeten laten in Zweden.. Maar ja, een cavia kan niet zomaar met het vliegtuig mee.. Helaas.. Zal voor mijn beestjes ook wel wennen zijn, hun fijne ruime caviahok tijdelijk te moeten inwisselen voor de kleinere traliekooi..
Zucht… Tijd om mijn fijne huissokken en joggingbroek weer voor de dag te halen.. Ik heb het koud en mijn hoofd balanceert voor mijn gevoel op een luciferhoutje.. Gelukkig kan mama binnenkort weer alles masseren.. Nog een aantal weken volhouden..