just another day at the office..

Oké.. Gisteren was dan mijn 1e werkdag in mijn nieuwe levensjaar.. Die begon zoals alle woensdagen beginnen bij mij op het werk. Voor de middag bezig geweest met winkelinrichting. Showrooms, kopstellingen, dat soort werk.. Na de lunch kassadienst omdat mijn collega dan naar huis gaat..
Het liep aardig door en terwijl ik een meneer hielp met afrekenen hoor ik achter hem in de rij een vlot niet Nederlands gebabbel. Meneer had het inmiddels ook opgemerkt en zegt er iets over tegen mij.
Ik luister nog eens terwijl meneer zijn pincode intoetst. Een aantal woorden kwamen mij wel héél bekend voor.. “Nou, dat is geen Nederlands” zei de meneer na het intoetsen van zijn pincode op het pinapparaat. “Nee, die komen uit Zweden” antwoordde ik terug terwijl ik hem de kassabon overhandig. “Oh, jij kent hun?” kreeg ik terwijl meneer zijn bonnetjes opbergt. “Nee, ik versta ze alleen..”
Zomaar op de laatste woensdag in maart in een bouwmarkt in een dorp onder de rook van Nijmegen stonden er ineens drie Zweden bij mij aan de kassa!
Man, vrouw en een jongeman die ik ouder schat als ik.. Ik vroeg “pratar du Svenska?” en toen kwam het hele gesprek op gang.. In het Zweeds. Er stond gelukkig niemand meer achter hun in de rij.. Ze vroegen hoe het kwam dat ik Zweeds sprak en waar ik in Zweden altijd heen ga. Zij kwamen uit de buurt van Jönköping, de stad waar ik in september ook heen wil..
Erg lang konden we helaas niet meer praten want inmiddels kwamen er alweer nieuwe klanten naar de kassa. Maar voor als ik nog eens contact op wilde nemen, heb ik nog wel een emailadres gekregen, waarna we het gesprek afsloten op z’n Zweeds.. En de klant die er achter stond? Die stond even heel erg raar te kijken, haha.. Maar mijn dag was toen al geslaagd!

Advertenties

30 en een beetje..

Overmorgen is het zo ver.. Mijn laatste dagen als 30-jarige zijn geteld.
Het was kort gezegd een heftig jaar. Heftig ja, dat is precies het goede woord daar voor. Het was alsof ik in een rollercoaster zat met al zijn ups en downs..
Maar ik ben er sterker uitgekomen dan dat ik er instapte. Gelukkig..
Of zoals de Zweden zeggen als ze jarig zijn, “jag fylla år”. Letterlijk vertaald, ik vul een jaar.. En hopelijk komend jaar alleen maar met leuke dingen. Zo dat ik alle nare dingen in het verleden kan laten en een leuk nieuw jaar tegemoet ga met een nieuwe leeftijd.. Wie zal het zeggen..
De laatste week van mijn 30e jaar verliep ook alles behalve rustig.. Ik had al veel eerder willen schrijven, maar het kwam er gewoon niet van.. Druk op het werk, druk met opknappen van mijn nieuwe bed, druk met het schoonmaken van mijn huisje, druk met recepten zoeken voor mijn verjaardag, druk met mijn plantjes, boodschappen… Kortom, ik had het druk..
Vooral mijn plantjes gingen mij veel te snel. Na 4 dagen stonden de komkommerplantjes al op hun steeltjes en na 6 dagen kon ik ze al gaan overpotten.. Ook de tomatenplantjes gingen ineens snel, deze kunnen vandaag ook in potjes gezet worden.. De sla kan ik zowat elke dag water blijven geven, maar de temperatuur in de kas is ’s nachts gewoon nog te koud (het vroor nog steeds) om ze al over te planten in de kas. De paprika’s blijven redelijk stabiel en de aubergine laat mij dusdanig in de steek omdat er deze keer niks wil kiemen..
Maar nu komt april er aan en kan er veel meer gezaaid worden.. Sinds een paar dagen heb ik dus ook een grote tafel op de overloop voor het raam staan en kreeg ik er van mama nog eens 3 kweekbakken bij.. Er kan dus weer lekker veel gezaaid worden.. Boontjes, erwtjes, peultjes, courgette, watermeloen.. Ik wil alles in bakken gaan voor zaaien en als plantjes uitplanten in de groentetuin. Vorig jaar zijn er namelijk een hoop bonen niet uitgekomen en dat willen we natuurlijk niet nog een keer.. Zelfs de tuinbonen willen niet echt hard.. Maar ik heb er alle vertrouwen in dat het nu goed moet komen met zo’n mooie werkplek in huis..

De tuin in…

Vandaag maar weer eens een bezoek gebracht aan de groentetuin. Sinds ik er de tuinbonen had gezaaid was ik er eigenlijk al niet meer geweest.
Op de dagen dat het mooi weer was moest het werken en daarna brak tijdelijk de herfst weer aan.
Maar vandaag was het dan weer even droog en dus een goed moment om te kijken hoe onze groentetuin erbij lag na de plensbuien van afgelopen vrijdag en gisteren.
Niet dat er al veel gebeurd in onze groentetuin, maar ik had al wel tuinbonen gezaaid. Toch maar eens kijken of die inmiddels niet weg gespoeld waren.
Nou, nee dus.. Wel was bij sommige bonen de grond weg gespoeld waardoor ik de bonen zo kon zien liggen. Er zijn nog geen plantjes, maar wel begint er al een worteltje te komen, dus het kiemproces is al begonnen.
Verder was het ook tijd om weer even de schoffel door de grond heen te halen, deze was helemaal dicht gaan zitten door de vele regen die is gevallen.
Ook binnen in de kas groeit het goed. Het veldje met raapstelen dat door mijn moeder aangelegd is laat duidelijk zijn tekenen van leven zien. In nette rijtjes staan ze al een paar centimeter hoog op de steeltjes.
Thuis is het nog afwachten allemaal. In de bakjes die ik pas gezaaid heb ik nog niks te zien, maar de paprika en de kropsla doen het nog steeds goed.

Leven na de dood?

Ik was zo trots hè.. Dat het me eindelijk eens een keer gelukt was om aubergine plantjes te kweken.. Nou, mooi niet dus.. Kwam ik gisteren beneden, lagen ze daar mooi op apegapen in hun potje.. Weg aubergines.. Een zielig steeltje hing treurig over de rand van het potje, meer was er niet meer van over..
Ik kon het aanblik niet meer aanzien. Ik heb ze onder gegraven in mijn kweekbak zonder dat ik er eigenlijk aan dacht om deze treurigheid vast te leggen op beeld.
Het scheelt dat het nog vroeg in het seizoen is. Ik heb weer nieuwe kweekbakjes gevuld omdat er nog meer gezaaid mag gaan worden en heb daarbij ook maar meteen ruimte vrij gelaten voor nieuwe aubergines. Onder het mom van “de aanhouder wint”. Poging nummer twee..
Ook is het tomatentijd. Cherrytomaatjes en gewone tomaten. En komkommer, die mag nu ook alvast voor gezaaid worden. Uiteindelijk kan alles daarna in de kas geplant worden, we hebben zelfs speciaal kaskomkommerzaad met een hoge opbrengst.
De tomaten mogen eventueel ook naar buiten, maar ik geloof niet dat we daar ruimte voor hebben. Er komen namelijk ook worteltjes, verschillende boontjes, spinazie, radijsjes, erwtjes, peultjes en kool..
Maar vandaag alvast een begin gemaakt met de tomaten, komkommers en nieuwe aubergines. En dan ligt voorlopig het zaaiplan even stil. De volgende fase is april/mei, dan is het weer tijd voor nieuwe groentes. Tot die tijd kan ik alleen maar wachten of alles uit gaan komen wat vandaag gezaaid is.. Laten we het hopen…

Het leven is mooi..

Zondag. Het weer deed deze naam eer aan vandaag. Er hangt duidelijk voorjaar in de lucht. En ik ben gek op voorjaar. Eigenlijk op alle seizoenen. Naja, ik ben minder gecharmeerd van de Nederlandse zomers waarbij de temperatuur meteen stijgt tot tropische waardes en je eigenlijk niet meer weet waar je het zoeken moet, maar dat even terzijde.
Vandaag was het dus voorjaar. En de zon scheen. Het was gedaan met de regen en we hebben al een paar dagen mooi weer. Temperaturen van +12 en in de zon zelfs nog wat warmer. En een strak blauwe lucht.
Eigenlijk had ik voor vandaag het plan gevat om te gaan mountainbiken. Gewoon om de sleur van de afgelopen week te doorbreken. Kilometers knallen of zo..
Maar nee, vandaag werden mijn wandelschoenen uit de kast getrokken.. Omdat mijn ouders gingen wandelen en ik gezellig mee ging. Rugzak op, camera mee, het onbegrensde terrein opzoeken, de wijde wereld in..
Het werd een tocht langs het Reindersmeer. Een mooi stuk natuur ergens in de kop van noord Limburg. Ik was er al lang niet meer geweest.
En misschien is het soms ook maar goed dat ik niet te vaak op bepaalde plekken kom.. Ik leunde over het hekwerk en staarde over het water.. Vlak voor mij stonden her en der wat bramenstruiken, verder op aan het water stonden berkenbomen. Het meer lag als een blauw laken in het landschap. Spiegelglad en de enige rimpel werd veroorzaakt door een voorbij zwemmende gans.
Mijn gedachten gleden weg, zoals de gans door het water gleed. Herinneringen die voor eeuwig op mijn netvlies gebrand stonden. Ik dacht aan mijn mountainbike tocht van vorig jaar aan de oever van het Siljanmeer in Zweden. Het was vandaag net zo’n prachtige dag. Dagdromen mag..
We liepen verder door het mulle zand en de zon brandde op ons gezicht. Het was genieten, zoals ik elke dag wel zou willen. Maar die extra zonnestraaltjes maakten mij ook al heel gelukkig vandaag.
Stil zitten is namelijk iets voor ’s avonds. Overdag moet ik iets te doen hebben, anders voel ik me zo nutteloos. Mijn leven voelt soms aan als een rollercoaster en mijn hersenen razen maar door. Ik zit boordevol plannen, ideeën, dromen.. Maar dit soort momenten laten mij ook weer even tot rust komen.. Want in het leven moet je nooit vergeten om te genieten.