Vlierbloesem

Vandaag ga ik het eens hebben over de vlier. Een snelgroeiende heester die her en der te vinden is, als je tenminste weet dat het er een is.
Voor heen had ik er geen weet van en ook geen flauw benul of ik er überhaupt wel eens een was tegen gekomen. Laat staan dat ik wist hoe zo’n boompje eruit zag..
Nee, de vlier was tot dus ver onbekend, al kende ik hem alleen maar bij naam.
Tot dat ik mijn 1e glas vlierbloesem sap dronk bij taalles. Het was op een maandag in oktober. De smaak was even wennen, maar die kon ik wel waarderen. Het smaakte naar meer. Veel meer..
Inmiddels begon ik zo langzamerhand respect op te brengen voor die boom. Een die in het najaar goed is voor een hoop besjes en in het voorjaar vol met bloemtrossen zit. Een nuttige plant dus want ook al zijn de besjes goed voor jam, de bloemschermen mogen zeker ook niet vergeten worden.
Vorige week hadden we tijdens onze wandeling al gezien dat de vlier bijna in bloei stond en vandaag was dan het grote moment daar: Het was tijd om bloemen te plukken.. Het hele gebied rond het Wylerbergmeer stond er vol mee.
Want die bloemen die nu allemaal aam de bomen zitten, die zijn de basis voor een overheerlijk recept voor vlierbloesemsiroop. En dat was nou net het drankje dat ik zelf eens een keer wilde gaan maken.
Dus zo gezegd, zo gedaan.. Toen ik van mijn taalles kwam heb ik bij het Wylerbergmeer een zak vol bloemschermen geknipt. Vervolgens had ik nog suiker nodig, cirtroenen en citroenzuur en toen kon het proces van start. Over zo’n 48 uur zou het hele proces klaar moeten zijn.. Ik ben benieuwd..

Natuurpark Lelystad

Bruce the moose was gisteren erg in zijn nopjes. Een aantal dagen voor dat hij naar Zweden zou vertrekken zou hij oog in oog komen te staan met zijn grote soortgenoot. Althans, daar hoopte hij op..
Het stond al weken op de planning en het was ook een van de dingen die hij graag van zijn to-do-lijstje af wilde vinken: een wandeling in Natuurpark Lelystad.
Natuurlijk is er hier in de omgeving ook genoeg groen om te wandelen, maar niet zoals daar. Natuurpark Lelystad is namelijk ontstaan in de jaren 1970 omdat Artis, de dierentuin in Amsterdam, behoefte had aan extra ruimte voor grote hoefdieren. In het park worden op grote omheinde terreinen allerlei dieren gehouden die in het wild niet vaak meer voorkomen. Het park is zo’n 371ha groot en je kan er (op een parkeerticket na) gewoon gratis rond wandelen..
En gratis rond wandelen tussen hoefdieren, daar had Bruce the moose wel oren naar. En dus vertrokken we gisterochtend vroeg op een dag richting Lelystad om daar vervolgens kennis te mogen maken met edelherten, przewalskipaarden, pater Davidsherten, moeflons, wisenten, wilde zwijnen en natuurlijk.. de elanden..
Ook zaten er otters, bevers, ooievaars en wilde zwanen, dus dat was ook een leuke bijkomstigheid. Maar stiekem ging Bruce the moose toch liever voor de eland.
Want zeg nou zelf, hoe gaaf is het als je gewoon een eland kan spotten in Nederland? Een dier dat normaal alleen maar in noord Amerika of noord Europa te vinden is, maar nu dus gewoon mijn hele leven al huishoud in de kleinste provincie van Nederland.. Dat is heel gaaf! Als je er een ziet tenminste..
En dus begonnen wij onze wandelroute natuurlijk meteen op het punt waar we deze grootheid konden spotten. Gewapend met een rugzak vol eten, een camera voor de foto’s en een verrekijker gingen wij op pad. Maar meneer eland liet zich niet zien..
We besloten onze dag er niet meteen door te laten verpesten, we waren immers net begonnen en het had nog zoveel moois te bieden. De zon scheen, de temperatuur was goed, de natuur geweldig en er waren genoeg andere dieren..
We liepen een heel stuk door het bos met aan beide zijden een hoop berkenbomen. Het was er stil. Er waren geen andere mensen te bekennen en het enige wat je hoorde waren de geluiden van de natuur. Op een open plek hebben we heerlijk gepicknickt om vervolgens te genieten van alle schoonheid die er verder aanwezig was. We zagen de ene na de andere wilde dieren, mooie vergezichten over het water, velden vol bloemen, maar nog steeds geen eland.
Bruce the moose was inmiddels al een kleine teleurstelling aan het verwerken toen we aan het einde van de dag besloten om nog een laatste wandeling langs de elanden te doen. Ondanks dat we geen eland hadden gespot, hadden we het super naar onze zin gehad.. Onze dag was sowieso geslaagd, maar ineens aan het einde van het pad lag er een grote donkere vlek tegen de omheining in het gras.
Mama zag haar als eerste. Ik stond stil en begon mijn camera voor de dag te halen. Ik kon ver inzoomen dus dat was een goed teken. Ik liep door het gras dichterbij. Mama volgde op gepaste afstand. Voor de omheining stond ik stil. De grote donkere vlek was ineens geen vlek meer. Twee trouwe ogen keken mij aan want ineens stond ik oog in oog met een van de mooiste dieren van Scandinavië.. Voor mij in het gras lag een grote vrouwtjes eland.. Alleen het hekwerk scheidde onze afstand.
Bruce the moose was helemaal in zijn nopjes.. Een ontmoeting met zijn soortgenoot in Nederland, wie had dat gedacht? Zo dicht bij.. Dat moest natuurlijk vast gelegd worden op camera.. En zo geschiede..

Na zonneschijn komt regen.. Of anders om?

Het is een druilerige dag vandaag.. De zon liet zich van zijn slechtste kant zien (met andere woorden, helemaal niet) en de dag hing aan elkaar met bewolking en buien. Gisternacht en ochtend had het ook al flink staan regenen. De warmte van afgelopen woensdag was hier door flink verdreven. Ik hoefde gisterochtend dan ook niet naar de kas om de ramen open te zetten om zo de warmte te verdrijven. Zo warm was het niet meer. De boel gieten had ook al geen prioriteit..
Wel ben ik ’s avonds uit mijn werk nog wezen kijken.. Gewoon puur uit nieuwsgierigheid. Want hoe staat alles erbij na een paar dagen zon en een hoop regen? Nou, groen dus! Bijna alles wat er maar in de grond staat heeft een groeispurt gehad. De andijvie en de kroppen sla in de plantenbak zijn flink in omtrek gegroeid en bij de pluksla kun je niet eens meer zien dat ik er woensdag nog een aantal bladeren vanaf had gehaald om te eten.
Buiten is het één groene oase. De peulen en erwtjes staan hoog op hun steeltjes, de tuinbonen zitten ineens vol bloemen, we krijgen al echte kropjes sla en de spinazie moet nodig weer eens gegeten worden want die begint nu echt te woekeren. Ook de bonen die ik afgelopen maandag allemaal geplant heb staan, op één na, nog fier overeind. Het overgebleven boontje wat ik in de grond gestopt had (het was nog bezig met kiemen) kon ik niet eens meer terug vinden, dit bleek al een plantje te zijn geworden van zo’n 10cm hoog en groeit nu lekker met zijn soortgenoten omhoog tegen de piramide van stokken die deze plantjes moet gaan ondersteunen.
Kortom, het was een goede week. De ideale combinatie van zon en regen. De plantjes hebben er in ieder geval van genoten..

Throwback Thursday..

Het is 7.00 ’s morgens. De wekker gaat. Ik kijk naar buiten. Het is goed weer.. Niet te warm, maar precies goed. Lagom, zoals de Zweden dat zouden noemen. Vandaag is de grote dag aangebroken. De komende maand hoef ik niet meer te werken..
Ik loop naar beneden en kijk naar alle bagage die klaar staat.. Best bescheiden voor zo’n lange tijd. Ik bedenk me wat ik allemaal nog moet doen voor vertrek..
Naja, bedenk.. Ik had van te voren alles op papier gezet zodat ik niks zou vergeten. Zodra ik klaar ben is het wachten op mijn ouders.. Zij komen mij uitzwaaien. Het is namelijk niet niks, voor het eerst in je eentje met de auto naar Zweden.. Maar man, wat had ik er zin in!!

18 mei 2017. Het is 7.00 ’s morgens. Ook vandaag gaat de wekker om deze tijd. Ik kijk naar buiten. Het is slecht weer. Niet zo warm en het regent. Ik loop naar beneden en achter mij aan huppelt T.C., de kat die een paar nachtjes is komen logeren. Hij wil vast wat brokjes hebben. Ik bedenk me dat ik verder eigenlijk helemaal niet zo vroeg op hoef te staan en ga weer even terug mijn bed in.
Ik denk aan een jaar geleden. Precies een jaar geleden stond ik aan de start van wat tot nu toe mijn grootste reis uit mijn leven zou worden. Ik wilde zo graag langere tijd naar Zweden.. Het was een van mijn grote dromen, het stond op mijn bucketlist. Gewoon een maandje weg van alles hier, naar Zweden om daar even te gaan wonen.. De sfeer proeven, een andere cultuur, ander eten, de rust, de ruimte, de overweldigende natuur.. Man, wat hou ik er van..
Het is niet in een blog te omschrijven.. Het is eigenlijk helemaal niet te omschrijven.. Want hoe omschrijf je je gevoel? Hoe weet een ander wat er in jou om gaat?
Hoe kan het dat ze zeggen “ik weet precies hoe je je voelt” of “ik begrijp je volkomen” als ze niet eens weten hoe Zweden is?
Zweden is meer dan alleen maar Knäckebröd en ABBA. Zweden heeft nog zoveel meer moois te bieden..
De manier van leven, de mensen.. Je zelf durven zijn.. Links af durven gaan terwijl iedereen rechtsaf gaat, je er geaccepteerd voelen.. Zweden geeft mij een gevoel van thuis zijn.. En soms heb ik het gewoon even nodig om thuis te zijn..

Gelukkig hoef ik niet meer zo lang te wachten.. Nog 8 nachtjes slapen en ik ben even weer helemaal thuis. Stockholm met mijn allerliefste zus. Gewoon omdat ik haar ook dat gevoel mee wil geven van de schoonheid en gastvrijheid van dit prachtige land. Maar voor het zover is mag ik eerst nog gaan werken.. Het leven gaat gewoon door…