Pakketje

Zo blij als een kind in een snoepwinkel.. Zo voelde ik mij gisteren toen ik aan de servicebalie van de plaatselijke ICA supermarkt in Sigtuna stond. Ik had even daar voor gezien dat mijn pakket, dat eerder al via zuid Nederland en Denemarken naar Zweden was gekomen die dag bij het pakketpunt in de supermarkt afgeleverd zou worden. Dinsdag waren ze er al voor aan de deur geweest hier thuis, maar toen was ik aan het werk. Ik besloot dus om bij de ICA naar mijn pakket te vragen, ik had immers een 3S barcode, een verzendnummer en een pakketnummer ter beschikking, dus traceren moest niet zo moeilijk zijn. Maar terwijl ik onderweg was naar de supermarkt zag ik in een recente update op de DPD website dat mijn pakket eerder die dag bij de ICA geleverd zou zijn. En inderdaad, het personeel daar dat mij inmiddels kent wist te vertellen dat nog niet zo lang geleden mijn pakket was binnen gebracht daar.. Ik was helemaal in mijn nopjes en vol trots stapte ik met een grote doos van bijna 7,5 kilo de winkel uit. Na een reis van 9 dagen door Europa was mijn pakket binnen. Een coronacrisis overlevingspakket..

Een tijdje terug vroeg ik aan mijn ouders of ze het leuk vonden om voor mij wat dingen naar Zweden te sturen. Ik had gewoon weer eens zin in dropjes en wist dat er ook nog wat tijdschriften in Nederland op mij lagen te wachten.. Normaal ben ik nooit zo van het Nederlandse eten en kan ik prima zonder.. Ik nam ook nooit koffers vol mee terug als ik in Nederland was geweest. Ik bedoel, de keuze is reuze hier in de Zweedse supermarkten, nu ik hier woon eet ik ook overwegend wat hier het aanbod is en heb ik grotendeels afstand gedaan van Nederlandse producten. Maar nu ik zoveel thuis zit in deze moeilijke tijd met het coronavirus overal en ik dus ook vaker thuis eet, kreeg ik op de een of andere manier toch wel zin in wat Nederlandse dingen.. Misschien ook wel omdat mijn ouders nog steeds niet kunnen komen en het onzeker is wanneer ik ze weer ga zien..

En dus kwam het zo dat ik gisteren thuis kwam met een grote doos. Een van mijn eigen opbergdozen die nog in Nederland stond en hier goed van pas komt. Helemaal gevuld met spulletjes die ik op dit moment goed kan gebruiken. Er zat o.a. wat broodbeleg in zoals anijshagel en vlokken zodat ik wat meer variatie op brood heb, ossenstraatsoep die ik lekker vind, een ontbijtkoek, stroopwafels en dropjes en blikjes bruine boontjes die hier amper te krijgen zijn en waarvan ik de blikjes weer voor creatieve doeleinden kan gebruiken. Ook hadden ze de doos opgevuld met wat zakjes chips voor in het weekend.
Verder zaten mijn metalen elanden en rendieren er in die nog bij mijn ouders op zolder lagen, maar natuurlijk veel beter passen in een Scandinavisch interieur in Zweden. Ook een plaatje triplex en foamboard zodat ik binnenkort weer een moodboard kan maken als aanvulling op mijn vorige moodboard. Ik heb namelijk weer een hele hoop mooie sfeerbeelden weten te verzamelen die ik daarvoor goed kan gebruiken.
Maar sinds kort heb ik ook een Husqvarna naaimachine en dus had mama een heel zakje vol met spoeltjes en klosjes garen toegevoegd zodat ik een beetje meer kan hobbyen. Echt super lief. Ik heb nu garen in allerlei kleurtjes, dus ik kan voorlopig weer even vooruit. Ook zat er een hele stapel tijdschriften in met o.a. de Libelle, Vriendin en de Flair. Heerlijk weer wat extra leesvoer in huis.

Maar het allermooiste van alles was toch wel dat ze mijn verjaardagscadeautje aan het pakket toegevoegd hadden.. Het pakket was daarom ook verzekerd verzonden als priority en binnen 9 dagen al op plek van bestemming..
Ik kon mijn geluk niet op! Na dik een maand wachten kon ik eindelijk mijn nieuwe digitale camera in mijn armen sluiten.. Mijn oude camera was na 10 jaar veelvuldig gebruik afgetakeld en werd de laatste jaren amper nog gebruikt, helaas..
En ik wilde zo graag een nieuwe dat ik er besloot eentje te vragen voor mijn verjaardag, die mijn ouders dan mee zouden nemen in hun handbagage als ze hier zouden komen. Althans, dat was het plan voordat corona de halve wereld lam legde. Het was dus niet alleen onzeker wanneer mijn ouders weer kunnen komen, maar ook wanneer mijn camera zou komen.. En daarop besloot mama om een plekje voor hem te reserveren in het pakket en hem onder speciale voorwaarden naar Zweden te verzenden.. En gisteren was dan het moment dat ik hem voor het eerst in mijn handen had.. De Canon PowerShot SX740 HS.. Een juweeltje van een camera.. Mama’s gedachte er achter was dat ik hem in deze tijd goed kon gebruiken, nu ik noodgedwongen veel thuis zit en met het betere weer op komst lekker van de natuur kan genieten.. Ook meteen maar een 64GB geheugenkaartje aangeschaft, dus binnenkort kunnen we aan de slag..

Sprokkelen

Ik deed vanmorgen de gordijnen open en het was gewoon weer wit buiten.. Stond het dus lekker te sneeuwen.. Niet bepaald iets waar ik nog op zat te wachten. Later ging het over in natte sneeuw en voor de rest heeft het zo’n beetje de halve dag staan regenen.. Het was zwaar bewolkt en koud, warmer dan 5 graden is het vandaag dan ook niet geworden.. Voor de verandering de winterjas maar weer eens aan gedaan..
Ik vind het dus een mooi moment om het maar eens over afgelopen zondag te hebben, een dag dat de zon nog wel scheen. Het was ook een aangename temperatuur in het zonnetje, daarbuiten was het nog wel wat aan de frisse kant. Maar het was perfect weer om het bos in te gaan.
Kungsham-Morga naturreservat stond weer op de planning. Ik wilde er aan de rand van het meer schelpen verzamelen en drijfhout, materiaal dat ik later weer voor creatieve dingen kan gebruiken. Het werd daarom niet dezelfde parkeerplaats als altijd, maar eentje verder die dus dichter bij Mälaren (het meer hier) ligt.
Blijkbaar hadden meerdere mensen het plan gevat om het bos in te gaan want beide parkeerplaatsen stonden bomvol.
Op het bospad vanaf de parkeerplaats kwam ik geregeld mensen tegen, maar dan liep ik gewoon het bos in zodat ik ze niet rechtstreeks hoefde te passeren. Sommige mensen keken mij er wel op aan, maar nu in coronatijd is de regel gewoon om zoveel mogelijk afstand te houden.. En ik voel me er dan ook beter bij nu om mensen gewoon te ontwijken.
Op weg naar het meer liep ik vol in het zonnetje. Onderweg kwam ik natuurlijk weer van alles tegen dat vast gelegd moest worden op foto. Zo stond zo’n beetje het hele bos vol met bosanemoontjes en kregen alle bomen weer nieuwe blaadjes. Eenmaal bij het meer aangekomen was het een stuk rustiger. Op drie volwassenen na die een eind verder op zaten en wat mountainbikers die over het bospad kwamen wat een stuk van het water ligt was ik de enige hier. De zon stond hoog aan de hemel en ik heb zo’n beetje de hele middag op het strandje door gebracht om materiaal te sprokkelen.
Later ben ik nog een stukje door gelopen om boven op de rotsen een pauze te houden. Vanaf daar heb je een fantastisch uitzicht over het water. Ik had hier nog wel een tijdje kunnen blijven zitten om van het uitzicht te genieten, maar omdat het al eind van de middag was en het toch wel begon af te koelen besloot ik maar naar huis te gaan. Zelfs toen ik weer bij de auto kwam gingen er nog mensen in dunne jasjes het bos in, maar ik was blij dat ik weer in een warme auto zat.
Eenmaal thuis heb ik al mijn gesprokkelde materiaal op een vuilniszak voor de verwarming gelegd zodat het verder kon aan drogen. Wat ik precies met al het drijfhout wil gaan doen weet ik nog niet, maar er komt binnenkort vast wel weer een leuk idee in mij op..

Pastasalade á la Marloes

Dat het rare tijden zijn nu in deze coronacrisis weten we inmiddels wel.. Ook mijn werk (in de hotelbranche) heeft er onder te lijden.. Volgende week komen er weer gasten, maar deze week nog even niet.. Wel kunnen we werken, maar geen gasten betekent dus je eigen lunch mee nemen.. Begrijpelijk ook in deze tijden..
Ik ben dus steeds op zoek naar lekkere recepten die of smakelijk zijn na opwarmen in de magnetron of koud lekker zijn..
Aangezien ik morgen weer ga werken stond vandaag dus in het teken van een maaltijd in elkaar knutselen voor in mijn lunchbakje. Pastasalade, daar had ik zin in.. Ondanks dat het morgen stervenskoud wordt (max. 5°c met bewolking en we werken buiten) ga ik iets kouds eten..
Vandaag dus in mijn kookboeken en op internet gesnuffeld voor een recept, maar voor de meeste moest ik eerst een lading boodschappen doen. Dan zelf maar iets bedenken met wat in huis aanwezig is..
Dat er sowieso erwtjes in moesten was al meteen duidelijk, dat vind ik namelijk erg lekker in een pastasalade. Maar met alleen erwtjes heb je natuurlijk te weinig groente.. Dus de groene paprika die er nog lag ook maar op gesneden. En van de cavia’s kon ik nog een stuk bleekselderij lenen. Qua groente had ik dus erwtjes, groene paprika en bleekselderij.
Voor pasta gekozen voor fusilli, de bekende spiraaltjespasta. En verder nog een kipfilet in kleine blokjes gebakken en toegevoegd. Toen nog een dressing.. Omdat er ook bleekselderij door heen zat vond ik dat het iets fris moest zijn en dus kwam ik bij de eenvoudige yoghurt dressing op basis van mayonaise, gekruid met een beetje basilicum..
Nadat ik een lunchbakje vol had klaar gezet om morgen mee te nemen, bleef er nog genoeg over voor een avondmaaltijd voor vandaag. En ik moet zeggen, ik heb mezelf weer verbaasd.. Ondanks dat ik niet van koken hou, heb ik zelden zo’n lekker salade gegeten thuis.. Eigenlijk wilde ik meer eten, maar dan bleef er voor morgen waarschijnlijk te weinig over.. Dus ik heb mijn lunchbakje maar mooi dicht gelaten..
Maar met het schrijven van deze weblog staat het recept ook meteen vereeuwigd op mijn blog, dus ik ga het zeker nog een keer maken..

Kungsängslilja

De laatste keer dat ik schreef had ik gezegd dat ik het over het buitenleven bij mij thuis ging hebben, maar vandaag gooi ik het eerst eens over een heel andere boeg. Namelijk de natuur bij Steningevik. Met name alle bloemetjes daar en eentje in het bijzonder.

Woensdag kwam ik bij Säteriet (ons grote witte huis) om te werken. Ik moest daar binnen zijn, maar er ligt een enorme tuin om heen met een prachtig uitzicht. De zon scheen en dus had ik voorgenomen om eerst even een pauze aan het water te nemen, niet ver van de tuin van Steninge Slott. En juist daar aan het water, daar wemelde het van de mooie bloemetjes.. Met een hele bijzondere er tussen.. Want daar niet ver van het water bloeide namelijk de kungsängslilja, een prachtige bloem die er jaren over doet om in bloei te komen en zeer zeldzaam is in het wild. In het Nederlands wordt hij kievitsbloem genoemd en het was voor het eerst in mijn leven dat ik er een zag..

In Zweden kwam deze bloem eerst niet in het wild voor, maar in 1654 is hij ingevoerd door Olof Rudbeck vanuit Nederland en werd door hem aangeplant in de botanische tuin van Uppsala van waaruit deze zich zou hebben verspreid. De bloem werd voor het eerst in het wild aangetroffen in Kungsängen, aan de rand van Uppsala. Hier komt de bloem in rijke mate voor in het wild. De bloem wordt dan ook kungsängslilja genoemd en is tevens landschapsbloem voor het landschap Uppland. In 1745 was de botanicus Carl Linnaeus de eerste die over de bloem schreef.

Maar hij schijnt dus ook gewoon bij Steningevik in de tuin te groeien.. Echt nooit geweten want toen ik vorig jaar zomer daar rond liep was er van een kungsängslilja nog helemaal geen sprake. Maar nu bloeit hij er gewoon.. En dat was natuurlijk reden genoeg om een serie foto’s van deze bloem te schieten.. Want zo vaak kom je dit zeldzame plantje nou ook weer niet tegen..

April update

Een nieuwe weblog.. Tsja, waar begin je dan? Ik heb al een poosje niet echt meer geschreven hier.. Eigenlijk niet echt meer sinds 2e Paasdag.. Het waren ook rare weken.. Op het werk viel zo’n beetje bijna alles stil doordat we geen gasten hadden en ik moest ineens zien te dealen met al die tijd die ik thuis kwam te zitten.. Het zijn zware tijden voor heel veel bedrijven en het is nog maar de vraag wanneer we weer voluit aan de bak kunnen..
Van het hele fijne leven met vaste routine dat ik had opgebouwd hier was niks meer over.. Er waren dagen dat ik (te) laat ging slapen omdat ik de volgende dag in mijn ogen toch geen reden had om op tijd op te moeten staan.. Waarom zou ik immers op mijn vrije dagen om 5.00 naast mijn bed staan? Dan duren de dagen waarin ik alleen thuis zit alleen maar langer was mijn redenering. Plus dat ik ineens 7 dagen in de week voor mezelf gezond moest gaan koken, terwijl ik normaal gewoon een warme lunch had op het werk en dus op die dagen niet meer kookte ’s avonds. Als koken niet bepaald je hobby is valt dat dus nog niet mee.. Ik ben dus vooral bezig geweest met een goed ritme vinden, veel uitrusten en gezond koken..
Ondertussen probeer ik hier in huis ook gewoon leuke dingen te doen en er maar het beste van te maken. Hoewel er ook dagen zijn dat het alleen thuis zijn mij best zwaar valt. Nou heb ik altijd wel geroepen dat ik in mijn eentje de hele wereld aan kon en het prima kon redden, maar ook ik heb zo mijn momenten van zwakte. En ja, ook ik voel mij soms eenzaam.. Vooral nu.. Waar ik normaal altijd overal op af ging (loppis, evenementen etc.), zit ik nu de meeste tijd thuis.. Collega’s die ik weinig zie, mijn ouders die nog steeds niet naar Zweden kunnen komen.. Het is vooral die eeuwige onzekerheid.. Niet wetende waar je aan toe bent.. Ik hoop dus dat deze rotperiode snel voor bij gaat zodat ik weer mensen kan treffen en het leven weer op kan pakken en meer leuke dingen kan doen..
Ook het weer werkt niet altijd mee.. Afgelopen weekend was weer zo’n weekend met frisse temperaturen en bewolking.. Een goed moment dus om mij weer eens met mijn plantjes te bemoeien. Een aantal die in de keuken voor het raam hadden gestaan waren op sterven na dood.. Blijkbaar stonden ze daar verkeerd want ik kon ze onderhand dagelijks water geven en de grond leek wel stuifmeel.
Ik heb dus mijn plantjes in nieuwe grond en in andere potjes gezet. Van een van mijn sanseveria’s die in mijn slaapkamer voor het raam staan kon ik een nieuwe stek scheuren die al een hoop worteltjes had gekregen. Die kreeg een mooi plekje in een eigen potje, dus daar ben ik nu een nieuwe plant van aan het kweken. Ook van een van mijn haworthia fasciata’s (zebra vetplant) kon ik een nieuw stekje halen. Het kleine friemeltje heeft nu een mooi plekje gekregen in een conservenblikje op de vensterbank. Mijn plantjes staan er dus weer allemaal mooi bij..
Tijdens het werken met mijn plantjes had ik het Foute uur van Q-music aan staan, heerlijke foute muziek voor foute dansjes en om ongegeneerd hard mee te zingen..
’s Avonds had ik dus enorm veel energie over en besloot ik dat het leuk was om mijn interieur maar weer eens helemaal om te gooien, ik was namelijk nog helemaal niet moe.. Zo’n beetje een hele hoop meubels op de benedenverdieping hebben een andere plek gekregen. Maandag was ik nog een dag vrij en dinsdag, woensdag en donderdag heb ik weer gewerkt. Tussendoor ook nog buiten gewerkt, maar daar over schrijf ik een volgende keer..