De verhuizer..

Ik lig moe op de bank onder mijn dekentje voor de tv.. De afgelopen dagen bestonden voornamelijk uit werken en Skype. Uren lang heb ik op Skype door gebracht als ik niet aan het werk was..
Zoals ik al eerder schreef was ik vorige week begonnen met het aanschrijven van verhuisbedrijven om zo een transport te regelen voor mijn inboedel naar Zweden. Gisteren was er zelfs een meneer van een verhuisbedrijf (die mij aan had gesproken op Messenger) bij mijn ouders langs geweest om de boel te taxeren voor transport.
Maar alles stond bij elkaar op zolder en dus moest er nog even een selectie gemaakt worden van spullen die nu mee moeten naar Zweden en dingen die op langere termijn pas hoeven te komen zodat meneer een goed beeld zou hebben van de hoeveelheid.. En hoe gaat dat dan makkelijker dan samen op afstand overleggen via Skype?
Maar vandaag weer contact gehad met meneer en voor een zeer schappelijke prijs willen ze mijn spullen in week 18 naar Zweden brengen. Kan het zolang ook nog wel bij hun in de opslag, maar ze zijn ook nog bezig met een ander transport naar Zweden, dus er is misschien ook nog wel een kansje dat mijn spullen eerder kunnen komen dan week 18.. Ik ben er in ieder geval ontzettend blij mee. Weer een belangrijk punt dat geregeld is.
Zaterdag dan alles doorspreken en het huurcontract tekenen en dan kan het grote wachten beginnen.. Kan ik straks lekker mijn huisje helemaal naar eigen stijl inrichten met al mijn fijne, eigen meubeltjes..

Advertenties

Norra Lunsen naturreservat

De afgelopen dagen druk in de weer geweest met een hoop geregel.. Ik heb inmiddels al diverse verhuisbedrijven gecontact voor het eventueel betaalbaar kunnen vervoeren van mijn inboedel naar Zweden. Mailtjes zijn de deur uit gedaan, offertes zijn aangevraagd en verzoeken ingediend via Facebook..
Maar gisteren was het dan even tijd voor mezelf, de zogenoemde me-time. Het was goed weer, het zonnetje scheen en dus weer tijd om de rugzak vol te laden en het bos in te gaan. Dit keer in Norra Lunsen naturreservat, een natuurgebied tussen Uppsala en Knivsta waar ik al vaker ben geweest. Alleen had ik de vorige keer mijn auto nog geparkeerd ten zuiden van Uppsala bij weg 255, nu ben ik aan de heel andere kant het bos in gegaan bij Nyby, niet ver van Alsike vandaan.
Vanaf daar is het niet zo gek ver lopen naar Fläktanstugan, een rustpunt in het bos met een huisje, vuurplaats, buitentoilet en uitzichttoren.
Hoewel het qua afstand niet eens zo ver was, deed ik er wel een stukje langer over.. Niet alleen om overal stil te staan en mooie plaatjes te schieten, ook lag er overal nog sneeuw en ijs en dat maakte het ook soms verraderlijk glad op bepaalde punten.. Maar dat het er mooi is, is een ding dat zeker is.
Norra Lunsen is een van mijn favoriete natuurreservaten hier.. Zoveel anders dan Kungshamn-Morga. Norra Lunsen is een dicht begroeid bos waar op bepaalde plekken het grondwater zo hoog staat dat er wetlands zijn ontstaan en de bomen hier gewoon letterlijk met hun wortels in het water staan. Bij Lunsentorpet, waar ik de vorige keer geweest was voor een picknick, heb je een heel open stuk in het bos waar je ook een stuga hebt en vuurplaatsen. Fläktanstugan daar en tegen ligt in het bos pal aan de rand van een wetland waar je middels loopplanken over heen kan lopen.. De wandelroute er naar toe kronkelt door het bos en je moet wel goede waterdichte schoenen hebben. Nu lag er overal nog deels ijs en sneeuw, maar als dat straks allemaal weg is dan is het op sommige plekken erg vochtig en nat en moet je er soms gewoon om heen lopen omdat je anders door het water moet..
In de winter als het flink heeft gevroren en er sneeuw ligt dan zijn er zelfs heuse skiroutes in het bos. Deze gaan dan gewoon dwars over de bevroren wetlands waar je als wandelaar beter niet kan komen.. En zeker niet buiten het winterseizoen want dan loop je gewoon letterlijk het moeras in.
Maar de rode wandelroute door Micksmossen, dat midden in Norra Lunsen ligt, staat wel hoog op mijn lijstje om in het voorjaar te gaan doen.. Dat is een van de grootste wetlands waar de bomen letterlijk in het water groeien.. De wandelroute gaan dwars door de wetland heen en via lange houten loopplanken loop je er letterlijk over het water.. En ja, dat wil ik natuurlijk ook! Maar ja, dan moet wel eerst al het ijs weg zijn en een beetje meer voorjaar.. Want reken maar dat er dan ook weer mooie plaatjes geschoten gaan worden..

Van stuga naar huis..

Ik was gisteren in Uppsala bij IKEA. Weer zo’n spontane actie van mij.. Het was 13.50 toen ik weg ging op het werk en besefte dat ik al lekker weekend had. Het was mooi weer (voorjaar hangt ook hier in de lucht) en ik had nog geen zin om al naar huis te gaan. Ik besloot dus de E4 op te draaien, vanaf Märsta de snelste weg naar Uppsala. IKEA ligt namelijk nooit ver van de snelweg vandaan..

IKEA.. Altijd al een favoriete winkel van mij geweest.. En nu de nieuwste catalogus uit was gekomen moest ik die natuurlijk ook in huis hebben. Heerlijk om daar altijd even rond te struinen, inspiratie op te doen, ideetjes, je te oriënteren en vervolgens te eindigen in het restaurant.. Om er rond te lopen en te denken “oh dit en dit zou ik ook wel willen als ik ooit kan verhuizen en ergens anders woon..” Meestal blijft het dan bij dromen..

Maar gisteren niet.. Gisteren werd alles werkelijkheid.. Ik loop er nu al bijna een week mee rond en kan het niet langer meer voor me houden.. Het liefst zou ik het van de daken willen schreeuwen, Marloes gaat verhuizen! Afgelopen zondag ben ik naar een huis wezen kijken en komend weekend kan ik mijn handtekening gaan zetten onder het huurcontract.. Op zo’n 5,5km van mijn stuga vandaan.. Ik was nog niet op slag verliefd toen ik de buitenkant zag, maar eenmaal binnen ging er een wereld voor mij open. 50m² in twee verdiepingen.. Een huis met potentie.. Een huis met toekomstperspectief.. Een huis met mogelijkheden.. En bovendien een huis dat ik helemaal naar eigen smaak kan inrichten met al mijn spulletjes uit Nederland..

Zo schreef ik op 30 december 2018 nog het volgende:
“Maar hier bij Vennerbo kan ik tot mei blijven wonen (met een eventuele verlenging van als ik nog niks ander heb), dus ik mag nu ook het internet gaan afstruinen naar een huisje waar ik straks voor lange tijd kan blijven wonen.. Dus hopelijk brengt ook 2019 veel goeds en kan ik verhuizen naar een plekje waar ik niet meer weg hoef.. Want ik hoop met heel mijn hart dat in 2019 mijn eigen meubeltjes ook naar Zweden kunnen komen.. Maar tot die tijd heb ik een fantastisch leven hier in mijn stuga..”

En nu is het dan zo ver.. Ik heb andere woonruimte gevonden en mijn spulletjes kunnen straks naar Zweden komen.. Mondeling is het al helemaal rond, maar het voelt voor mij pas definitief als volgende week die handtekening gezet is en alles ook zwart op wit staat.. Dus ik ben nog voorzichtig enthousiast, dat snappen jullie natuurlijk wel.. Ook omdat ik vorige week nog schreef hoeveel mooie, fijne huisjes er aan mijn neus voorbij zijn gegaan..

Maar verdorrie hej, het is bijna rond.. Ik kan het stuga leven vaarwel gaan zeggen (tot grote teleurstelling van mijn jongste buurjongetje met wie ik nog niet zo lang geleden die enorme sneeuwpop heb gebouwd) en in een echt huis gaan wonen..
Een huis waar je binnen komt in een heuse hal, een huis met een ruime keuken, een aparte ruimte voor de eethoek, een echte slaapkamer op de benedenverdieping samen met de douche waar tevens ook een eigen wasmachine op staat.. En een trap omhoog alle ruimte voor de fijnste zithoek ever!

Ooit, lang geleden (september 2016) had ik al eens aan moodboard gemaakt van mijn favoriete interieur en gisteren in de IKEA kwam ik er achter dat die stijl gewoon eens werkelijkheid kan gaan worden.. Ik heb toezegging om te mogen schilderen, mits de kleur is goedgekeurd, dus die vier grijze muren boven gaan bij mij mooi weer wit worden zodat het weer allemaal een stuk lichter en ruimtelijker kijkt..
Spannend allemaal, dat wel.. Maar zoals het er nu uit ziet vier ik mijn verjaardag straks dus tussen de verhuisdozen..

All you need is love.. And cookies..

Morgen is het Valentijnsdag.. Op zich niet echt een bijzondere dag voor mij want ik vind het nog steeds veel te commercieel en ik heb er niet veel mee.. Hoewel het stiekem toch ook wel weer een mooie aangelegenheid is om koekjes te gaan bakken.. Daar had ik echt weer eens zin in. En aangezien ik nog decoratie over had om de koekjes te versieren (heb ik toch nog iets “versierd”, haha) besloot ik om maar eens een aantal Valentijnskoekjes te gaan maken.. Goeie dagbesteding zo op de woensdagmiddag..

Verder gaat het elke dag weer een beetje beter met mij.. Vandaag was een zonovergoten dag en leek het wel voorjaar.. Vannacht had het weer gesneeuwd, maar vanwege de plus temperaturen smolt het ook net zo hard weer weg.. Veel gebeurd er verder niet hier op dit moment.. Ik ben elke dag aan het werk en thuis stond het huishouden op mij te wachten.. Wasjes draaien, stofzuigen.. Maar vandaag had ik dan even me-time en ben ik koekjes gaan bakken.. Weer zo’n spontane actie van mij, haha..

Weblog 562..

Niets is wat het lijkt.. Dat lijkt mij een mooie openingszin voor deze weblog..
Het vat misschien wel precies mijn leven van de afgelopen weken in 2019 samen. Zweden is niet het paradijs op aarde en Zweden is niet altijd even leuk om te wonen.. Soms is Zweden zelfs saai te noemen. Natuurlijk zullen de meeste van jullie wel denken van “wat woont ze daar toch schitterend” en “wat geniet ze toch van alles”, maar niets is minder waar..
Ik heb een ontzettend zware week achter mij liggen.. Eigenlijk begon 2019 helemaal niet zoals ik het gepland had (o.a. ziekehuis), maar afgelopen week was voor mij de druppel waarbij voornamelijk de stress weer toesloeg.. Dezelfde stress die mijn lichaam tot een hel maakte na het auto ongeluk in juni 2016 in Rättvik, Dalarna.
Ineens besefte ik dat mijn leven van rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer door gaan nu voor bij was.. Niks geen geregel meer bij Skatteverket, niks geen geregel meer op de bank, niks geen geregel meer met de auto invoeren, niks geen geregel meer met verzekeringen, vele telefoontjes naar Nederland en ga zo maar door.. Nee, ik ben klaar. Ik ben geëmigreerd naar Zweden en die taak zit er nu op..
Ik kwam letterlijk even in een zwart gat terecht.. Dit is het nu? Ik wilde naar Zweden en daar zit ik nu.. Eenzaam en alleen in mijn fijne stuga på landet veel te veel na te denken.. Onbewust was mijn lichaam weer een hoop stress aan het aanmaken en kwamen de lichamelijke klachten weer om de hoek kijken.. Ik werd steeds vermoeider, had geen eetlust meer en kon zo’n beetje alle symptomen die bij stress horen aanvinken.. Stiekem begon ook de twijfel toe te slaan.. Wilde ik dit allemaal nog wel? Wilde ik niet gewoon terug naar mijn ouders en daar in het logeerbed slapen met mijn eigen fijne matras? Menig traantje heeft gevloeid afgelopen week en vele telefoongesprekken met het thuisfront (mama’s fijne adviezen) zijn gevoerd..
Ondertussen gaat ook de zoektocht naar een eigen fijn plekje verder, maar ook dat is voor mijn gevoel een zenuwslopend proces.. Ik kom de meest fijne huisjes tegen, maar daar blijft het ook bij.. Ik heb de klap moeten verwerken dat ik op het allerlaatste moment niet in het meest mooie huisje in Vallentuna mocht wonen omdat ze toch kozen voor een andere huurder.. Ik heb een fantastisch huisje gezien in Uppsala, maar mijn reactie wordt niet eens beantwoord, terwijl ik het huisje nog dagelijks in de verhuurlijst zie staan.. Ik zie fijne plekjes voorbij komen die gewoon onbetaalbaar zijn, ik zie fijne plekjes voorbij komen die gewoon te ver weg liggen.. Hoe wel ik niet mag klagen over mijn plekje hier verlang ik er naar om te kunnen verhuizen.. Om een nieuwe start te kunnen maken.. Om in een echte slaapkamer te kunnen slapen, in mijn eigen houten bed met mijn eigen matras.. Om van mijn eigen Blond Amsterdam servies te kunnen eten, om thuis te komen in een huisje dat echt als mijn huisje voelt.. Om vrienden te kunnen hebben en die dan uit te kunnen nodigen in mijn eigen huisje..
Ondertussen probeer ik zo veel mogelijk leuke dingen te doen omdat ik gewoon te veel vrije tijd heb nu. Ik begin voor dag en dauw (6.00 ’s morgens) met werken en elke middag mag ik al naar huis, waarbij ik ook nog eens twee vrije dagen in het weekend heb.. Ook het weer werkt momenteel niet echt mee.. Dat zit in een zware overgangsfase, net zoals ik zelf.. Het is een periode waar ik door heen moet en het zal vast allemaal wel weer beter worden straks, maar afgelopen week ging het gewoon even allemaal wat minder met mij en ik heb nu de kracht gevonden om het allemaal van mij af te schrijven en met jullie te delen..
Ik verlang gewoon naar het voorjaar, naar het mooie weer.. Naar een eigen plekje waar ik gewoon het huishouden kan runnen zoals dat in Nederland ook moest.. Dat ik kan tuinieren, buiten kan zitten, weer kan mountainbiken.. Dat ik nieuwe vrienden heb hier en een fijn sociaal leven.. Maar voorlopig kan ik daar alleen nog maar van blijven dromen…