De laatste uurtjes..

Zojuist het laatste avondmaal genuttigd.. We hebben köttbullar op, hoe toepasselijk.. Mijn laatste uren in Nederland zijn in gegaan.. Morgen om 4:00 gaat de wekker, een onmenselijke tijd.. Ik vlieg vroeg terug naar huis met een tussenstop in Hamburg.. Twee grote tassen staan er klaar om mee terug te gaan.. Ik heb vanalles verzameld hier wat ik graag bij me wil hebben in Zweden.. Mijn warme teddydekentje lag nog op zolder, ik heb 7 nieuwe leesboeken bij de kringloop gehaald, mama heeft Libelles bewaard en mijn houten whitewash kist krijgt een fijn plekje in de woonkamer.. Ook heb ik van een goede vriendin een groot rendiervel gekregen en twee kleintjes, ik heb het kleine kerststalletje van vroeger, heb een grote pot pindakaas gekocht (goedkoper dan pindakaas in Zweden), wat van mijn favoriete chips, bastognekoekjes en dropjes.. Ik denk dat ik er wel klaar voor ben om terug te gaan, hoewel ik me helemaal leeg voel van binnen.. Ik voel me moe, maar kan nog niet slapen..
Vandaag ook lekker rustig aan gedaan.. Na een slechte afgelopen nacht heb ik vanmorgen uit kunnen slapen, daarna hebben mama en ik lekker film gekeken over een meisje en wolven in Zweeds Lapland, hebben we samen al mijn spulletjes ingepakt en vanmiddag heb ik ruim gewonnen (10 tegen 66) met 6 potjes rummikub..
Nu lig ik languit op de bank. Er is alweer voetbal op tv, maar ik volg het niet echt.. Ik denk dat ik mama’s nieuwe Libelle maar even door ga bladeren.. En een laatste plakje zelf gebakken bitterkoekjescake ga eten..

Naambordjes

Ik wilde gisteren iets doen.. De hele week spookte het al in mijn hoofd rond dat ik iets voor Sven en Emil wilde maken. Eerst iets van stof, maar daar kwam niet zo goed uit wat precies.. Het idee ebde weg, tot dat ik gisteravond een weblog zat te maken in Adobe Photoshop. Het leek mij ineens een leuk idee om een naambordje te maken voor aan het hok. Onder het logeerbed staat namelijk nog een lade vol met hobbymateriaal die (nog) niet mee is verhuist naar Zweden. Daar zou vast wel iets bruikbaars tussen zitten. Ik vond er nog een aantal houten hartjes in whitewash en het leek mij wel geinig om daar naambordjes van te maken.
En dus besloot ik te stoppen met Photoshop en in InDesign verder te gaan. Ik had de maat van het hartje opgemeten zodat ik precies op dat formaat kon experimenteren met verschillende lettertypes op mijn laptop. Omdat ik uit de losse pols lang niet zo mooie letters kan tekenen was het idee om deze uit te printen op papier, vervolgens allemaal uit te knippen en als een sjabloon over te tekenen op het hout. Gelukkig hebben Sven en Emil namen van maar vier letters, vooral alle rondingen in Svens naam waren lastig knippen.
Op zolder had ik nog een blikje verf staan en ik had ook nog verschillende penselen. Met de allerkleinste maat penseel was het eigenlijk best snel gedaan om die letters die ik op het hout gezet had een kleurtje te geven. Maar alleen de naam op een houten hartje was saai. Er moest dus nog iets bij. Maar het mocht niet te kitscherig zijn en moest wel stoer blijven, het zijn tenslotte twee mannetjes.
En toen kwam ik op het briljante idee om er iets bij te schilderen wat dus cavia gerelateerd is. Een wortel. Dat is de meest simpele groente om te tekenen. Na wat voorbeelden bekeken te hebben op Google vond ik een tekening van een wortel die er leuk uitzag en die ik op gepaste grootte kon uitprinten.
Dus ging ik voor de tweede keer die avond naar de zolder om deze keer mijn verfkist te halen. Hier in zaten nog allemaal tubetjes plakkaatverf die hier geschikt voor waren. Hoewel ik al heel lang niks meer met die verf had gedaan was die nog allemaal bruikbaar. Er zaten zelf nog kroontjespennen in de kist die uit de tekendoos van de middelbare school kwamen. En potjes verf..
Maar goed.. Ik had dus de juiste verf en benodigdheden in huis hier bij mijn ouders om te kunnen schilderen. En zo zat ik dus gisteravond nog worteltjes te schilderen op de naambordjes voor Sven en Emil. En ze zijn gelukt. De verf was ook vrij snel droog en vannacht hebben ze nog kunnen uitharden op het tafeltje in de logeerkamer. In een paar uurtjes tijd heb ik twee leuke naambordjes voor het caviahok in elkaar geknutseld..

Jubileum

Het is een bijzondere dag vandaag.. Maar ook wel een beetje vreemd..
Het is vandaag precies 5 jaar geleden dat ik mijn weblog startte.. 18 oktober 2015 schreef ik mijn eerste verhaaltje.. Het was op zo’n troosteloze zondagmiddag waarbij de aanmaak van vitamine D ver te zoeken was.. Nu, exact 5 jaar later en 786 weblogs verder op 18 oktober 2020 is het zo’n zelfde troosteloze zondagmiddag..
Gelukkig was er nog koers op tv, de Ronde van Vlaanderen en de Giro, wat mij dus op de bank bracht onder een dekentje..
Het was een zware nacht.. Ik lag in bed en de tranen stroomden over mijn wangen.. Het idee dat ik morgen al zou moeten gaan.. Ik begon eindelijk een beetje mijn rust te vinden.. Huilend stond ik naast mama’s bed en hebben we nog lange nachtelijke gesprekken gevoerd.. Ik besloot om mijn ticket om te boeken en er nog een paar daagjes aan vast te knopen.. Er viel een last van mijn schouders met het idee dat ik vandaag nog niet mijn tas hoefde in te pakken.. Dat ik de bloemenpuzzel van 1000 stukjes nog kon afmaken, dat we samen nog een bitterkoekjescake konden pakken, dat we samen nog film kunnen kijken..
Ik weet dat het moment er aan komt dat ik weer terug moet naar huis, terug naar mijn eigen leven, maar als je 1e week in Nederland als verloren voelt dan is het fijn als je nog een paar daagjes kan blijven.. Het was gewoon een zware periode.. Ik heb zoveel stress en spanning ervaren.. Ik dacht er goed aan te doen om langere tijd naar Nederland te gaan dan oorspronkelijk gepland stond, maar dat pakte toch anders uit.. Maar nu kan ik nog even blijven.. Nog even genieten en leuke dingen doen..
En dan weer terug naar huis.. Terug naar Sven en Emil.. Naar de koude donkere dagen.. Maar ook daar zal een dekentje op mij wachten om mij warm te houden op de bank..

Reindersmeer deel 1

Ik had niet echt plannen toen ik naar Nederland kwam.. Dat kon ook niet echt met die heersende coronacrisis hier.. Eigenlijk ging ik heel blanco naar Nederland.. Het enige dat ik wel heel graag wilde was vliegenzwammen zien.. Gewoon echte mooie rode vliegenzwammen.. Nou had ik ze in Zweden al zien staan voor ik ging, maar ik wilde ze graag in Nederland ook nog zien.. Ik was al een aantal keer het bos in geweest, alleen de meeste kans om vliegenzwammen te zien is in de buurt van berkenbomen.. En laten die nou net niet voorkomen in het bos bij ons.. Vliegenzwammen en berken werken namelijk heel goed samen.. De schimmeldraden van de paddenstoel groeien om de wortels van de boom heen waardoor de boom makkelijker voedingsstoffen uit de grond kan halen. De boom geeft dan weer suikers af die de schimmel opneemt.. Ook zijn vliegenzwammen familie van de groene knolamaniet, een van de meest giftige paddenstoelen ter wereld.. Dat verklaard dus ook waarom vliegenzwammen giftig zijn..

Maar om deze paddenstoelen te kunnen spotten, daar had mama wel een oplossing voor.. Om grotere kans te hebben om vliegenzwammen te vinden zat er namelijk maar een ding op: nationaal park Maasduinen. Daar rond het Reindersmeer staat het vol met berkenbomen en heb je dus elk jaar kans om vliegenzwammen te spotten. Dat klonk wel interessant en ik was er al lang niet meer geweest.
En dus gingen we gistermiddag gewapend met warme chocomel en koek richting Limburg. Het was goed weer. Droog en licht bewolkt. Het eerste stuk had nog weinig vliegenzwammen.. De enige die we toen tegen kwamen werd op camera vast gelegd voor het geval we niks meer zouden vinden.. Maar zodra we dichter bij de zandverstuiving kwamen en steeds meer berkenbomen tegen kwamen ging er letterlijk een wereld voor mij open.. Een walhalla van paddenstoelen. De ene na de andere vliegenzwam kwamen we tegen. Rode gladde hoedjes, oranje, met stippen, zonder stippen.. Je hoeft het zo gek maar te bedenken of het groeide er. Ze schoten letterlijk als paddenstoelen uit de grond. Want ik vond dus ook paddenstoelen die nog aan het kiemen waren en nog maar net met een aantal schimmeldraden boven de grond kwamen.
Mijn camera heeft overuren gedraaid gisteren. Werkelijk elke vliegenzwam die ik tegen kwam, kwam voor de lens. Ik had er nog nooit zoveel bij elkaar gezien op een en dezelfde dag. Zelfs mama zag ze overal staan en wees mij erop als ze weer een aantal mooie had gezien.. Maar daar bleef het niet alleen bij.. Ook zag ik nog veel ander moois staan, maar daar wijd ik binnenkort een nieuwe weblog aan..

Duivelsberg

Na mijn mental breakdown van afgelopen dinsdag heb ik mijn rust gepakt en heerlijk uitgeslapen op woensdag.. Maar ik daarna had ik het gevoel alsof ik met mijn ziel onder mijn armen rond liep hier.. Ik voelde me onrustig en op woensdagmiddag gaf ik aan dat ik naar buiten wilde. Mama vroeg wat ik wilde gaan doen en ik wilde gewoon weg hier. Of we niet ergens het bos in konden gaan of zo.. En dus reden we op woensdag in de namiddag nog even naar Beek om vervolgens de Duivelsberg rond te wandelen.. Voor iemand die zich totaal leeg voelde van binnen en de energie heeft van een beer die op het punt staat aan zijn winterslaap te beginnen best een uitdaging.. De Duivelsberg kent namelijk genoeg hoogteverschillen en klimmetjes.
Maar het bos was gehuld in herfsttinten, er lagen een hele hoop kastanjes en ook hier stonden weer verschillende paddenstoelen. Wel koelde het later op de dag flink af waardoor het toch wel fris werd in het bos. Maar het warme dekentje die avond op de bank maakte een hoop goed. Ik kan me ook weinig herinneren van de 2e helft van de voetbalwedstrijd die aanstond op tv.. Waarschijnlijk was ik ergens in de rust al in slaap gevallen..