De Posbank op

Rustig wakker worden was er deze ochtend niet bij.. Nadat ik de oplader van mijn telefoon terug stopte in het stopcontact om mijn telefoon deze keer echt van stroom te voorzien ging hij vrijwel meteen over.
Mama. Of ik plannen had voor vandaag? Nou nee, niet direct. Het zou een mooi weer zondag worden, maar er stond nog genoeg op mijn to-do-lijstje in die twee weken voor ik weer naar Zweden zou vertrekken.
“Weet je nog dat ik altijd nog een keer op de Posbank wil wandelen? Zouden we dat vandaag niet gaan doen?”
Oh ja, voor een wandeling samen met mama ben ik altijd wel in. Dat worden namelijk nooit van die slenterstripjes waarbij je na een half uur weer thuis bent. Nee, dan gaan de wandelschoenen aan, de rugzakken op de rug en wordt er stevig doorgestapt, zij het niet met een stop hier en daar om wat schitterende plaatjes te schieten.
Zo’n dag werd het vandaag dus ook. We reden naar De Steeg waar we onze auto op de Veluwezoom parkeerden bij parkeerplaats De Lappendeken. Van daaruit volgenden we de rode route van 4,5 kilometer langs de onzalige bossen om vervolgens over te stappen op geel die ons uiteindelijk naar de Posbank zou leiden.
Het eerste stuk was een boswandeling, wat begon op een recht zandpad, maar later toch de nodige klimmetjes in zich had. Onderweg kwamen we de mooiste paddenstoelen tegen en vonden we een fijne omgevallen boomstam om op te picknicken. Links en rechts van de paden was flink gewoeld, een teken dat er flink wat wilde zwijnen hadden huis gehouden.
Na een flinke wandeling waarbij rood met geel kruiste gingen we verder op geel, een route die ons uiteindelijk bij de Posbank bracht. We wilden graag ook de hei zien. Dat dit het hoogtepunt van onze wandeling zou worden hadden we achteraf niet voor ogen kunnen houden. Dit werd letterlijk het hoogtepunt van onze wandeling.
Wat een waanzinnig, adembenemend uitzicht had je hier.. Van grote hoogte keek je zo over de hei, die in glooiende valleien voor ons lag. Kilometers ver konden we van ons af kijken.. Wat was het gaaf daar.
Bij het Posbank paviljoen hadden we nog net twee vrije stoeltjes gevonden op het overvolle terras om even de benen te strekken en iets te drinken. Het was er druk. Naast een hele Harley Davidson club stikte het er ook van de wielrenners en de wandelaars. De ideale plek om mensen te kijken..
Nadat we bij het Posbank monument hadden genoten van een weids uitzicht zijn we via het bos weer terug gelopen naar de parkeerplaats waar onze auto stond. Het was nog een stukje rijden naar huis, maar wel na een zeer geslaagde dag. Op de Posbank, daar wil ik zeker nog wel een keer terug.

komkommertijd

Na eerder deze avond mijn logeervriendjes te hebben uitgezwaaid heb ik nu weer het huis voor mij alleen. Bolletje en Pluis zijn na een weekje vakantie weer vetrokken.. Het huis is weer van mij..
Ik probeer ondertussen een blog op “papier” te krijgen.. Mijn vingers bewegen over het toetsenbord, maar echt woorden vormt het niet.. Al 12 dagen lang ligt de boel plat.. Zou het een writer’s block zijn? Gebrek aan inspiratie? Een saai leven? Of zou het mijn moeheid zijn die de kop opsteekt?
Het leven kabbelde voort als een bootje dat dobberde op de open zee.. Mijn dagen waren gevuld met eten, werken en slapen en in de avonduren probeerde ik de komkommertijd op tv te overbruggen met andere bezigheden. Maar 9 van de 10 keer lag ik meer moe dan wakker op de bank en besloot ik maar weer op tijd mijn bed op te zoeken in de hoop nog een sprankje meer nachtrust mee te pakken door dat ene vervroegde uurtje. Of het hielp? Daar zijn de meningen over verdeeld..
Ik had genoeg stof tot nadenken, dacht soms te veel na en voerde ondertussen ook een fijn gesprek van dochter tot moeder of andersom. Maar geen van beide was noemenswaardig genoeg om er een blog aan te wijden. Althans, een blog schrijven is leuk, maar ergens ligt ook een grens als het om privézaken gaat.
Ook de moestuin laat weinig te wensen over.. De grote uitputtingsslag heeft toegeslagen. De komkommerplant is door spint dood gegaan, de erwtjes zijn weg, evenals de peulen. Courgettes hebben we dit jaar niet gehad en we hopen op nog wat tomaatjes en wat meer paprika’s. Het seizoen loopt ten einde..
Na een aantal regenachtige weken is de zomer nu weer even terug en daarbij ook het vakantiegevoel.. Ik kan inmiddels al gaan aftellen. Nog 18 dagen en dan is het tijd voor mijn “Scandinavian roadtrip”.. Misschien kan ik me binnenkort daar op gaan focussen.. Want volgende week begint er eindelijk weer een normale week. Er begint weer een nieuw seizoen van badminton en na weken van rust kan ik eindelijk mijn Zweedse lessen weer oppakken. Hopelijk komt dan ook mijn inspiratie weer terug om een nieuwe blog te produceren.. En zo niet? Ook Bruce the moose heeft wel eens last van “komkommertijd”.

Paarse hei..

Maart roert zijn staart, april doet wat hij wil, maar wat doet augustus eigenlijk behalve de boel nat laten regenen? Ook elk jaar de hei in bloei zetten. En dus moesten wij deze maand minstens een keer over de hei gewandeld hebben. Gewoon om een keer die hei te zien bloeien. Dat is gewoon geweldig om te zien.
Gisteravond belde mama al op, of ik plannen had voor vandaag.. Want ja, die hei hè.. Daar moesten we toch echt eens naar toe gaan.
Vandaag kon het. Het was een droge dag. Het begon bewolkt, maar we hadden ook regelmatig zon. En de hei stond er kleurig bij.. Diep paarse kleuren vulden een glooiend landschap.. En ook hier werd de herfst langzaam maar zeker steeds een beetje meer zichtbaar. Maar op de een of andere manier had ik er vandaag vrede mee.. Want ook de herfst heeft toch zo zijn charme.

Paddenstoelen bende..

Na dagen van wisselvallig weer was het gisteravond dan eindelijk weer eens droog. Volgens de kalender is het augustus, zou het nou hoog zomer moeten zijn. Maar toen ik vanmorgen de gordijnen open deed viel het weer eens lekker met bakken uit de lucht.. De herfst lijkt zijn intrede te doen en ook de natuur lijkt met deze nieuwe trend mee te gaan. In plaats van velden vol bloeiende bloemen tijdens onze wandeling vond ik de ene paddenstoel na de andere.. Natuurlijk levert dat ook mooie beelden op, maar de herfst mag voor mij nog wel even wachten..

9 augustus 2017..

Hallo opa, ik had vandaag bij je op visite willen gaan, maar je was niet thuis. Je bent al bijna 7 jaar niet meer thuis.. Als je nog geleefd had was je vandaag 95 jaar geworden.. Als.. Maar je bent er nou eenmaal niet meer.. En misschien is het achteraf ook wel beter zo.. Ook jou konden ze in de categorie eenzame oudere plaatsen. Zeker toen oma er niet meer was en jij op latere leeftijd noodgedwongen nog moest verhuizen. Je lichaam wilde niet meer en je verdriet heeft er voor gezorgd dat ik eerder dan ik wilde mijn beste maatje moest missen.
Maar lieve opa, waar in de hemel je ook bent, ook vandaag word je niet vergeten. Ik zal altijd aan je blijven denken want je blijft mijn beste maatje voor altijd.

Gefeliciteerd met je verjaardag..