Glad midsommar..

Het is vrijdag 24 juni. Op zich voor de gemiddelde Nederlander een dood normale vrijdag ergens in juni. Maar ik ben niet die gemiddelde Nederlander. Ergens voelt deze periode in juni altijd wel een beetje speciaal.. Het is namelijk midzomer.
Ik word ik er rond deze tijd van het jaar altijd wel een keer aan herinnerd, aangezien ik het al een aantal keer heb gevierd in Zweden..
In Zweden wordt midzomeravond namelijk (midsommarafton) gevierd op de vrijdag die in de periode van 19 juni tot 25 juni valt. Het is samen met Kerstmis het belangrijkste feest van het jaar. Hoewel de vrijdag van midzomeravond is geen officiële feestdag is, is het wel een officiële feestavond die men vrij krijgt. Vanaf de middag wordt er feest gevierd. De dag erna, de eigenlijke midzomerdag, is wel een officiële feestdag, maar dan vinden er meestal geen festiviteiten meer plaats.
Het is traditie dat er een meiboom (majstång in het Zweeds) wordt geplant. Vaak gebeurt dit centraal in het dorp. De meiboom is voorzien van berkenbladeren en bloemen. Per streek kan de meiboom er anders uitzien, maar in de basis is het altijd een kruisvormige boom met veel groen en versieringen. Nadat de meiboom is geplaatst, wordt eromheen gedanst door jong en oud.
Voor veel Zweden is deze feestdag een dag van feesten en de start van de zomer. De mensen verlaten de steden en trekken massaal naar het platteland, dikwijls naar een buitenverblijf, om te vieren. Ook de winkels zijn gesloten.
Traditioneel wordt er deze dag haring, aardappels en aardbeien gegeten. En dus besloot ik mezelf maar te trakteren op een zelf gebakken aardbeientaartje.. Om zo toch nog een beetje het midzomer gevoel te ervaren..

Naamloos-2

One of the last roadtrips..

Ik ben weer terug. Terug in Nederland. Na 4,5 week Zweden. Als welkomscadeau kreeg meteen zwaar bewolkt weer en een natte dag vol regen. Ik had ook niet anders verwacht.. Tel daarbij de nodige file meldingen op de radio bij op en je weet dat je weer in ons koude kikkerlandje bent aangekomen.. Heerlijk, maar niet heus!
Daarom heb ik ook maar het maximale uit mijn terugreis gehaald voor ik überhaupt de Nederlandse grens zou passeren.. Dit keer ging ik namelijk niet terug met de boot vanuit Göteborg, maar via de Øresundsbron naar Denemarken om vanuit daar de boot naar Duitsland te nemen.
Weer een ervaring en een hoop kilometers rijker. Maar inmiddels kan ik wel zeggen dat ik ervaring heb in het lange afstand rijden. De kortste afstand die ik de afgelopen maand heb gereden was de 37km naar Rättvik en een keer in een regenbui naar de supermarkt.
En nu heb ik mezelf dus met de auto vanuit Mora (midden Zweden) naar Nederland terug gereden. Al moet ik daar wel bij vermelden dat ik nog in Zuid-Zweden en Hamburg overnacht heb. Anders is het gewoon niet te doen.
Het eerste gedeelte ging nog over een normale weg, langs bosrijke gebieden.. Daarna werd het landschap steeds opener en vanaf Jönköping kwam ik op de E4 terecht, een van de weinige snelwegen die Zweden rijk is. Maximale snelheid daar: 110km/u, maar dat rijd op zich wel heel erg lekker.
Daarna kwam bij Malmö de laatste afslag in Zweden. De weg richting Kopenhagen in Denemarken. Øresundsbron, tolbrug. Maar wel een mooie tolbrug. Een dubbeldeksbrug met autosnelweg boven en een spoorweg beneden. En aan beide zijden alleen maar het water van het Sont dat het Kattegat met de Oostzee verbind.
Ik had al eens eerder over de brug gereisd met de trein, maar nog nooit boven op met de auto. Eens moest de 1e keer zijn. En dus ben ik afgelopen weekend de brug overgestoken naar Denemarken. Om vervolgens na zo’n 8 kilometer gereden te hebben de geografische grens met Denemarken over te steken, waarna er nog een stuk van zo’n 4km over Peberholm volgde (een kunstmatig aangelegd eiland) voordat we de tunnel in doken om eindigen op het Deense vaste land.
En eenmaal uit de tunnel begon meteen de ellende. Al het verkeer kwam er samen en de Denen vinden het ook vrij normaal om aan het begin van de zomervakantie een bulk aan wegwerkzaamheden uit te voeren.
Gelukkig kon ik later in Rødby uitrusten, want daar stapte ik op de boot richting Puttgarden in Duitsland.
Al met al een hele reis om af te leggen, maar het was ook wel weer een keer een hele ervaring die mij toch nog ergens heeft gebracht.. Namelijk weer terug in Groesbeek..

Naamloos-2

Afscheid nemen bestaat niet..

Afscheid nemen bestaat niet.. En toch was voor mij het moment aangebroken om afscheid te nemen.. Na zo’n 32 dagen weg te zijn geweest is het nu weer tijd om terug te keren naar Nederland. En dat na een maand lang in Zweden te zijn geweest. En geloof me, er zijn leukere dingen om te doen! De andere richting op rijden bijvoorbeeld.. Of ’s avonds in de zon buiten zitten..
Als ik de tijd kon terug draaien dan had ik het achter elkaar gedaan.. Dan was het nu 17 mei geweest en was ik mijn koffers aan het klaar maken voor vertrek.. Maar nu, nu zijn we een maand later en heb ik weer alles ingepakt. Maar deze keer om het allemaal weer mee terug naar Nederland te nemen.
En het is veel deze keer.. Ik neem weer een hoop bagage mee naar huis. Niet alleen aan spullen, maar ook aan een heleboel mooie en fijne herinneringen. Want die zijn er zeker.. Ik heb een ontzettend fijne tijd gehad daar, ook al waren er soms wat ups en downs. Ik heb ontzettend hard van alles genoten en ook een hoop geleerd. Niet alleen over Zweden, maar ook over mezelf. Ik heb er goede gesprekken gevoerd met de mensen die ik al kende, maar ook met de mensen die ik er heb leren kennen.
En bovendien had ik er een ontzettend leuk huis om in te wonen. Mooi rood met zo’n typisch Zweedse veranda er voor.. Prinsgården genaamd. In een doodgewone straat tussen doodgewone mensen. Gewoon in een straat waar iedereen ’s morgens naar zijn werk gaat en in het weekend het gras maait. Daar woonde ik. Met een kamer met planken vloer, zo’n een waarbij je naar een tijdje precies weet op welke plekken hij het hardst kraakt als je er over heen loopt. Met een bed dat ik zo wel zou willen ruilen tegen de mijne en een typisch Zweeds behangetje tegen de muur.. Dat was mijn thuis..
Met een groot grasveld en picknickbanken om te zitten, de veranda waar je elke avond de zon onder voelde gaan.. Het heerlijke zomer gevoel aan de rand van het Siljanmeer, maar waar je in de winter over heen kunt schaatsen..
De supermarkten waar ik inmiddels alles zo wist te vinden wat ik nodig had, de ritjes met de auto zonder navigatie, alsof ik er dagelijks reed.. Ik zal het missen..
Het leven was goed daar.. Het was zo ontspannen en relaxt.. Geen gehaast, gestress of tijdnood.. Living the good life..
Het weer was goed, perfect zelfs, ook al vielen de 1e paar dagen in Dalarna een beetje tegen. Gelukkig hadden wij een landklimaat en niet zo’n oer Hollandse ellende wat het weer betreft.. Ik heb genoten van heel veel zon.. Het leven speelde zich ook voornamelijk buiten af.. Huiswerk maken, tot ’s avonds laat met z’n alle buiten zitten en ook heel veel mountainbiken. Ik denk dat ik alles bij elkaar wel zo’n 200km heb afgelegd. Maar als je er een schitterend landschap vol meren, bossen en vele vergezichten voor terug krijgt is 200km nog maar een eitje.
En nu? Nu ben ik op mijn weg terug naar Nederland.. Vandaag, vandaag om 11.27 om precies te zijn, passeerde ik de grens met Denenmarken..

Naamloos

Långbryggan

De laatste dagen van mijn reis naar Zweden zijn in gegaan.. Dat betekend dat ik nog harder van alles ben gaan genieten hier. Omdat ik weet wat ik hier straks allemaal ga achterlaten..
Ik heb al verschillende plaatsen bezocht hier in de regio, maar eigenlijk nog nooit geschreven over Rättvik, een dorp hier naast.. Met hier naast bedoel ik niet zoals de afstand Groesbeek-Malden ofzo, maar zo’n 37km verderop. Voor Zweedse begrippen is dat hier naast.
Ik heb het al wel eens eerder vernoemd, toen ik de film Masjävlar aan het kijken was, maar van de week heb ik ook maar eens de moeite genomen om er toch een keer te stoppen.
Rättvik heeft namelijk een brug. En niet zomaar een brug, maar een heel mooie houten pier die ver uitsteekt in het water en al vanaf ver af te zien is. Långbryggan.
Met een lengte van 628 meter waarschijnlijk de langste pier van de wereld.
In 1896-1897 werd het gebouwd als aanlegsteiger voor “S/S Rättvik”, die van 1895 tot 1950 een bootverbinding tussen Rättvik en Leksand verzorgde en om te zorgen dat ook andere reisboten bij ondiep water in de baai van het Siljanmeer konden aanmeren.
Het was ook tevens een plek om te kunnen zwemen. In de dertiger jaren van de vorige eeuw werd de zwemgelegenheid afgebroken waardoor de pier verwaarloosde. In 1989 werd er een stichting opgericht om geld in te zamelen voor een nieuwe pier. Een deel werd bijeen gebracht door de verkoop van planken, hierin werden de namen van de eigenaren gefreesd. In 1992 werd de brug opnieuw geopend, zoals hij vandaag de dag ook nog te zien is. Het is een geliefde wandelpromenade en ik snap ook wel waarom!

Naamloos-2

Bike ride nummer zoveel..

Mooie dagen moet je koesteren. Vandaag (dinsdag de 14e) was weer zo’n dag.. Leek de ochtend nog grauw en grijs, bleek daar later de dag niks meer van over. We werden weer getrakteerd op een strakblauwe hemel met vol op zon.
En dus een mooie dag om de MTB maar weer eens aan het werk te zetten. Ver was de bestemming van vandaag niet. Op de agenda: Färnäs, een soort van dorpje dat haast tegen Mora-Noret aan ligt.
Op zich stelt Färnäs niet meer voor dan een hoop huizen en schuren bij elkaar en een basisschool. Ik geloof ook dat jaren terug zelfs ook de supermarkt gesloten is vanwege tegenvallende verkoopcijfers.. Maar met de grote ketens van Mora-Noret om de hoek moet dat voor de inwoners vast niet zo’n ramp zijn.
Wat er nog wel in Färnäs te vinden is, is Färnäs hemslojd & snickerier. Een werkplaats waar ze de traditionele houten paardjes maken, de dalahäst. Nou zit er in een dorp verderop, Nusnäs, een heel grote paardjesfabriek en de meest bekende van heel Zweden. Namelijk Grannas A Olssons hemslöjd AB. Maar als je daar al een paar keer bent geweest hoef je er niet nog eens naar toe. En dus besloot ik vandaag een bezoekje te brengen aan een kleinschalig fabriekje waar alle paardjes nog hand gemaakt worden. En waar ze ook het enige echte Färnäshäst maken, een traditioneel handgemaakt paard dat qua contouren meer weg heeft van een echt paard.
Daarna ook nog een loppis bezocht. Een loppis is eigenlijk gewoon een verkooppunt van tweedehands spullen. Loppis is een afkorting van loppmarknad, een “loppa” is een vlo en “marknad” is een markt, een vlooienmarkt dus. Het loppisseizoen begint in het voorjaar zo rond 30 april, als men zijn spullen weer kwijt wil tot ca half augustus als iedereen weer naar school, werk of naar huis is. Het is om diverse reden prettig als het mooi weer is, veel loppishandelaren willen namelijk ook buiten uitstallen.
Er zijn ook mensen die een loppis houden als ze in hun zomerverblijf zitten, gewoon voor extra bijverdiensten. Dat is ook de reden dat je in de zomermaanden her en der in Zweden verschillende bordjes met loppis tegen kan komen. Gewoon langs de kant van de weg. In feite ga je dan gewoon bij de mensen thuis aan die in hun schuur een hele uitstalling van “oude” spulletjes hebben staan.. Gewoon omdat het kan..

Naamloos-2