Orde in de groene chaos..

Ik kan geen peul meer zien. Nu de rest allemaal op vakantie is ben ik momenteel de enige om te zorgen voor onze groentetuin. En dat brengt een hoop verantwoordelijkheid met zich mee. En een hoop peulen.
Na een week niet meer geschreven te hebben vond ik het toch maar weer eens tijd voor een update. Ik had grofweg gewoon geen tijd om te schrijven of was er simpelweg te moe voor. Het was ook veel te heet vorige week. De thermometer liep uit naar zo’n 36 graden en de plantjes hadden het zwaar.
Dagelijks was ik in de avonduren in de weer met gieters en tuinslangen om de boel nat te houden zodat ze de nacht weer door konden komen. De grond was droog, kurkdroog en de zon knetterde op de kas. Ondanks dat de ramen open stonden was het er moordend heet.
Vooral onze komkommer had het zwaar. Slappe blaadjes hingen aan de planten, terwijl deze tjokvol komkommers hing. Ook de peulen groeiden door de hitte in een recordtempo zodat ik ze wel elke dag moest komen plukken wilde er nog enigszins vorm in zitten. De broccoli groeide door de warmte ook zo snel zodat alle roosjes kapot sprongen en ik elke dag verblijd werd met weer een nieuw bosje bloemen. Nou niet iets wat je in je broccoli wilt aantreffen.
Het loof van de radijsjes had zich inmiddels tot een oerwoud verwikkeld en de pluksla kon ik gewoon eten waar ik bij stond, zo snel groeide het voor mijn gevoel weer aan.
Om dan nog maar te zwijgen van de tomaten. Deze had zich gevormd tot een grote ravage waar duidelijk weer eens een keer orde in de chaos geschept moest gaan worden. Kortom, er was werk aan de winkel.
Wat was ik daarom blij om te horen dat het na donderdag gedaan was met de ergste hitte. Temperaturen van 20-24 graden bleken de overhand te gaan hebben en hier en daar zelfs een spatje regen. Afgelopen vrijdag begonnen daarom de bergingswerkzaamheden.
Twee broccoli planten die niks meer werden meteen maar de tuin uit gehaald. Ook het restant van de radijsjes er maar allemaal uitgetrokken zodat er een nieuw veldje vrij zou komen. De laatste, niet helemaal volgroeide andijvie kunnen verwijderen. Deze was ondanks het regelmatig gieten zo slap geworden van de hitte dat deze niet meer te eten was, zeker niet toen zelfs daar de bloem in was gekomen.
Ook een paar mini kropjes sla kunnen weg doen, hierbij het zelfde verhaal als bij de andijvie. De sla die nog wel enigszins nog wel eetbaar was heb ik meteen maar geoogst, onder het motto van beter iets dan niets. En de chaos bij de tomaten is ook weer geordend. Althans, je kunt er weer een beetje door heen kijken.
Het was ook goed weer vrijdag. De temperatuur was aangenaam en het windje zorgde voor een volmaakte verkoeling. Ik durfde het zelfs aan om er nieuwe plantjes neer te zetten, ik had nu tenslotte weer vrije ruimte gekregen. We hebben er nu weer 7 winterprei plantjes bij, 4 koolrabi, 4 boerenkool, krulandijvie en bleekselderij. Tot nu toe staat alles nog fier overeind.
En hoe het met de rest is? Ik kan dagelijks peulen blijven plukken, inmiddels ook al een maaltje erwten ingevroren, 3 komkommers geoogst en daar kwamen er vandaag nog een 4 bij, de eerste lichting tuinbonen zit in de vriezer en ik kom om in de sla.
Ook zitten er al een hoop tomaatjes aan onze planten, er groeien courgettes, de snijbonen zijn al in ontwikkeling en over de komkommerplant nog maar te zwijgen.
Deze heb ik helemaal opnieuw opgebonden en zit letterlijk tjokvol met komkommers. Overal waar je kijkt bij de planten groeien wel komkommers en na vandaag ben ik ook de tel kwijt geraakt.
De afgelopen dagen is het overwegend bewolkt geweest en de temperatuur is een flink stuk gedaald. Met een max. van zo’n 20 graden is het een fijne temperatuur. De groentetuin is zich aan het herstellen van de extreme hitte van vorige week. Alles trekt weer bij en groeit rustig verder. Ik hoef niet meer dagelijks langs te gaan om te gieten, maar die peulen… Ja, die peulen moeten eraf, elke dag..

Dagje Karwei… In Amsterdam!

Amsterdam. Zo kom je er nooit en zo mag je er een dagje heen. Vandaag was namelijk de grote dag en was ik uitgenodigd bij Karwei om een kijkje te komen nemen bij de fotoshoot voor de nieuwe wooncampagne.
En dus vertrok ik op deze warme 20 juni vol goede moed naar Amsterdam. Ik had er zin in en keek er naar uit van wat mij allemaal te wachten stond. Want normaal gesproken komt bouwmarktpersoneel nooit in de loods waar de nieuwe campagnebeelden geschoten worden. Maar voor vandaag werd er een uitzondering gemaakt en hadden ze er alles aan gedaan om het ons naar de zin te maken.
Voor dat het “officiële” programma begon konden we buiten op palletbanken lekker chillen met een hapje en een drankje.
Daarna begonnen we de dag met een presentatie van de online marketing manager. Hij had het over de formule Karwei, de invloed van social media en hoe Karwei social media toepast, over de nieuwe zomercampagne die er aan zit te komen (en het gebruik van social media daarbij) en over de nieuwe wooncampagne van Karwei die in week 39 van start gaat. Net als vorig jaar zijn er weer 4 trends. Ook deze hebben we allemaal voorbij zien komen, maar daar mag ik inhoudelijk niet verder op in gaan.
Verder kregen we ook nog een presentatie over de Social Media Challenge die wij dus gewonnen hadden en toen die geweest was mochten we verder de loods in om mee te kijken bij de fotoshoot. Die van de wooncampagne voor komend najaar wordt nu al geschoten en ook zijn ze al bezig met het concept te ontwikkelen voor de tuincampagne van 2018.
Overal stonden wanden die kamers moesten voorstellen en alle beelden zoals je die ook in onze IDEE inspiratiemagazine ziet worden hier geschoten. Een setting waren ze op dat moment aan het vastleggen en ik moet zeggen, die is leuk!!
Aan de muur hing een complete planning en ook per trend een hele wand vol A4-tjes waarop ze precies konden zien wat er allemaal al gedaan is en welke foto’s al gemaakt zijn. Ook hier mochten wij foto’s maken, maar deze mogen we verder niet openbaar maken omdat ze anders bang zijn dat er al iets van de nieuw campagne uitlekt via social media.
Na de rondleiding langs de fotoshoot kregen we ook nog een leuke DIY om te maken. We gingen een memobordje maken van steigerhout met schoolbordverf en klemmen om iets aan op te hangen. Super leuk en eenvoudig om te doen.
Daarna zat de dag er al weer bijna op. We hadden na afloop nog even de tijd om lekker te chillen en ze hadden nog meer hapjes voor ons klaar gezet.
Aan het eind van de dag kregen we ook een goodiebag mee. En dan praat ik er over een waar je u tegen zegt. We kregen allemaal een big shopper van Karwei mee naar huis vol met woonaccessoires. Er zat een lantaarn in, een picknickkleed, een broodplank die je ook voor decoratieve doeleinden kan gebruiken, een vloerkleedje van 60x90cm, een plaid/strandlaken 100% katoen van 95x175cm en een vtwonen tijdschrift met €7,50 shoptegoed.
Al met al was het een super leuke en leerzame dag. Zeker ook omdat mijn interesses bij interieur liggen en ik een studie heb gevolgd voor winkelinrichting en styling. Dus alles wat ik daar zag gebeuren viel binnen mijn vakgebied wat het dus dubbel zo leuk maakte om er bij te mogen zijn.
En morgen? Morgen gaan we gewoon weer verder karweien, maar dan in eigen bouwmarkt. En als de nieuw wooncampagne van start gaat in het najaar, dan kijk ik met plezier terug naar deze ene dag.

Geen punt bij Karwei..

Soms gebeuren er wel eens van die dingen waar je geen moeite voor hoeft te doen. Of bijna geen moeite.. Het was 31 mei dat ik te horen kreeg dat ik gewonnen had. En dat ik overmorgen op 20 juni, naar Amsterdam mag. Samen met 9 andere personeelsleden van verschillende Karwei filialen. Eén ding hebben wij namelijk allemaal gemeen: wij beheren Facebook.
Eind maart ging onze nieuwe tuincampagne van start. In die periode ging er ook een nieuwe e-learning op de Karwei Academie van start. Over de richtlijnen van het gebruik van social media. Want wat zet je er wel en niet op? Hoe komt je lokale Facebook pagina (van je plaatselijke filiaal) er professioneel uit te zien? En boven al, alles moet volgens de Karwei huisstijl.. Dus, hoe doe je dat?
Om ons hier meteen mee aan de slag te laten gaan hadden ze er een wedstrijd aan gekoppeld, de Social Media Challenge. Je kon je hier voor inschrijven en het enige wat je er voor hoefde te doen, is doen wat je altijd al deed: je lokale Facebook pagina bij houden. De uitdaging was om de nieuwe tuincampagne, die zo’n 8 weken duurde zo goed mogelijk te promoten op je Facebook pagina aan de hand van deelacties van de landelijke Karwei pagina, DIY’s, blogpost’s, acties en beeldmateriaal uit eigen filiaal. Appeltje, eitje dus eigenlijk.
De 10 personeelsleden die dit het beste voor elkaar kregen werden uitgenodigd om in Amsterdam aanwezig te zijn bij de fotoshoot van de nieuwe wooncampagne die dit najaar weer van start gaat. Aangezien inrichten en stylen helemaal mijn vakgebied is en ik hier voor in onze winkel ook verantwoordelijk voor ben (alle showrooms en andere decoratieve zaken, waaronder kopstellingen) had ik hier wel oren naar.
Want hoe vaak krijg je de kans voor een uniek kijkje achter de schermen bij Karwei’s fotoshoot? Nooit meer.
Dus toen ik te horen kreeg dat ik gewonnen had sprong ik nog net geen gat in de lucht. Maar mijn dag kon niet meer stuk. Eerder dit seizoen waren we ook al 2e geworden met een wedstrijd die was uitgeschreven door onze franchisenemer Bricorama. Hierin moesten we de tuintrends zo goed mogelijk vertalen naar de showrooms bij ons in de winkel en nu was ik dan ook nog eens een van de 10 winnaars geworden van de Social Media Challenge.
Van alle kanten stroomden er e-mails binnen om ons als winnaar te feliciteren. De grote baas van Bricorama, de operational manager, de grote baas van Karwei Nederland, ik heb ze allemaal nog bewaard..
En dus word ik dinsdag om 13.00 verwacht in Amsterdam en welkom geheten met een hapje en een drankje, krijgen we presentatie van onze online marketing manager, een DIY workshop, een uniek kijkje achter de schermen bij de fotoshoot en als afsluiter een leuke goodiebag mee naar huis.. Ik kijk er nu al naar uit!

Een jaar later..

Woorden rollen over mijn lippen. In mijn hoofd heb ik al een hele blog op papier gezet, maar als ik eenmaal de laptop heb opgestart blijkt het toch moeilijker dan gedacht.. Het jaar is omgevlogen..
Afgelopen zaterdag was het 10 juni. Net zoals er volgend jaar een komt en er vorig jaar een is geweest. 10 juni..
Ik werd er weer even aan herinnerd doordat mijn ouders naar de verjaardag gingen van een oom van mij. Ik had mijn moeder gebeld.. Ik weet niet waarom. Zomaar..
Net zoals ik haar vorig jaar had gebeld. ’s Avonds.. Toen ging het zo:
“Mam niet schrikken, maar ik moet je iets vertellen. Er is iets ergs gebeurd..”
Ik zat in een politieauto en had voor mijn gevoel het ergste telefoongesprek uit mijn leven gevoerd. Mama bleef de rust zelf, zoals moeders dat horen te doen. Begripvol, meelevend, kalmerend.. Met de voor mij magisch klinkende woorden “alles komt goed”. Uit eindelijk kwam het ook allemaal wel goed, al had ik nog een lange weg te gaan.
Zaterdag 10 juni was het precies een jaar geleden dat ik dat auto ongeluk kreeg in Zweden. Dat ik op onverklaarbare wijze bijna frontaal op een hek ben geklapt dat mij wonder boven wonder tegen hield en niet verder naar beneden liet vallen.
Ik zie nog de rotonde voor me, die ik met gepaste snelheid naderde.. Het slechte weer, de lantaarnpaal in het midden van de weg en ik voel de kracht in mijn armen die ik had gebruikt om met man en macht de andere kant op te sturen. Voor heel even voelde ik me zo sterk als Pippi Langkous. Wonder boven wonder kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf.
Ik voelde een oerkracht in mij opkomen die mijn hersenen in de overlevingsstand hebben gezet om hier zo goed mogelijk uit te komen. Ik had lieve vrienden die er voor zorgden dat ik er niet alleen voor stond en eenmaal thuis heb ik de hulp gekregen die ik nodig had omdat ik het allemaal niet meer in mijn eentje kon verwerken. Het was een raar jaar.. Een heftig jaar..
Het heeft me wel aan het denken gezet.. Het besef dat het ook heel anders had kunnen aflopen spookte meerdere malen door mijn hoofd. Zeker als je het van dicht bij mee maakt. Maar mijn tijd is het nog niet.
Ik heb nog zoveel dromen en plannen.. En besef maar al te goed dat niet iedereen het eeuwige leven heeft en dat het ook zomaar ineens voorbij kan zijn. Ik probeer de boel te relativeren.. En mijn dromen te verwezenlijken.
Mijn hart en ziel liggen in Zweden. Daar waar ik me steeds meer en meer thuis ga voelen en mezelf kan zijn. De plek waar ik het liefste ben..
Het kriebelt, het jeukt.. Het liefst had ik mezelf gewoon een week opgesloten in huis.. Met mijn laptop tussen de knäckebröd kruimels in bed of zo.. Dingen opzoeken, verwerken, oriënteren, voorbereiden.. Maar helaas, het gewone leven gaat gewoon door..
Al heb ik de afgelopen week toch een ticket geboekt. Een bootovertocht.. Over 3 maanden ga ik weer naar Zweden. Met de auto.. Omdat ik mij door niets en niemand laat tegen houden en stiekem de Pippi Langkous oerkracht door mijn aderen voel stromen. Na een jaar kan ik zeggen dat ik hier sterker uit ben gekomen dan ik gedacht had. En al kan Marco Borsato nog zo hard zingen dat de meeste dromen bedrog zijn, die van mij wordt werkelijkheid. En daar ga ik hoogstpersoonlijk voor zorgen.. Waar een wil is, is een weg en die leiden niet allemaal naar Rome. Mijn weg gaat naar Zweden. Want waarheen je ook gaat, ga met heel je hart..

Na regen komt zonneschijn.. En een groeispurt!

“Het wordt tijd dat je ook maar weer eens bij de groentetuin gaat kijken”, aldus mijn moeder.. Ik weet het, ik heb het de laatste week een beetje laten afweten.. Eigenlijk sinds ik uit Zweden terug kwam. Ik had het druk en bovendien was ik te moe om er ’s avonds nog heen te gaan om te gieten. Dat heb ik toen maar uitbesteed aan anderen.
Voor de buitenbak was het sowieso niet nodig met al die regen die de afgelopen dagen is gevallen. Zelfs vanmorgen plensde het er nog even goed uit. Maar die kas binnen, ja die krijgt dus geen druppel.. Nee, dat moeten we zelf doen. Zeker als er tussen de buien door de zon lekker op staat te bakken.
Maar door al die regenbuien zit wel onze regenton weer goed vol, dus dat scheelt al een hoop. Vandaag besloot ik er maar weer eens heen te gaan. Kon ik meteen weer wat foto’s schieten voor mijn blog zodat jullie ook kunnen zien hoe het er voor staat..
En ik kan je zeggen, het gaat hard, heel hard! Het is net een oerwoud buiten..
Er begint broccoli te groeien, erwtjes, peultjes, nog meer sla, de bonen staan flink hoog, het wortelloof overheerst..
Binnen in is het een wirwar van tomatenplanten die vol met bloemknoppen zitten, de andijvie is flink gegroeid net als de kroppen sla in de bak waarvan er al weer een geoogst is en de ijsbergsla is enorm. De courgetteplanten nemen ineens heel veel plek in, zitten vol bloemen en er beginnen al courgettes te groeien.
Ook de nieuwe komkommerplanten (de 1e serie had het niet gered) staan ineens een halve meter hoog. Ik ben blij dat ik toen meteen nieuwe ben gaan zaaien want de 1e komkommers beginnen al te groeien.. Nu maar hopen dat ik binnenkort alvast wat kan gaan oogsten..