Camping De Eikelaar

Soms mag je best even wat reclame maken. Vandaag was het sinds dagen eindelijk weer een warme en droge dag. Helaas had de harde wind de overhand wat het enigszins in de schaduw wat ondraaglijk maakte. Maar het was een mooie dag om er op uit te trekken.
En dus trokken we vandaag richting camping De Eikelaar, een boerencamping in Overasselt vlakbij de Hatertse en Overasseltse vennen.
Mama wilde mij er al langer mee naar toe nemen, maar het kwam er nooit van.. Maar vandaag zijn we dan toch gegaan. De Eikelaar is een camping die gerund wordt door mijn oom en tante samen met goede vrienden.
Dit jaar zijn ze gestart en mijn ouders hebben er veel mee geholpen met klussen. Ik hoorde elke keer lovende verhalen van hun als ze thuis kwamen en moest het toch echt eens met eigen ogen komen bekijken.
Nou, vandaag dus. Rijdend langs een schapenhek kwamen we aan op de camping. In de verte zag ik al het grote met hout betimmerde toiletgebouw staan. Die moest ik gewoon zien. En dus werd ik persoonlijk even rondgeleid over de camping die nu nog deels in aanbouw is. Fietsenhok, speeltuintje, het komt er allemaal bij.
Het uitzicht is er mooi. Je kunt er ver van je af kijken en ook mooi wandelen in de omgeving, iets waar wij ook voor gekomen waren.
Er werd ons aangeraden om een deel van het boerenwandelpad te lopen, waarbij je dus struint door de vele weilanden. Daarna hebben we de weg over gestoken en zijn we verder door gelopen door de Overasseltse vennen, een stukje natuur waar ik altijd weer van kan genieten. Op het hoogste punt heb je een gigantisch mooi uitzicht over de vennen. Heerlijk om hier weer even tot rust te kunnen komen..

Advertenties

Groentjes & co..

Vandaag was een uitstekende dag om te moestuinieren. Niet extreem warm, maar ook niet te koud. En droog. Het was precies goed. Lagom, zoals de Zweden gezegd zouden hebben.
Het kriebelde al een tijdje om weer eens buiten aan de slag te kunnen. Steeds kwam het er maar niet van omdat het weer op mijn vrije dagen nou niet echt uitnodigde om aan de slag te gaan. Het was de regen overdag of de vorst in de nacht die mij er van weerhield..
Maar vandaag was het precies goed. Al dagen hield ik het weer in de gaten en gisteren kwam de definitieve doorslag: ik ga de tuin in. Gisteravond waren we nog even snel wezen buurten, de temperatuur kelderde weer zo hard dat oranje zeil toch maar weer voor de dag werd gehaald, maar vandaag was het ideaal moestuinierweer. Met een warm vest aan, dat wel.
Ik had een hoop van mijn zaailingen en recent aangeschafte plantjes mee genomen. De erwtjes en peulen die nodig uit hun kiembak moesten kregen vandaag hun definitieve plek in de moestuin. Ook de preiplantjes die ik op Goede Vrijdag had gekocht kregen een mooi plekje in de bak. Monnikenwerk, dat wel.
Elk perskluitje bestaat uit meerdere stengeltjes die elk kunnen uitgroeien tot een prei. Aan het uitdunnen van de kluitjes hield ik uiteindelijk zo’n 24 plantjes over. Een flinke voorraad, die ik eigenlijk niet aan had zien komen.. Maar elk stengeltje heeft nu zijn eigen plekje in de grond, dus ik hoop straks op een flinke voorraad.
Ook binnen in de kas weer flinke voorderingen gemaakt. De lege plekken waar nog niks geplant was waren weer lekker overwoekerd door het onkruid, dus operatie onkruid verwijderen was de grootste opdracht daar.
Daarna was het nodig om er een paar kruiwagens verse grond bij te gooien zodat er weer een flinke laag goede grond in de kas ligt. En zodat er weer plantjes kunnen groeien want ik had weer een hele voorraad mee genomen.
4 andijvieplantjes voor in de grote plantenbak en voor in de rest van de kas 2 courgettes, 8 augurken, 2 aubergines en 3 ijsbergslaplantjes.
Ook is er weer pluksla en veldsla gezaaid, dus ik hoop dat alles nu lekker gaat groeien. Maar eerst krijgen we nog een aantal koude nachten te voorduren. Voor vannacht hebben we de jonge aanplant ook maar vast afgedekt, aangezien de temperatuur niet boven de 3 graden uit gaat komen. En de rest van de week? We gaan maar eens dankbaar gebruik maken van ons oranje zeil in de hoop dat mei ons toch iets meer warmte gaat geven dan april.. Maar ik heb er alle vertrouwen in!

Moestuinwijven

Er bestaat een groep op Facebook. Moestuinwijven. Nederlanders en Belgen met een zelfde passie voor, je raad het misschien al, de moestuin. Zo moestuinieren de Belgen bijvoorbeeld in hun serre waar ze erg content mee zijn, de Nederlanders zijn gewoon tevreden over de kas in hun moestuin.. De spraakverwarring over bepaalde “groentjes” leid soms tot mooie reacties.
Maar iedereen met het zelfde enthousiasme. Er zitten een hoop fanatiekelingen tussen, maar ook mensen met geduld. En mensen die te enthousiast zijn.
Het regeltje vroeg, vroeger, vroegst kan hier zeker toegepast worden.. Zodra het woord VOORjaar valt denken mensen al snel aan VOORzaaien. Er komen foto’s voorbij van mensen die hun al goed gekiemde plantjes showen. Waar andere mensen weer denken “shit, ik ben alweer te laat” en hals over kop van alles in de grond stoppen in de hoop dat er nog iets gaat groeien. Nee, je bent niet te laat, sommige mensen zijn gewoon te vroeg.

Een paar weken terug kwamen de mooiste foto’s voorbij.. Planten die hun kweekbakjes al ontgroeid waren en trots in hun potje stonden te shinen op de vensterbanken in de huizen. Plantjes die al snel te groot werden en alvast een plekje in de serre/kas of wat dan ook kregen omdat het huis te klein werd. Mensen die hun lapje grond showden waar de 1e kropjes en andere groentes zich inmiddels al verzameld hadden..
Tot afgelopen week.. Koning winter deed ’s nachts weer zijn intrede. De hel van menig moestuinierder kwam voorbij: vorst aan de grond. Nou, daar ga je dan met al je tomatenplanten die al zo’n 30cm hoog op hun steeltje stonden. Met nadruk op “stonden”.

De 1e foto met slap hangende verdorde blaadjes kwam voor bij.. De koptekst luid: “wie weet wat er met mijn plant aan de hand is?”
De volgende foto kwam. Met een zelfde soort reactie. “Wat is er met mijn planten gebeurd?” Hoe vaak mensen ook gewaarschuwd zijn voor te vroeg zaaien, het woord geduld hebben ze alleen maar leren schrijven. Iedereen in de groep was er over eens: de vorst heeft hier de overhand. Op de vraag of er nog iets te redden valt kon er alleen maar gezegd worden dat het nog niet te laat is om op nieuw te beginnen.

Ik heb met verbazing de foto’s zitten bekijken.. Slap hangende verdorde blaadjes aan zielige steeltjes die als een troosteloos hoopje in het zand liggen..
Sommige hadden er zelfs noveenkaarsen bij gezet, in de hoop dat ze daarmee die vorst wel aankonden, maar waarschijnlijk was dit gewoon al een teken dat ze al wisten dat het einde oefening werd. De volgende dag lag er een zielig hoopje plant naast een uit gewapperde grafkaars.

Is dit nou de liefde voor het vak? Ik kan er niet zo goed tegen. Vol trots presenteer je je zelf gekweekte plantje, dag later kletst de vorst er over heen.. Zou mezelf dat nooit kunnen vergeven, al die moeite voor niks.. En dan moet je ook weer opnieuw beginnen met zaaien, allemaal extra werk en het vergt opnieuw weer een hoop geduld… Er kwamen berichten voorbij van mensen die nu hopeloos op zoek zijn naar nieuwe planten, die op deze manier gewoon de hele voorraad tomatenplanten hebben zien bevriezen.. Ik vind het zo’n treurig aanblik al die verdorde plantjes, bijna respectloos..

Onze groentetuin kleurde de afgelopen nachten met het oog op Koningsdag alvast oranje. Papa had nog een flink stuk afdekzeil in het schuurtje liggen dat ik wel mocht hebben voor mijn plantjes om af te dekken. Elke avond na het eten ging ik naar onze moestuin om de boel te beschermen tegen de vorst. Spinazie, wortel, radijs, het piept hier allemaal net boven de grond uit, net als onze piepjonge tuinbonenplantjes.
Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om die dood te laten gaan. Dat zou opa ook niet gewild hebben, hij heeft mij altijd geleerd dat ijsheilige heel belangrijk is voor een groentetuin en dat vooral jonge plantjes hier de dupe van kunnen worden.
Toen ik jaren terug een plantje (violen) dood heb zien gaan van de vorst werd hij mij duidelijk: eens, maar nooit meer.

Helaas ontkwam ik er zelf ook niet aan.. Door menselijk falen.. De hele dag had gisteren de zon op de kas staan branden waardoor de temperatuur flink was opgelopen en eigenaresse tuin het raam open had gezet om te ventileren. Toen ze moest gaan werken om 15.30 was het nog te warm en had ze het raam open laten staan in de hoop dat mama dat dicht zou maken als ze kwam om de boel buiten weer af te dekken. Maar mama kwam niet. Want er kwam ook geen vorst. En dus werd er pas om 21.00 ’s avonds bij thuis komst een raam dicht gemaakt, want mama wist niet dat het open stond en ik moest werken.. Helaas was het leed toen al geschied. Ik heb afscheid kunnen nemen van 3 komkommerplanten die de tocht ’s avonds door het open raam niet hebben overleeft..

Ik was woest, verdrietig, teleurgesteld.. Al mijn harde werken voor niets.. Ik verweet mama allerlei dingen, maar ook de persoon die dat verdomde raam open had laten staan.. Mama begreep mij volkomen..
Als troost mocht ik van mezelf nieuwe plantjes gaan kopen. Andijvie die wij zo graag in de kas willen, maar ik vond ook glasijsbergsla, speciaal geschikt voor in de kas. Helaas was deze niet meer compleet (3 plantjes ipv 4), maar ik kreeg aan de kassa een hele leuke korting. Nu heb ik 2 bakjes plantjes voor de prijs van 1 gekregen, dus dat maakte meteen al een hoop goed.
En bij thuiskomst werd het alleen nog maar beter. Zodra mijn telefoon mijn netwerk binnen kwam, kwam er een bericht van Facebook.. Dat ik 3 entreekaartjes heb gewonnen voor de Scandinavië markt in Schokland op 6 of 7 mei.. Ik heb nog net niet staan stuiteren in de woonkamer, maar ben er wel ontzettend blij mee..
En met die komkommer komt het vast ook nog wel goed.. Toen ik merkte dat 1 van de 4 plantjes het niet ging redden ben ik meteen over gestapt op plan B, het zaaien van nieuwe plantjes. En vanmorgen zag ik dat ze alle 2 al boven de grond komen.
Dus er kiemen alweer nieuwe komkommers. Maar uit voorzorg stop ik die laatste 2 zaadjes dadelijk voor het slapen gaan ook nog even in de grond. Ik heb er in ieder geval vertrouwen in..

Snel, sneller, snelst..

Ik kan het af en toe niet meer bij benen. Mijn plantjes groeien momenteel hard, heel hard. Ik kan aan het water geven blijven en dagelijks de plantjes wat meer aan aarden omdat ze te snel omhoog schieten. Van de week waren ze zelfs hun kweekbakje ontgroeid en omdat ze nodig een nieuw potje nodig hadden heb ik ze ’s avonds na werktijd nog maar even uit hun lijden verlost.
De 8 augurken en de 4 courgettes staan al in grotere potjes en groeien goed. Er komen zelfs al nieuwe blaadjes aan, ook al zijn die nog vrij klein. De erwtjes en peultjes had ik ook nog over willen potten, maar daar was het nog niet van gekomen. Inmiddels heeft het ook geen nut meer. De plantjes zijn inmiddels al zo hard gegroeid dat ze eigenlijk meteen de volle grond in kunnen. Het liefst had ik ze daar ook al geplant, maar het weer zit nog niet echt mee.
Het is fris buiten. Zo fris zelfs dat het van de week ’s nachts zelfs weer gaat vriezen.
Liever wacht ik dan nog even tot de week erop. Mijn zaailingen buiten zetten met -2 of -3 lijkt mij geen goed plan.
Ook heb ik weer nieuwe plantjes. Ik heb zomerprei erbij en broccoli en ook twee aubergines die al een stuk groter zijn dan die friemels van mij.
Verder zijn inmiddels ook mijn nieuw gezaaide paprika’s ontkiemt en komen er weer een stuk of 5 nieuwe plantjes bij. De meloen heeft inmiddels ook 2 plantjes erbij en moeten nodig in een apart potje gezet worden. Net als de bloemkool en spruitplantjes die nu apart gezet zijn in mijn creatieve werkplek. Dit omdat het daar een stuk koeler is en ik zo probeer de groei nog een klein beetje te rekken. Morgen maar weer aan de slag dus. Er is nog werk genoeg..

De moestuin update..

Ik had al eerder een update willen plaatsen.. Het kwam er alleen niet van.. Te druk met andere dingen.. Maar schreef ik zo’n 9 dagen geleden nog dat ik zo’n beetje alles had voor gezaaid wat maar voor gezaaid kon worden, in een week tijd is er inmiddels een hoop veranderd.
Ik had het bij gehouden op een kladje.. Van voor het weekend..
Dat er 10 van de 12 peulen gekiemd waren, 7 van de 12 erwtjes, 6 van de 6 bloemkoolplantjes, 4 van de 6 spruitjes en 3 van de 8 augurkenplantjes.
De komkommers waren inmiddels zo goed gegaan dat ik daar afscheid van heb genomen, deze zijn verhuist naar hun definitieve plekje in de kas, waar ze de rest van het seizoen kunnen blijven. Dit zijn al echte plantjes geworden.
Ik was enthousiast! Het ging echt in een razend tempo.. En dat niet alleen. Afgelopen weekend was ik 2 nachten niet thuis. Ik had alles goed water gegeven op vrijdag en uit voorzorg het rolgordijn voor het raam laten zitten zodat de felle zon niet op mijn kiemsels kon knetteren.
Toen ik op zondagochtend thuis kwam was er inmiddels nog meer veranderd. Er stonden ineens 4 courgetteplantjes bij, er waren 8 augurken gekiemd, ik had meer peulen en erwtjes en ook een spruitje meer.
En vanmorgen stond er zelfs een meloenenplantje hoog op zijn steeltje.. Inmiddels zijn het allemaal niet meer van die kleine kiemsels meer en dus heb ik nog een hoop werk te doen. De deksels van de kweekbakken liggen er inmiddels af, aangezien alles zo’n groeispurt heeft gemaakt dat ze voor de kweekbak te groot zijn geworden.
Ik heb de potgrond in huis gehaald en ook weer een heleboel potjes. Er kunnen dus weer wat bakken leeg gemaakt worden! Ook buiten gaat het goed. We hebben inmiddels tuinboonplantjes, de spinazie is boven de grond, de radijs ook en vrijdag eten we zelfs onze eerste raapstelenstamppot uit eigen kas!