Happy “schrikkeldag” today!

Het is vandaag maandag 29 februari. Schrikkeldag zoals wij Nederlanders deze dag ook wel noemen. Een mooi moment om eens een blog de wereld in te helpen, het duurt hierna tenslotte nog 4 jaar voor dat ik weer op 29 februari een blog kan schrijven. Heb ik dan wel een onderwerp om over te bloggen? Uhm, ja, nou, kijk.. Nee dus. Het kwam vanmorgen spontaan in mij op dat het mij wel leuk leek om een schrikkeldagblog te gaan maken. Gewoon, omdat het kan. Daarna moeten we weer 4 jaar wachten.
Heeft het voordelen dan, zo’n schrikkeldag? Het schijnt op den duur wel handig te zijn, dan lopen we over een paar jaar tenminste niet achter de feiten aan..
Maar neem nou gisteren bijvoorbeeld.. Toen kon ik nog zeggen “over precies een maand ben ik jarig”.. Nu zijn we een dag verder en door al die mensen die zo nodig op 29 februari hun verjaardag willen vieren is mijn verjaardagsfeestje een dag uitgesteld.. Maar die schade halen we volgend jaar gewoon weer in!
Het is ook wel een mooi moment om naar de toekomst te kijken. De eerst volgende schrikkeldag is over precies 4 jaar, in 2020. Hoe zou mijn leven er uit zien over 4 jaar? Over 4 jaar ben ik 33 jaar oud. Of jong, net hoe je het noemen wilt.
Misschien ben ik dan al wel iemand tegen gekomen met wie ik mijn leven wil delen. Mijn prins op de witte eland bijvoorbeeld, haha. Of ik ben nog steeds happy single..
Misschien woon ik over 4 jaar ook wel helemaal niet meer in Groesbeek. Ik hou van reizen en mijn drang om ooit iets in het buitenland te gaan doen is er altijd al geweest. Waarschijnlijk spreek ik over 4 jaar ook beter Zweeds dan het niveau waar ik nu op zit.. Over 4 jaar heb ik ook weer wat dromen waar kunnen maken. Ik heb dan vast alweer wat dingen van mijn bucketlist af kunnen vinken.. Misschien ben ik dan al wel op de Noordkaap geweest en de kans is groot dat ik het Noorderlicht heb mogen aanschouwen.. Over 4 jaar heb ik vast ook al wel genoeg gespaard voor een leuk huisje in Zweden. Over 4 jaar….
Maar eerst hebben we vandaag nog, schrikkeldag 2016.. Een extra dag dit jaar om van het leven te genieten. Een extra dag om uit te kijken naar de dag van morgen en alle dagen die nog gaan volgen. Om vervolgens straks te kijken wat er op 29 februari 2020 van mij is geworden.. In 4 jaar mijn dromen werkelijkheid laten worden? Daar teken ik voor!

schrikkeldag

MMM: Marloes’ Moestuin Meldingen deel 1

Vorige week besloot ik eens over een heel andere kant van mij te bloggen. Ik schreef toen over mijn fascinatie voor plantjes. Inmiddels kan ik jullie alweer vertellen dat na een week de eerste plantjes zijn gaan kiemen! Namelijk de courgettes. Drie van de vier zaadjes zijn nu al uitgekomen. Ze zijn nog klein en komen nog maar net met hun kopjes boven de grond uit, maar de eerste tekenen van nieuw leven in mijn kweekbakjes is geboren.
Nou moet ik wel zeggen dat ze hier de ideale omstandigheden hebben om te kunnen kiemen. Vochtige grond, op de vensterbank voor het raam in het zonnetje..
Ik had het kweekbakje in drie rijtjes opgesplitst. Rij een bestaat uit watermeloen, rij twee uit komkommer en rij drie dus uit courgette. Courgette is al gaan kiemen, de andere twee laten nog even op zich wachten.
Mijn andere kweekbakje die op de andere vensterbank voor het raam staat vertoont ook nog geen tekenen van enig leven. Daarin moeten uiteindelijk paprika’s en vleestomaten gaan groeien.
Dus nou gewoon rustig afwachten tot de rest ook met hun kopjes boven de grond uit gaan komen. Zo heel veel kan ik nu toch nog niet doen want het is pas februari. De meeste groente die ik wil zaaien kan in mei meteen de volle grond in. Afwachten dus.. Tot de volgende moestuinblog.

MMM 1

Lang leve gezelligheid!

De verkoudheid heeft mij in zijn macht. Van de week was het zelfs zo erg dat alles potdicht zat en mijn keel bij elke slikbeurt aanvoelde als ongebruikt schuurpapier. Daarbij kwam er nog bij dat mijn hoest klonk alsof ik pas een hond had aangeschaft als huisdier.. Wat natuurlijk niet zo is..
Verkoudheid 2.0.. Wist ik het begin van de maand nog terug te dringen tot een niveau waarbij ik nog optimaal kon presteren, heb ik mij de afgelopen week best ellendig gevoeld.
Gelukkig kwam daar vlak voor het weekend een einde aan. Want dit weekend stond er weer eens iets leuks op de planning. Twee leuke dingen zelfs.
Dit weekend zijn er namelijk sinds lange tijd weer twee vriendjes bij mij in huis. Bolletje en Pluis. Bolletje en Pluis zijn de katten van mijn zus en haar vriend. En ik ben het vaste adres voor als ze weer even uit logeren gaan. Dus geen avondje alleen op de bank, maar twee heel gezellige beestjes om mij heen.
Ik hou van katten. Heerlijk om zo’n beestje te hebben die ’s avonds gezellig bij je op de bank kruipt. Waarom ik dan zelf geen kat heb? Omdat ik dat zielig vind. Waar laat je zo’n kat als ik elke keer terug wil naar Zweden? Elke keer maar weer in een pension stoppen omdat hij nergens anders terecht kan? Nee, ik wil me niet afhankelijk voelen van zo’n beestje. Des te meer geniet ik van de logeerpartijtjes van Bolletje en Pluis en T.C., de kat van mijn ouders.

Gisteravond stond er alleen iets anders op de planning dan een avondje bankhangen. Gisteravond heb ik namelijk mee gedaan met de dropping van de badmintonvereniging waar ik al 18 jaar lid van ben. Ik had mijn collega uitgenodigd om samen met mij mee te doen. Zij was meteen enthousiast.
De gene met wie ik exact een jaar geleden ook het personeelsuitje organiseerde. Een jaar geleden liepen wij namelijk in de bossen bij Wehl, waar Sofia die avond rond dwaalde als geest van een eeuwig vermist meisje tijdens een spokentocht.
En gisteravond werden we dan gedropt in de Groesbeekse bossen. Om vervolgens achter Cantecleer rond te dwalen op de donkere, moeilijk begaanbare paden. Het was koud, zo rond het vriespunt, maar dat maakte de sfeer er niet minder om. We hadden de grootste lol met z’n allen. Na meer dan twee uur rond gedwaald te hebben kwamen we weer bij het eindpunt aan waar nog een gezellige avond volgde.

A brand new season of superfood!

Vandaag gooi ik het eens over een heel andere boeg. Vandaag wil ik het met jullie gaan hebben over moestuinieren. Want zoals ik al eerder schreef op mijn blog (onder het kopje me, myself & I) vind ik het leuk om te moestuinieren.
Ik heb een fascinatie voor plantjes. Eigenlijk van kleins af aan al. Ik ben er zo’n beetje mee opgegroeid. Zoiets van de 3e generatie groene vingers. Opa-mama-Marloes. Het zit volgens mij in de genen..
Mijn opa heeft altijd al een moestuin gehad. En die was groot. Naja, als klein meisje vond ik dat er behoorlijk veel kon groeien.. Boontjes, erwtjes, peultjes, sla, worteltjes, noem maar op.. Mijn opa en ik waren altijd de dikste maatjes en het was dus ook vanzelfsprekend dat ik elke vrije minuut dat ik bij mijn opa en oma op visite kwam bij opa op het land te vinden was.
Ik hielp opa mee met boontjes plukken, we zaaiden samen voor nieuwe plantjes (hij maakte de kuiltjes, ik mocht het zaad erin laten vallen) en gingen samen plantjes halen bij de kweker. Ondertussen vroeg ik honderd uit en opa gaf overal netjes antwoord op. Hij waardeerde mijn enthousiasme. En als hij dan nog zaadjes over had vouwde hij voor mij een klein envelopje en mocht ik thuis zelf proberen om er plantjes uit te kweken. Daar begon het allemaal mee..
Zelfs toen opa geen moestuin meer had ben ik thuis door gegaan. Wat was opa trots bij het zien van de foto’s en als ik vertelde wanneer ik de eerste boontjes of bloemkool geoogst had. Nu is opa er niet meer, maar ik moestuinier nog steeds. Elk jaar weer vind ik het fantastisch om te zien hoe uit een zaadje een krop sla kan komen. Of hoe een boon een hele plant vol bonen kan worden.. Dat noem ik pas superfood!
Zelfs nu ik op een appartement woon zonder natuurlijke buitenruimte kan ik het nog steeds niet laten. Elk jaar in februari begint het weer te kriebelen. De bakjes komen weer tevoorschijn, het zaad wordt na gekeken.. Want voor kweekbakjes op de vensterbank is er altijd plek in mijn huisje. En dus staan er sinds vandaag weer bakjes vol courgettes, vleestomaten, komkommers, paprika’s en watermeloen te wachten om te mogen kiemen. En als ze groot genoeg zijn? Dan heb ik bij “mijn 2e mama” (een heel goede vriendin van mijn ouders) samen met mama een heerlijk stukje grond en een kas voor al mijn superfood! Wat zou opa trots geweest zijn..

Kweekbakjes

Always time for a fika…!!

Het is vrijdag. Zomaar een vrijdag in februari en dus een mooi moment voor een vrijdag fika.
Fika.. Het is een begrip in Zweden en er zijn ook steeds meer Nederlanders die weten wat het is. Best logisch ook want een fika doen is niet alleen lekker, maar ook nog eens heel erg leuk.
Maar nou zullen jullie je wel afvragen, fika? Wat is dat dan precies?
Kort samengevat is een fika ‘bijkletsen onder het genot van koffie en iets lekkers’. Alleen is het eigenlijk veel meer dan dat. Het staat ook voor écht de tijd voor elkaar nemen, uitgebreid genieten van je drankje en zoetigheid en dat alles in een heerlijk ontspannen sfeertje. Je zou het kunnen vergelijken met een soort van mini-high tea. En de Zweden? Die doen het dagelijks..!! Al jaloers?

In Zweden is een fika namelijk een belangrijk onderdeel van de cultuur. Iedereen doet een fika, onafhankelijk van dag en tijdstip. Van jong tot oud, van student tot ambtenaar. Zelfs in het bedrijfsleven worden er momenten in gepland waarop collega’s samen een fika houden. Misschien dat daarom het Zweedse bedrijfsleven zo goed scoort, maar dat even ter zijde.
Traditioneel bestaat een fika uit koffie met iets zoets, vaak een kanelbullar of verschillende soorten koekjes. Natuurlijk kan je de koffie ook vervangen voor thee of iets anders dat je liever drinkt. En de kanelbullar voor een muffin of wat dan ook je voorkeur heeft. Als je het maar ontspannen en gezellig houdt.

Zouden ze het ook niet eens moeten invoeren in Nederland, een fika? Een goed moment om met je vrienden/familie/collega’s even tot rust te komen en de tijd te nemen voor elkaar in deze maatschappij waarin iedereen tot op de dag van vandaag altijd gehaast is.. Ik vind het een uitstekend idee. Je zult zien dat iedereen er een stuk relaxter van wordt, of hebben ze daar in Nederland geen tijd voor?

fika