Afscheid nemen bestaat niet

Nou, dat was het dan. Ik zit hier met de laptop op schoot en ik besef me ineens dat ik nu een vrij mens ben. Het is even gedaan met alle verplichtingen.
Gisterochtend had ik voor het laatst Zweedse les gehad van Katti. Ik zal haar na 2,5 jaar gaan missen, maar gelukkig hoef ik haar niet te vergeten. Mijn roep om wat kopietjes met oefeningen nam ze namelijk wel heel letterlijk. Een dikke stapel A4-tjes lag er voor me klaar, inclusief weer twee uitgaves van Damtidning, een Zweeds tijdschrift over de royals. Maar nu is het dan tijd om alles wat ze me geleerd heeft in praktijk te gaan brengen.
En vandaag had ik mijn laatste werkdag. Normaal zou ik morgen om 13.00 moeten werken, maar nee.. Ik hoef niet meer naar Karwei. Het is klaar nu. Ik heb afscheid genomen van de collega’s en mijn leidinggevenden die vandaag moesten werken en ik had allemaal Zweedse koekjes en snoepjes mee genomen om in de pauze een heuse Zweedse fika te kunnen houden. En ook op het werk kreeg ik weer een hoop leuke cadeautjes mee naar huis. Ik werd weer goed verwend.
Want ook toen ik thuis kwam lag er een postpakketje voor mij klaar op de tafel. Een vriendinnetje van mij uit Zeeland was zo lief geweest om allemaal cadeautjes toe te sturen.. Bedankt Esmee, nou hoef ik Tom niet te missen in Zweden, haha..
Mijn tas met spulletjes die al klaar stond om mee te nemen naar Zweden is nu al aan de kleine kant.. Ik krijg zoveel cadeautjes en kaartjes van iedereen.. Gelukkig ben ik morgen vrij, dus ik kan op mijn gemak alles opnieuw gaan inpakken en uitzoeken.
Ook de sleutels van mijn huisje zijn al ingeleverd en het laatste avondje badminton is inmiddels al geweest. Aan alles komt nu een einde. De laatste dagen in Nederland zijn nu ingegaan. En ook al heb ik het nog druk met koffers inpakken, ik ga heel hard van alles genieten!

Advertenties

Familie uitje

Het einde nadert.. Alles wat ik nu doe, doe ik voorlopig allemaal voor het laatst. Dinsdag afscheid nemen bij taalles, woensdag afscheid nemen op het werk, die zelfde avond afscheid nemen bij de badmintonclub.. En vandaag voelde het als een soort van afscheid nemen van ons gezin.
We hadden een last minute familie uitje gepland. Even weg uit de hectiek van alledag, hoewel ik vanmorgen nog naar mijn huisje was gereden om vervolgens weer met een auto vol spullen naar mijn ouders te rijden.
Maar vanmiddag was het dan tijd voor wat quality time met ons gezin. Bowlen en eten bij de pannenkoekenbakker, iets waar ik al het hele weekend naar uit had gekeken. Want ik had al heel lang niet meer op een bowlingbaan gestaan.
Het was ook de dag van de cadeautjes. Al een aantal dagen zat ik ’s avonds terug getrokken in de logeerkamer te knippen en te plakken. Ik had een soort scrapboekje gekocht voor mijn zus om die vervolgens helemaal vol te plakken met foto’s van ons samen, quotes en teksten en plaatjes uit oude Libelles van mama. Het idee was om het te geven als we een pannenkoek zouden eten, maar mijn zus kwam ineens zelf met een cadeautje voor mij aanzetten voor dat we überhaupt waren vertrokken..
En ja, toen werd ik dus weer even een emotioneel wrak. Ze had een zilveren armbandje laten maken met een hangertje er aan met onze initialen er in.. Het laatste wat je wel verwacht op zulke dagen.. Met een kaartje waarop stond dat ik haar op deze manier nooit zou vergeten.. Ik werd er even stil van..
Gelukkig hebben we daarna smakelijk kunnen lachen om mijn cadeautje en vond ze vooral de foto’s die ik ingeplakt had helemaal geweldig. Die dagen van knippen en plakken waren dus niet voor niets geweest.
Daarna was het tijd voor het bowlen. Maar liefst 1,5 uur lang mochten we een baan bezet houden en bij de 3e ronde gooide ik zelfs als eerste een strike. Beginnersgeluk denk ik dan maar, daarna ging het bij het 2e en 3e potje al snel een heel stuk minder. Maar de sfeer zat er goed in en uiteindelijk gooiden ook papa, mama en Daan een strike en werd ik uiteindelijk 2e in de einduitslag achter Daan. Mijn dag kon niet meer stuk, haha.. Na het bowlen werd de dag afgesloten met een etentje bij de pannenkoekenbakker waar ik een heerlijke pannenkoek spek, ham, kaas en prei op heb. Ik heb in ieder geval genoten van vandaag. Een dag die niemand mij meer afneemt zo vlak voor vertrek..
En morgen? Morgen wordt het even een dagje flink aanpoten. De grote schoonmaak in mijn bijna zo goed als lege huisje. Want over minder dan een week is het zo ver.. Dan begin ik aan mijn nieuwe leven.

Verhuizen & co

De zes vrije dagen zijn omgevlogen.. Inmiddels heb ik ook alweer twee dagen gewerkt en kan ik op mijn werk al letterlijk gaan aftellen.. Nog 2 keer werken en het zit er op.. Dan is het echt gedaan..
In de uren dat ik niet hoefde te werken stonden afspraken gepland en moest de rest van mijn huisje leeg gemaakt worden. Ondanks dat T.C. zo ziek was en ik veel bij hem wilde zijn heb ik ook elke vrije minuut benut om in te pakken.. Inmiddels gaat het weer beter met T.C. (hij eet en drinkt weer zelfstandig) en waren we afgelopen dinsdag op het punt gekomen dat we met een aanhanger mijn meubeltjes konden overhuizen.
Ook is mijn auto in de garage weer helemaal Zwedenproof gemaakt en heb ik mijn grote vriend de tandarts (uhum) bezocht voor een controle. Mijn een na laatste badmintonavond en taalles zijn geweest en zo langzamerhand begin ik afscheid te nemen van collega’s die ik op de werkvloer niet meer ga tegen komen.
Ik voel me raar.. Soms moe, maar vooral ook gewoon leeg ’s avonds.. Zin om iets te doen heb ik niet. Als ik thuis kom zit ik even beneden bij mijn ouders, maar het liefst trek ik me terug in de logeerkamer waar sinds gisteren mijn tv staat. Ik wil gewoon alleen zijn.. Niks doen en aan niks denken..
En ondertussen mijn spulletjes opruimen want ook dat moet nog steeds gebeuren..

T.C.

Soms zijn dingen gewoon niet te plannen. Zaterdagavond zou mijn laatste nachtje in mijn eigen huisje worden. Om daar nog lekker een avondje op de bank te kruipen en vervolgens de volgende dag weer vol goede moed aan de slag te gaan met het inpakken van de rest van mijn spullen.
Maar het liep allemaal anders. Met T.C. gaat het gewoon elke dag een stukje slechter. Het arme beestje loopt hier echt met de spreekwoordelijke ziel onder zijn pootje rond. Hij weigert elke vorm van voedsel. Blikjes, zakjes, zijn nieuwe dieetbrokjes, zijn oude voer.. Het enige dat hij vandaag op heeft zijn wat kattensnoepjes, maar je ziet hem gewoon elke keer weer een beetje verder af takelen. Zijn oortjes voelen al helemaal schraal en hij poept ook niet meer.. Zelfs toen papa zijn medicijnen wilde toedienen liep hij op een drafje door de kamer om zich vervolgend onder het tafeltje te verstoppen. Hij wil gewoon niet meer.
En dus besloot ik zaterdag om een dag eerder dan gepland al naar mijn ouders te gaan. Gewoon om nog dat beetje extra quality time met hem door te kunnen brengen. Hij mocht bij mij komen logeren.
Normaal mag T.C. helemaal niet boven komen ’s nachts, maar slaapt hij in de woonkamer in zijn mandje. Maar ja, dat mandje waar hij normaal overdag regelmatig in ligt te slapen staat nu al een paar dagen leeg. T.C. slaapt namelijk niet meer. Hij loopt je de hele dag achterna en heeft deze avond zelfs verschillende rondjes rond de tafel gelopen en bij zo’n beetje iedereen al meerdere keren op schoot gezeten.
Maar gisteravond hadden we tijd voor ons samen. Ik had T.C. verteld dat hij bij mij mocht logeren en toen ik mijn bed nog moest opmaken zat ie dan ook braaf op het kleedje voor het bed te wachten tot hij erop mocht springen. Er lag immers nog geen handdoek aan het voeteneind. Maar meneertje wilde helemaal niet aan het voeteneind liggen. Nee, er moest een handdoek naast mij komen liggen waar hij zich prinsheerlijk in nestelde. Omdat hij het de laatste dagen vaker koud heeft besloot ik hem met de rest van de handdoek heerlijk toe te stoppen.
T.C. genoot. Ik hoorde hem spinnen en zijn kopje zakte langzaam naar onder om zijn oogjes toe te knijpen. Het was goed zo. T.C. had zijn momentje samen met mij en pas vanmorgen vroeg is hij weer weg gegaan.
Vanavond mag hij weer mee naar boven. Nee, T.C. hoeft niet meer alleen in de woonkamer te blijven vannacht. Hij mag lekker bij mij logeren. Gewoon omdat het nu nog kan. Morgen bellen we de dierenarts weer op en dan horen we meer.. Maar ja, zijn laatste dagen zullen nu wel geteld zijn.. En dan mag hij van mij flink verwend worden nu het nog kan…

Naamloos-2

Het fotohoudertje

Tussen alle ellende door was er ook nog tijd om even aan andere dingen te denken.. Hoewel mijn hoofd daar helemaal niet na staat. Heel Zweden kan me op dit moment even gestolen worden.. De hele dag spookt er maar een naam door mijn hoofd, namelijk die van T.C., onze op dit moment zeer zielige katje.
Ik heb nu een aantal dagen vrij van mijn werk in de hoop om al mijn spullen in te pakken, maar voor mijn gevoel schiet het voor geen meter op.. Daarom was het vandaag even tijd om er tussen uit te gaan en een frisse neus te halen. En om iets creatiefs te doen.
Ik was namelijk vorige week bij de Hema en daar zag ik fotohoudertjes liggen. Gewoon, een simpel blokje hout met een snede er in waar je een foto tussen kunt zetten.. Met weer een leuk prijsje eraan.. Ik vond ze meteen leuk door de eenvoud, maar de prijs niet. Eenvoudig zelf te maken dacht nog. En vast nog goedkoper ook. Daarom gingen we vandaag zelf aan de slag om fotohoudertjes te maken. Gewoon van een lat uit de plaatselijke bouwmarkt. En ze zijn nog gelukt ook.
Nu kan ik straks als ik in Zweden zit mijn favoriete foto’s op de kast zetten. In eenvoudige houten blokjes die veel minder plek innemen dan een fotolijstje en die veel makkelijker mee te nemen zijn naar Zweden.
Sowieso is er al eentje voor T.C. gereserveerd. Mijn beste vriendje mag zeker niet ontbreken in Zweden.. Nee, die krijgt straks een mooi plekje op de kast.. In een van mijn nieuwe fotohoudertjes.