Moestuin

Afgelopen dinsdag een begin gemaakt om eindelijk eens een moestuinblog te publiceren hier.. Althans, dat was het plan, maar het komt er gewoon nooit van.. Ik maak genoeg foto’s om jullie up-to-date te houden van de gang van zaken, dus daar ligt het niet aan.. Meestal schrijf ik in de avond. Als al het werk overdag gedaan is en ik lekker tijd voor mezelf heb om weer leuke verhaaltjes te typen.. Maar nu ligt dat gewoon even anders. Nu ben ik na het avondeten gewoon al zo moe dat het mij soms gewoon niet meer lukt om een blog af te maken. Ook omdat ik overdag al uren voor de laptop zit om vacatures te zoeken en andere belangrijke zaken af te handelen. Soms dan denk ik, ach zo’n blogje schrijf ik nog wel even.. Maar dan besef ik pas dat het toch iets meer werk is en ik dan de laptop na verloop van tijd maar uitschakel om te gaan slapen.. Zo ook dus dinsdag.. Ik had al een aardig stukje tekst in Word gezet en heb besloten daar dus maar op verder te gaan.. Tenslotte ook zonde om daar vervolgens niks meer mee te doen..

Dinsdag 26 mei: Ik werd gisteren wakker en de zon scheen. Maar eerst moesten er wat zaken op de laptop afgehandeld worden die belangrijk zijn voor mijn toekomst. Maar toen ik daar mee klaar was scheen nog steeds de zon. Ik besloot om eventjes naar buiten te gaan. Eventjes werken in de moestuin.. Maar dat eventjes werd een hele ochtend en een hele ochtend werd een hele middag en uiteindelijk heb ik zo’n beetje de hele dag buiten door gebracht.. Eindelijk was het eens goed weer en eindelijk kon ik eens iets doen. De zon die de afgelopen week tussen de buien door had geschenen had zijn sporen achter gelaten in de moestuin. Eindelijk begon alles zo langzamerhand te kiemen.. Werd ook wel eens tijd nu het al bijna juni is..
Maar het weer was er gewoon nog niet naar. De grond was te koud, de temperatuur was te koud, het regende regelmatig en als het regende dan regende het ook stevig door.. We hebben natte sneeuw gehad, hagelbuien.. Niet echt weer waarbij je denkt aan plantjes die fijn moeten kiemen in de moestuin en lekker in het zonnetje moeten staan.. Ook binnen wilde het allemaal niet zo lukken. Waarschijnlijk heb ik gewoon een enorm slecht klimaat om dingen te laten kiemen.. In ieder geval in de keuken, want hoewel dat overdag de zonnigste kant is van het huis (als ie tenminste wil schijnen) gaat echt zo’n beetje alles dood daar op de vensterbank.. Echt vreemd.. In het hele huis staan plantjes en dat leeft allemaal nog, maar in de keuken… Echt een ramp! Ben daarom dus ook al wel 3 keer opnieuw begonnen om alles te laten kiemen in kweekbakjes.. Nou is het eindelijk zo ver dat ik een aantal plantjes heb, maar blijkt het dus ook al bijna eind mei te zijn en het moestuinseizoen is kort hier..
Dus alles wat tot nu toe tegen zit, zit ook daadwerkelijk tegen.. 2020 is nog niet echt mijn jaar, maar dat waren de 1e vijf maanden van 2019 ook niet.. Dus misschien moet ik mijn jaar maar gewoon starten op 1 juni ipv op 1 januari..
In ieder geval.. Gisteren dus weer met mijn handen in de aarde zitten wroeten..

Zondag 31 mei: Vandaag het werk voortgezet van afgelopen maandag. Het was weer zo’n dag waarop ik even snel iets wilde doen in de tuin.. Maar dat even snel wordt bij mij dus vaak een halve dag. Afgelopen maandag heb ik mijn 17 stuks boerenkool uitgeplant in de tuin, mijn bleekselderij plantjes en 13 stuks paprika. Het stond allemaal in potjes op de vensterbank met een boterhamzakje er om heen en het groeide hier binnen ook niet echt hard meer..
En aangezien het morgen juni is vond ik het ook wel tijd dat de boel naar buiten ging. Ik moet ook eerlijk toegeven dat ik ook niet meer zo veel zin heb in al die potjes en bakjes op de vensterbank. In maart en april is dat natuurlijk super leuk, dan zit je echt volop in de voorbereidingen, maar nu wil ik gewoon dat het buiten allemaal zijn werk gaat doen. De paprika vond ik alleen nog twijfelachtig qua nachttemperatuur, maar daar heb ik dus de kappen van mijn kweekbakjes over heen gezet en potjes die ik had opgespaard van de blauwe bessen. En ze zijn er tot nu toe alle 13 goed door gekomen. Vandaag die kappen er ook afgehaald want het zijn zonovergoten dagen hier met temperaturen boven de 17 graden en ’s nachts bijna in de dubbele cijfers.
Ook had ik laatst nog wat groente rechtstreeks in de moestuin gezaaid, o.a. prei, andijvie, bleekselderij, spruitjes en bloemkool.
Van die laatste twee was al die tijd niks te zien en dus besloot ik afgelopen maandag om toch maar weer een kweekbakje op de vensterbank te zetten. Voor de zekerheid zaaide ik nog wat extra prei, bloemkool en spruitjes. Nou, dat heb ik geweten. Het kiemde als een gek en vandaag wilde ik mijn bloemkool plantjes en spruitjes uitplanten in de moestuin.. Maar wat blijkt nu? De zaadjes die ik rechtstreeks in de grond had gezaaid buiten zijn dus alsnog gaan kiemen, ondanks dat er ook een aantal fikse plensbuien over heen waren gegaan.
Misschien komt het ook wel omdat ik op maandag voor die plensbuien kwamen een hele hoop caviakeutels in de moestuin had uitgestrooid als mest.. Ik bedoel, als koemestkorrels werken, dan moeten caviakeutels ook werken.. Heb uit betrouwbare bronnen dat daar heel veel goede voedingsstoffen in zitten..
In ieder geval heb ik mijn plantjes nu maar op een willekeurige plek bij de rest in de bak gezet buiten, want wie weet wat er nog meer allemaal gaat kiemen daar.
Het zijn trouwens niet alleen de bloemkool en spruitjes die begonnen te kiemen buiten, ook mijn prei begint nu langzaam op te komen.. En dat terwijl ik er maandag 6 plantjes in had gezet die ik weken geleden voor gezaaid had op de vensterbank.. Vandaag zag ik dat er vier nieuwe aan het kiemen zijn buiten, maar ook de prei die ik maandag binnen nog in een bakje gezaaid had (ik dacht serieus dat het maar bij die 6 prei ging blijven) begint te kiemen.. Dus ik zal dadelijk wel een plantje of 15 buiten in de grond hebben staan schat ik zo..
Ook de tuinbonen doen het tot nu toe goed. Dat zijn een stuk of 16 plantjes geworden. De erwtjes zijn pas opgekomen, maar ook die hebben nu na al die regen en flinke zonneschijn al een groeispurt gemaakt. Ook de wortels komen steeds meer op en de pluksla is ook lekker bezig met groeien. Over die bak mag ik dus eigenlijk niet klagen, hoewel ik naar al die weken nog steeds niks zie van mijn sperzieboontjes.. En die heb ik op dezelfde dag gezaaid als de erwtjes die dus wel opgekomen zijn..
Nou had ik maandag dus ook maar even twee potjes vol sperzieboontjes op de vensterbank gezet en deze zijn nu bezig aan hun kiemproces. Dus de kans is groot dat er morgen of overmorgen allemaal plantjes in die potjes staan.
Mocht het dan buiten alsnog willen gaan kiemen… Tsja, daar had ik 20 bonen in de grond gestopt.. Dus het zijn of alleen maar de plantjes die nu op de vensterbank kiemen, of ik heb daar straks ook gewoon een overschot van staan..
En ook mijn twee komkommerplantjes heb ik in de moestuin uitgeplant. Omdat ik geen kas heb had ik extra gekozen voor een soort die buiten kan overleven, maar voor de zekerheid heb ik ze voor de nacht toch nog maar even afgedekt.
Ben ik alleen nog heel hard aan het duimen voor mijn snijbonen.. Die had ik zo’n twee weken geleden gezaaid.. Bij een boon was door de regen de grond weg geslagen en kon ik zien dat ie al met een worteltje in de grond vast zit, maar boven de grond zie ik nog niks.. Maar misschien komt dat nog.. De komende drie dagen krijgen we sowieso zeer zonnig weer met 20+ temperaturen, dus kan het allemaal lekker gaan kiemen en groeien daar buiten.. Hopelijk gaat het nu wel allemaal goed want de eerste tig pogingen hier binnen waren allemaal mislukt en tijd om opnieuw te beginnen is er niet meer.. Straks in september worden de nachten ook al weer kouder, dus ik moet het echt hebben van die aantal zomermaanden die we hier rijk zijn en van de plantjes die ik nu heb… Fingers crossed dus..

Moederdag

De laatste zondag in mei.. Het is 1e Pinksterdag.. Maar het is ook moederdag hier in Zweden.. Het is mooi weer hier. De temperatuur is goed, de lucht blauw en de zon schijnt.. En toch lukt het me niet om er van te genieten.. Ik mis mijn mama, nu erger dan ooit..
Wat zou ik haar nu graag hier hebben, wat zou ik haar nu graag een knuffel geven, wat zou ik graag… Maar het kan niet.. Ik heb haar vorig jaar voor het laatst gezien en wacht al op haar sinds mijn verjaardag (28 maart), maar gisteren hoorde ik dat Transavia alweer de vlucht heeft geannuleerd..
Ik heb haar nodig.. Ik zit nog steeds thuis zonder werk, maar loop ook te kwakkelen met mijn gezondheid.. Nadat ik mij vorige week akelig slecht voelde door een zware blaasontsteking, kamp ik deze week met alle gevolgen er van die waarschijnlijk weer worden veroorzaakt door mijn rechter nier die niet op zijn plek ligt.. Ik voel me nog steeds futloos en moe, heb regelmatig pijn of irritaties en gisteren was het zelfs zo erg dat ik om 14.00 ’s middags bijna besloten had om terug naar bed te gaan om verder te slapen..
En dat voor een vrouw van 34 die vol in het leven staat.. Kwam er gisteren ook nog eens bij dat mijn favoriete Dalahäst glas van IKEA sneuvelde in het afdruiprek tijdens de afwas.. Dat was de druppel.. Ik heb letterlijk een potje zitten janken aan tafel.. Want hoe vervelend is het gewoon als je een nier hebt die je letterlijk voelt zitten en die je waarschijnlijk zo moe maakt dat ik alles op een lager tempo moet doen? Gelukkig kan ik morgen weer bij Vårdcentralen terecht voor een bloedonderzoek en wacht ik op een oproep voor röntgen..
Maar wat had ik in deze tijd graag mijn moeder om mij heen gehad.. Wat had ik deze ellende graag samen gedeeld of samen genoten van de mooie natuur hier om me heen.. Maar dat kan helaas niet.. Zo lang dat coronavirus nog rond spookt kunnen we niks.. Het enige wat ik kan doen is zorgen dat ze mij weer beter kunnen maken en een baan zien te vinden.. Maar het liefst deed ik even helemaal niets.. Gewoon op de bank liggen en niks doen.. Mijn energielevel was de laatste weken ook zo ver gedaald dat zelfs mijn hobby’s naar de achtergrond waren verdwenen.. Ik probeer het leven weer op te pakken, maar ik heb nog een lange weg te gaan..
Tot die tijd blijf ik hopen dat ik mama snel weer in mijn armen kan sluiten.. Mijn allerbeste lieve mama

Bosbessen

En dan vergeet je gewoon in je enthousiasme bij het schrijven van de vorige blog om dan ook even die hoeveelheid bosbessen struikjes met jullie te delen.. Ik kan er namelijk wel heel mooi over vertellen, maar hier dan ook even met beeldmateriaal zodat jullie het met eigen ogen kunnen aanschouwen.. De foto is genomen langs de gruisweg hier in het bos en laat eigenlijk nog maar een klein deel zien van alle struikjes.. Want werkelijk overal waar je kijkt staan ze.. Dus dat wordt flink plukken komende zomer..

Ochtendwandelingetje..

Gisteren schreef ik al dat het helemaal uit de hand begon te lopen.. Het was mij de avond er voor (toen ik de post ging uithalen) niet meer gelukt om een mooie foto te maken van het paardenbloemenveld hier in de straat., Dus toen ik gisterochtend van Vårdcentralen (had een vervolgafspraak) thuis kwam en zag ik dat het veld er weer een stuk rooskleuriger bij stond als de avond er voor besloot ik maar weer terug te lopen met mijn camera in de aanslag.
Oh ja, en dan ook maar meteen een eindje terug in het veld langs de verharde weg met mijn camera wat fotograferen want toen ik voor bij reed zag ik dat het er vol stond met gele bloemen en andere bloeiers. Ja, dat kon ik ook nog wel even doen.. Maar daarna moest ik wel weer naar huis want er lag hier thuis immers nog werk op mij te wachten.. Geloven jullie het zelf? Ik zou bijna denken dat ik hier sprookjes aan het vertellen ben.. Daarna weer meteen terug naar huis? Hahaha…
Wat was ik blij dat ik mijn rubber laarzen (ik heb van die hele stevige met een verdomd goede profielzool er onder die je niet kan buigen en waar je wel kilometers op kan wandelen) aan had gedaan.. Om in het veld te komen moest ik eerst slootje springen want de greppel langs de weg stond inmiddels vol met water.. De bodem van het veld bleek te bestaan uit een soort leem/klei laag en ik denk dat jullie wel kunnen raden hoe die laarzen er uit hebben gezien.. Ik voelde me net een van The Spice Girls van vroeger op van die hoge plateauzolen, maar dan minder sexy.
Het ging dus zo.. Oh mooi bloemetje.. Ah en hier nog een ander soort en hej, die in de verte is ook mooi.. En zo liep ik dus steeds verder het veld in.. En dat veld ligt dus naast de gruisweg (die gruisweg waar je met de auto in kan rijden) die door het bos loopt. Daar ging het dus al mis.. Ik had natuurlijk gewoon terug kunnen lopen, over de sloot kunnen springen en langs de weg naar huis kunnen lopen.. Dan was ik waarschijnlijk zo’n 1,5 uur eerder thuis geweest. Dat had gekund..
Maar eigenwijs als ik was (ja, mijn sterrenbeeld is ram, dus dat verklaart een hoop, haha) moest is dus weer tegen de richting in lopen, ook al stond het halve veld vol met allerlei vennetjes en drassige grond..
Maar ik kwam dus bij het bos uit en besloot via het bos terug naar huis te lopen. En dan niet gewoon de gruisweg af lopen zoals een normaal mens zou doen.. Nee, ik moest me weer zo nodig voortbewegen als een eland in zijn habitat. Struinen tussen de bomen, boomstronken ontwijken, van mos op mos springen om zo niet met mijn laarzen midden in een van de diepere vennetjes te staan..
Maar man, wat was het machtig mooi in het bos.. Alles was zo groen geworden ineens. En plekken die maanden terug nog droog stonden waren nu veranderd in kleine vennetjes en drassige gronden. Mossen in overvloed die er een drassig wetland van hadden gemaakt en overal stak het veenpluis boven de grond uit..
Maar wat mij nog meer verbaasde.. Bosbessen! Echt niet te geloven hier, een ware invasie.. Ik keek mijn ogen uit en overal waar ik keek zag ik bosbessenstruikjes.. Hele hectares vol met bosbessen.. Ook wel lingon, maar die bosbessen steken er toch wel met de spreekwoordelijke kop en schouders boven uit.. Het bos ziet er letterlijk groen van.. Dat er in Zweden bessen in het wild groeien wist ik want ik heb ze al eerder geplukt, maar zoveel bij elkaar had zelfs ik nog nooit gezien.. Tegen die tijd toch maar eens een emmer met deksel aanschaffen en zo’n bessenpluk gereedschap..

Na regen komt zonneschijn..

Ik heb de afgelopen paar dagen zo ontzettend veel foto’s gemaakt met mijn nieuwe camera dat ik gewoon niet meer weet welke ik nou het eerste moet delen met jullie.. Het is namelijk een beetje uit de hand gelopen.. Neem nou gisteren bijvoorbeeld.. Ik kwam terug van de winkel en reed bij ons het zandpad op. Het veld naast het pad staat vol met paardenbloemen en is helemaal geel gekleurd. Ik bedacht me om lopend terug te gaan naar de brievenbus om mijn post op te halen en vervolgens even een mooi plaatje te schieten van dat veld zodat jullie mee konden genieten.. Nou, het viel dus gistermiddag met bakken uit de lucht.. Onweer erbij (gelukkig dreef dat snel over) en flinke plensbuien. Dag fotomomentje..
’s Avonds klaarde het gelukkig weer op, dus ik gewapend met mijn camera in mijn regenjas en rubberlaarzen naar de brievenbus.. Natuurlijk lag dat veld er hartstikke belabberd bij na een aantal van die stortbuien.. Maar toen ik de post (ik ben werkelijk voor een zo’n lullig reclamefoldertje naar de brievenbus gelopen) had uitgehaald scheen natuurlijk de zon.. En waar de zon is, is mijn camera. En dus moest ook die ene huisjesslak even voor de lens.. En de zon.. En het water in de bermen langs de kant van de weg.. Want het grondwater staat hier momenteel abnormaal hoog.. Hele bermen staan blank, halve bossen zijn drassig en berkenbomen staan gewoon met hun stammen in het water..
Maar ik had geen zin om er een fikse wandeling van te maken en diep het bos in te gaan, daar was ik gewoonweg eigenlijk te moe voor.. Maar eventjes zandpad naar het bos achter onze straat inlopen moest kunnen.. Eventjes.. Nou, mooi niet dus.. De natuur hier is letterlijk geëxplodeerd door al die hevige regenval.. En dat moest natuurlijk allemaal voor de lens. Oeh, een bloemetje.. Hej, een stukje mos.. Oh, bosbessen.. Ja, als je op mijn manier door de bossen loopt (met je neus naar beneden) dan is er geen garantie dat je binnen een half uurtje weer thuis bent.. Nee, alles wat ook maar enigszins fotogeniek was moest vast gelegd worden.. En dan gaat het zo van oh ja, ook nog even dat paadje aflopen want stel je eens voor dat ik iets over het hoofd gezien heb.. Gelukkig zag ik die elandenkeutels niet over het hoofd waar ik bijna met mijn laarzen midden in stond.. Want die liggen er ook dus genoeg.. Maar je raad het vast al, ik heb dus weer een hele collectie aan bosfoto’s op mijn camera staan die ik hier onder dus eventjes haarfijn met jullie ga delen.. Vanmorgen was het trouwens niet veel anders, maar daar over in een volgende weblog meer..