Huisjes

Gisteren had ik echt even een off day.. Ik voelde me moe en was de dagen er voor behoorlijk misselijk geweest door die meest smerige antibioticakuur ever. Ik rook het al als ik ze uit de blister drukte en ik moest of meteen er na tanden moeten poetsen of nog moeten eten om zo die vieze smaak te verdoezelen. Nu is het maar afwachten of het allemaal geholpen heeft, al hoop ik natuurlijk van wel.
Maar ja, wat doe je dan zoal op zo’n off day? Nou, eigenlijk helemaal niks.. Of althans, niet veel. Heerlijk onder een dekentje op de bank liggen en je tijd doden met het kijken naar van die pareltjes van huizen die her en der in Zweden te koop staan. Van die rode (of gele of groene) houten huisjes met van die witte ornamenten er aan.. Met een veranda er voor.. Met een stukje grond er om heen waar je handen al bijna van beginnen te jeuken om er aan de slag te kunnen.. Waar je binnen kijkt en je een keuken ziet met een groot wauw factor en waar je jezelf al bijna ziet lopen op je vilten pantoffels over de planken vloer.
Echt, stiekem vind ik dat heerlijk tijdverdrijf.. En als ik weer zo’n pareltje heb gevonden laat ik mama weer even lekker mee zwijmelen bij het zien van al die fijne, knusse huisjes. Tot dat ze me weer met beide benen op de grond zet, terug brengt in de realiteit en mij er aan herinnert dat er eerst flink gespaard moet worden. Gelukkig lukt dat laatste momenteel erg goed, aangezien ik de meeste tijd nu met dat coronavirus thuis door breng en dus amper nog in een winkel kom.. Geen winkel betekend dus ook geen impulsaankopen of overbodige aankopen in de supermarkt voor de lekkere trek.. En het feit dat ik nu zonder werk thuis zit zorgt er momenteel ook voor dat ik me al bijna kan associëren met Dagobert Duck, hoewel ik hier geen geldpakhuis heb om in te zwemmen en ook niemand die de muntjes voor mij poetst..
Maar zeg nou zelf, het zijn stuk voor stuk toch ook wel schitterende huisjes die te koop staan? Ik hoef ook echt geen villa van 120m² te hebben, maar meer dan wat ik nu heb is altijd wel mooi mee genomen. Ik ben van een stuga van 35m² naar een huisje van 50m² gegaan, dus dat was alweer een hele vooruitgang.
Maar het voornaamste is om een baan te vinden, anders houd dat sparen binnenkort ook een keer op.. Het zal niet makkelijk worden en ik ben zelfs bereid om buiten de regio te zoeken, ook al zou dat betekenen dat ik dan misschien wel moet verhuizen.. Maar ja, misschien werk in dan wel in een regio waar ik mezelf diep in mijn hart wel een huisje zie kopen in de toekomst..

Zonsondergang, elanden en ander gespuis

Het weekend is weer aangebroken.. En dat betekend dus weer zware bewolking, wind en regen.. Precies zoals de vorige keer.. Ik zit er dus hard aan te denken om mijn weekenden voortaan maar doordeweeks te gaan vieren.. Als er überhaupt al iets te vieren valt.. Het is weer zo’n troosteloos uitzicht buiten.. De regen drupt van de tuinmeubels en het advies om lekker thuis te blijven als je toch nergens anders heen hoeft neem ik maar van harte.. Ik doe de laatste weken ook niks anders..
Maar gisteren, gisteren hadden we dan eindelijk een zonovergoten dag.. En een strakblauwe lucht zonder ook maar ergens een wolkje. Ik kon zelfs gewoon buiten eten in het zonnetje.. En bij een zonovergoten dag hoort natuurlijk ook een zonsondergang. En daarom besloot ik gisteravond naar Pilsbo Friluftsområde te gaan, een aantal kilometer hier vandaan, net over de provincie grens.
Pilsbo doet mij altijd denken aan een enorm groot scoutingterrein. Het heeft enorme grasvelden met voetbalgoaltjes en niet ver van het water staan wat houten huizen die altijd op slot zitten.. Achter die huizen staan een aantal appelbomen en een perenboom en er is een steiger waar je kan zwemmen. Vanaf daar heb je een goed uitzicht op Skokloster Slott, een kasteel dat tussen 1654 en 1676 werd gebouwd in barokke stijl en dat aan de overkant van het meer (Mälaren) ligt in Håbo kommun, Uppsala län.
Maar je hebt er dus ook een goed uitzicht op de zonsondergang en aangezien ik elke gelegenheid wil aangrijpen om mijn camera te testen besloot ik maar weer even wat fijne plaatjes te schieten. Tot dat het op een gegeven moment hard afkoelde en mijn energielevel aardig begon te dalen.. Ik moest ook nog een heuvel op terug naar de auto en ik heb de laatste weken aardig wat aan energie ingeleverd, plus dat ik nog steeds aan een antibiotica kuur zit.. Thuis wachtte mijn bedje op mij en dat klonk ook wel erg aantrekkelijk.. Van de zonsondergang was immers toch niet veel meer te zien omdat het steeds harder begon te schemeren.
Op de terugweg naar huis kwam ik langs het bospad waar ik eerder deze week mijn bosdiertjes safari (weblog 21 mei, Avondwandeling) had gehouden.. Dat pad kan je dus ook met de auto inrijden en dan kan je helemaal rondrijden (beetje verlengde van de straat door het bos) tot je ergens vooraan in de straat weer de asfaltweg op kan draaien. Ik dacht waarom ook niet? Ik heb nu een auto bij me en hoef dus niet dat hele eind meer te lopen.. Het eerste stuk zag ik nog niks, maar toen ik eenmaal bij het open veld aan kwam zag ik ze.. Twee elanden stonden helemaal achter aan in het veld. Ik kon in de schemer (het was inmiddels 22.20) nog net het wit van hun poten onderscheiden tegen een bruin lijf. Ook heb ik ontelbare reeën gezien, maar die waren helaas te snel voor een foto..
Gelukkig heb ik de elanden nog wel voor de lens weten te krijgen, zij het van een enorm grote afstand. Maar als ik mij weer beter voel wil ik misschien een keer ’s morgens vroeg het bos in gaan. Het is op dit moment namelijk al om 4.00 in de ochtend licht bij ons en dat maakt het ook makkelijker om ze te spotten en eventueel vast te kunnen leggen op beeld. Maar ja, alles op z’n tijd.. Eerst moet ik zorgen dat ik weer beter word..

Avondwandeling

Gisteravond het impulsieve (in mijn ogen briljante) plan gevat om maar eens het bos in te gaan.. Een gemiddeld persoon zou mij voor gek verklaren om als vrouw alleen nog na 20.30 door het bos te struinen en pas om 23.00 thuis te komen.. Maar geef me eens een goede reden? Ik kan hooguit een hijgend hert achter me aan krijgen..
En er is mij altijd verteld dat de beste tijd om wild te spotten ’s morgens heel vroeg is of ’s avonds als het begint te schemeren.. En aangezien ik bosdiertjes wilden spotten besloot ik dus om 20.30 naar het bos te gaan, overigens nog op klaarlichte dag met de zon nog hoog aan de hemel.
Alleen hadden de bosdiertjes er niet heel veel zin in gisteren. Een paar reeën, een konijn en een grote uil alias roofvogel en dat was het wel weer.. Maar waar ik stiekem eigenlijk op gehoopt had was om in het open veld tussen de bossen wel een eland of zo te treffen.. Maar helaas.. Heb je eindelijk een goeie nieuwe camera, krijg je ze nog niet voor de lens. Geen idee ook waar ze zich allemaal zo snel verstopt hadden..
Ondanks dat was het wel een fijne wandeling en heb ik me weer even kunnen uitleven op de flora van Zweden.. Dus jullie zullen het weer moeten doen met foto’s van een hoop plantjes en berkenbomen.. Maar dat ben je inmiddels al wel gewend denk ik. Wel koelde ’s avonds hard af, maar je rook gewoon het voorjaar.. Gezonde frisse Zweedse buitenlucht.. En doodse stilte, op het gekwetter van wat vogels na.. En als het dan eenmaal donker wordt, dan wordt het ook goed donker.. Geen straatverlichting hier, maar nog echt donker..
Waarschijnlijk kwamen al die bosdiertjes toen ik al weer lang en breed in mijn bedje lag.. Want zo zijn ze natuurlijk.. Je stiekem vanachter de bomen uit lachen als je voorbij komt en als je weg bent pas tevoorschijn komen.. Binnenkort maar weer een nieuwe poging doen, kijken of ze dan beter luisteren..

Het dagboek van een werkloze..

Sigtuna, jaar 2020.. Week 21.. Uit het dagboek van een werkloze…
Een betere openingszin voor een nieuwe blog kon ik even niet bedenken.. Hebben we veel te melden? Nahh, eigenlijk niet.. Behalve dan dat ik wéér met een blaasontsteking thuis zit.. Ja, alweer ja.. Ik ben op dat gebied onderhand vaste klant bij vårdcentralen en het kan er mee samenhangen dat ik een ectopische nier heb aan de rechterkant van mijn lichaam.. Hopelijk kunnen ze dat volgende week beter onderzoeken.. Het was in ieder geval de reden waarom ik op maandagochtend in Sigtuna te vinden was.. Ik moest immers weer bij de apotheek zijn.
Het was trouwens ook een van die zeldzame dagen van de afgelopen maand (april-mei) dat het een keer niet had gevroren, er geen sneeuw lag (ja mensen, eind april hadden we gewoon nog sneeuw hier), niet hagelde, er geen natte sneeuw viel of regen.. Sterker nog, de zon scheen! En dus besloot ik er maar meteen een stadswandeling aan vast te plakken en mijn nieuwe camera uit te testen..
Later op de dag werd het zoals gewoonlijk weer lekker bewolkt en konden we een aantal pittige regenbuien verwachten. Dus dat werd weer gezellig een middag binnen zitten.. Er stond trouwens ook een hele lading werk op mij te wachten, dus dat maakte dat binnen zitten al wat minder zwaar.. Want als je noodgedwongen moet stoppen met werken is het dus niet alleen maar domweg de hele dag wat vacatuurtjes zoeken.. Dan komen er tig formaliteiten op je af..
En over binnen zitten gesproken, de afgelopen twee dagen doe ik dus niks anders.. Echt, gisteren voelde ik me zo slap als een vaatdoek en voor mijn gevoel ben ik daar vandaag nog steeds herstellende van.. Ik heb liggen bibberen van de kou gisteren onder een dekentje, de hele dag rond gelopen met ontzettende pijn in mijn onderrug en het gevoel alsof mijn buik met een riem bij elkaar gesnoerd werd.. Om jullie maar even een indruk te geven van hoe ellendig ik me dus kan voelen. Ik heb het energielevel van een schildpad die een siësta houd en kan me momenteel het beste associëren met een luiaard. Maar.. Er is hoop! Ik ga er vanuit dat ook deze antibioticakuur zijn werk weer doet en mij er weer boven op lapt..
Gelukkig hoef ik voor Arbetsförmedlingen (het Zweedse UWV) deze maand nog geen activiteitenrapport aan te leveren, lamlendig op de bank hangen komt denk ik ook niet zo heel professioneel over.. Tot dus ver, mijn eerste dagen als werkloze hier in Zweden.. Zag trouwens dat Hemelvaart en met name vrijdag hier vrij zonnig gaan verlopen met temperatuur in dubbele cijfers, dus misschien plan ik wel een blokje om, om mijn vitamine D en energie weer wat op te krikken.. Denk dat die bejaarde met rollator die ik maandag in Sigtuna voorbij reed nog sneller vooruit komt…

De dag nadat..

Corona treft ons allemaal.. Het is een zin die ik de laatste tijd maar al te vaak tegen ben gekomen. En ook ik ben getroffen door corona. Ik ben dan wel niet ziek geworden, maar ik ben sinds gisteren niet meer werkzaam bij Steningevik. Ik heb mijn laatste werkdag gehad.. Ondanks de vele maatregelen konden ze niet voorkomen dat ik (en met mij nog een aantal anderen) nu zonder werk zijn komen te zitten.. De conference branche is hard getroffen in deze crisis..
Ik wist het al een tijdje, maar ik had er bewust nog niets over geschreven.. Waarom? Ik weet het niet.. Misschien uit zelfbescherming? Dat ik geen behoefte heb aan medelijden of goed bedoelde adviezen?

Het waren ook rare weken.. Ik ging met veel plezier werken, ook al wist ik dat het einde snel zou naderen. Vooral de laatste 1,5 week was ik helemaal uit mijn ritme en er zijn dagen geweest dat ik mij beter heb gevoeld. Ik was op een gegeven moment ook zo moe, dat ik mij door de dagen heen sleepte om ’s avonds weer naar bed te kunnen. Het is dan ook niet zo gek dat ik vannacht de klok rond heb geslapen en pas om 13.00 wakker werd vandaag. De spanning die ik de laatste weken voelde was weg, samen met een hoop moeheid. Ik heb de hele dag naar de internetradio van 538 party geluisterd en liep zelfs fluitend en dansend door het huis, ondanks dat ik het echt shit vind dat ik niet meer naar Steningevik kan..

Natuurlijk baal ik enorm van deze beslissing die ze dan ook met pijn in hun hart hebben moeten nemen, maar ze konden niet anders.. Het is zoals het is.. Wel heb ik een formulier ondertekend voor återställning, dat wil zeggen dat als de economie weer aantrekt en ze weer personeel nodig hebben dat ze mij weer opnieuw in dienst nemen. Maar ja, corona is het meest onzekere van 2020, dus wie weet hoe lang het nog duurt voor alles goed en wel weer draaiende is..
Tot die tijd ga ik gewoon enorm hard mijn best doen om een andere baan te vinden, daar heb ik nu alle tijd voor. Maar ik sta er niet alleen voor. Steningevik is aangesloten bij Trygghetsfonden TSL, dus vandaar uit krijgen we alle steun die we nodig hebben om weer toe te treden tot de arbeidsmarkt. Ik krijg zelfs een eigen jobcoach.. Ook heb ik een fantastische reverentie gekregen van Steningevik, dus ook die gaat mij helpen om weer aan werk te komen..

En voor nu, tsjah… We nemen het leven maar zoals het is.. Ook ik had niet kunnen voorspellen dat ik zo snel na mijn emigratie alweer zonder werk zou komen te zitten.. Maar wie had dan ook kunnen weten dat we dit jaar zo’n grote crisis zouden krijgen? Niemand waarschijnlijk.. Maar uiteindelijk komt het allemaal goed.. Gelukkig zie ik mijn collega’s over een maandje weer als we gezellig met z’n allen de zomer in luiden..