Het leed dat daten heet..

Ik word langzaam aan gek.. Hoewel ik dat voor mijn gevoel al eerder was door die zware burn out, heeft het nu een andere reden.. De medicatie doet ook zijn werk nu, dus daar ligt het niet aan..
Maar er is een soort van persoon binnen gedrongen in mijn leven.. Zo pats, boem, opeens was hij daar.. Een match.. En ik dacht echt “oh god”…
Ja, ik praat nu over de meest verschrikkelijke datingapp ever: Tinder.. Een grote ordinaire vleeskeuring waarbij je mannen naar links of soms rechts aan het swipen bent zonder dat je eigenlijk de moeite neemt om te lezen wat er nou eigenlijk in zijn biografie staat.. Ik heb het altijd verafschuwt, net zoals eigenlijk alle datingapps.. Maar mijn beste vriendin gebruikte het en ik ben na veel aandringen overstag gegaan, puur omdat ze nieuwsgierig was naar het aanbod hier.. Ik deed niet eens moeite om de app te installeren, de website voldeed ook..
Dus ja, dan maar een profieltje aanmaken.. Ik zocht een paar foto’s op die wel door de beugel konden, schreef in het Engels dat ik in Zweden woon met Nederlandse roots en daar kon menig man het mee doen.. Want waarom zou ik moeite verspillen aan het maken van een goed profiel als het mij daar allemaal niet om te doen was?
Het swipen kon beginnen.. Menig man ging naar links en al snel raakte ik verveeld en vroeg ik me oprecht af hoe het mogelijk was om hier verslaafd aan te raken.. Ik vond en vind er nog steeds niks aan, hoewel er ook een paar uitzonderingen tussen zaten..
Er gingen dagen over heen dat ik Tinder links liet liggen (leuke woordspeling voor zo’n app) en soms zelfs weken.. Maar toen ik in Nederland aan kwam besloot ik toch maar weer eens in te loggen.. Gewoon, kijken wat er deze keer voor een vlees in de kuip zat.. Menig Duitser kwam voorbij, het gevolg van ouders die wonen in een grensgebied en een afstand ingesteld op 40km..
Maar opeens was het daar.. Een match.. Ik dacht bij mezelf na hoelang ik al niet meer op Tinder was geweest.. Was het twee weken? Misschien drie? Ik bleek een match te hebben die ook nog eens (letterlijk!) Met de meest originele openingszin ever kwam aanzetten.. In het Engels, dat dan weer wel.. En die had ik gewoon even een paar weken laten wachten omdat het mij allemaal geen ene moer kon schelen..
Oh god… Het was ook nog eens een rasechte Zweed.. Lichte haren, blauwe ogen, leuk uiterlijk.. Geen blote torso foto’s met een sixpack zo hard als beton, geen getatoeëerd lichaam waarbij je hem bijna als schilderij aan de muur zou kunnen hangen, geen baard die nog erger is als die van Gandalf uit LOTR of van die badkamer of lift selfies waarbij ze een poging doen om zichzelf van hun (voor mij) slechtste kant te fotograferen en daarbij vergeten dat de flits nog aan staat.. Zelfs niet van die sportschool actie foto’s waarbij ze een soort van indruk denken te kunnen maken over hoe goed ze bezig zijn terwijl dat op mij juist averechts werkt als iemand getrouwd is met zijn sportschool abonnement en fitnessapparatuur..
Nee, deze persoon had niks van dat alles.. Verre van dat zelfs. Het was oprecht een leuk profiel met een leuk uitziende Zweed.. Dat moet ook haast wel, aangezien ik hem in een ver verleden een keer naar rechts schijn te hebben geswipet.. Dus ja.. Dan zat er maar een ding op en dat was uit beleefdheid het gesprek aan gaan. Ik besloot te antwoorden in het Zweeds, want die taal zijn we tenslotte beide machtig. En ik heb er een soort van hekel aan om dingen in het Engels te doen als het ook gewoon in het Zweeds kan..
Maar ja.. Dan komt de volgende struggel.. Hij is een Zweed.. En hoewel ik me nou niet bepaald ervaringsdeskundige kan noemen op het gebied van Nederlandse mannen, weet ik toch ook wel dat je hier te maken hebt met een type man van een heel ander kaliber.. Het afwachtende type? Ik weet het niet.. De gesprekken zijn leuk, de berichtjes oprecht, hoewel ik niet hoef te verwachten dat ik dagelijks iets van hem te horen krijg.. Maar als ie dan een keer wat stuurt, dan doet ie de moeite om vaak ’s morgens vroeg een langer stuk tekst te sturen met oprechte interesse, waarschijnlijk voor dat hij gaat werken.. Maar geen van beide komt in actie.. Niemand van ons is er ook maar ooit over begonnen een telefoonnummer uit te wisselen of een afspraak te plannen.. En dat terwijl de Zweed in de dichtstbijzijnde grote stad woont.. Zou covid-19 hier in een rol spelen? Of zijn we gewoon allebij te schijterig om die vraag te stellen, bang om de ander af te schrikken?
Godsamme zeg.. De gene die mij een half jaar geleden gezegd zou hebben dat ik een Tinder profiel zou hebben en een crush met een Zweed had ik op dat moment echt letterlijk voor gek verklaard.. En nu wil ik eigenlijk om de 5 minuten inloggen om te kijken of ik toevallig een berichtje terug heb, hoewel ik weet dat het gekkenwerk is en volkomen gestoord.. Maar waarom gaat deze persoon dan niet gewoon uit mijn hoofd?? Ik heb al genoeg werk met mezelf op dit moment.. Hoewel ik waarschijnlijk bang ben dat er deze winter wat vlinders komen overwinteren in mijn buik.. En nou moet ik nog leren flirten en daten ook.. Was het maar net zoals met fietsen, dat verleer je ook nooit.. Soms voel ik me echt een hopeloos geval..

2 gedachtes over “Het leed dat daten heet..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s