Moederdag

De laatste zondag in mei.. Het is 1e Pinksterdag.. Maar het is ook moederdag hier in Zweden.. Het is mooi weer hier. De temperatuur is goed, de lucht blauw en de zon schijnt.. En toch lukt het me niet om er van te genieten.. Ik mis mijn mama, nu erger dan ooit..
Wat zou ik haar nu graag hier hebben, wat zou ik haar nu graag een knuffel geven, wat zou ik graag… Maar het kan niet.. Ik heb haar vorig jaar voor het laatst gezien en wacht al op haar sinds mijn verjaardag (28 maart), maar gisteren hoorde ik dat Transavia alweer de vlucht heeft geannuleerd..
Ik heb haar nodig.. Ik zit nog steeds thuis zonder werk, maar loop ook te kwakkelen met mijn gezondheid.. Nadat ik mij vorige week akelig slecht voelde door een zware blaasontsteking, kamp ik deze week met alle gevolgen er van die waarschijnlijk weer worden veroorzaakt door mijn rechter nier die niet op zijn plek ligt.. Ik voel me nog steeds futloos en moe, heb regelmatig pijn of irritaties en gisteren was het zelfs zo erg dat ik om 14.00 ’s middags bijna besloten had om terug naar bed te gaan om verder te slapen..
En dat voor een vrouw van 34 die vol in het leven staat.. Kwam er gisteren ook nog eens bij dat mijn favoriete Dalahäst glas van IKEA sneuvelde in het afdruiprek tijdens de afwas.. Dat was de druppel.. Ik heb letterlijk een potje zitten janken aan tafel.. Want hoe vervelend is het gewoon als je een nier hebt die je letterlijk voelt zitten en die je waarschijnlijk zo moe maakt dat ik alles op een lager tempo moet doen? Gelukkig kan ik morgen weer bij Vårdcentralen terecht voor een bloedonderzoek en wacht ik op een oproep voor röntgen..
Maar wat had ik in deze tijd graag mijn moeder om mij heen gehad.. Wat had ik deze ellende graag samen gedeeld of samen genoten van de mooie natuur hier om me heen.. Maar dat kan helaas niet.. Zo lang dat coronavirus nog rond spookt kunnen we niks.. Het enige wat ik kan doen is zorgen dat ze mij weer beter kunnen maken en een baan zien te vinden.. Maar het liefst deed ik even helemaal niets.. Gewoon op de bank liggen en niks doen.. Mijn energielevel was de laatste weken ook zo ver gedaald dat zelfs mijn hobby’s naar de achtergrond waren verdwenen.. Ik probeer het leven weer op te pakken, maar ik heb nog een lange weg te gaan..
Tot die tijd blijf ik hopen dat ik mama snel weer in mijn armen kan sluiten.. Mijn allerbeste lieve mama

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s