Ochtendwandelingetje..

Gisteren schreef ik al dat het helemaal uit de hand begon te lopen.. Het was mij de avond er voor (toen ik de post ging uithalen) niet meer gelukt om een mooie foto te maken van het paardenbloemenveld hier in de straat., Dus toen ik gisterochtend van Vårdcentralen (had een vervolgafspraak) thuis kwam en zag ik dat het veld er weer een stuk rooskleuriger bij stond als de avond er voor besloot ik maar weer terug te lopen met mijn camera in de aanslag.
Oh ja, en dan ook maar meteen een eindje terug in het veld langs de verharde weg met mijn camera wat fotograferen want toen ik voor bij reed zag ik dat het er vol stond met gele bloemen en andere bloeiers. Ja, dat kon ik ook nog wel even doen.. Maar daarna moest ik wel weer naar huis want er lag hier thuis immers nog werk op mij te wachten.. Geloven jullie het zelf? Ik zou bijna denken dat ik hier sprookjes aan het vertellen ben.. Daarna weer meteen terug naar huis? Hahaha…
Wat was ik blij dat ik mijn rubber laarzen (ik heb van die hele stevige met een verdomd goede profielzool er onder die je niet kan buigen en waar je wel kilometers op kan wandelen) aan had gedaan.. Om in het veld te komen moest ik eerst slootje springen want de greppel langs de weg stond inmiddels vol met water.. De bodem van het veld bleek te bestaan uit een soort leem/klei laag en ik denk dat jullie wel kunnen raden hoe die laarzen er uit hebben gezien.. Ik voelde me net een van The Spice Girls van vroeger op van die hoge plateauzolen, maar dan minder sexy.
Het ging dus zo.. Oh mooi bloemetje.. Ah en hier nog een ander soort en hej, die in de verte is ook mooi.. En zo liep ik dus steeds verder het veld in.. En dat veld ligt dus naast de gruisweg (die gruisweg waar je met de auto in kan rijden) die door het bos loopt. Daar ging het dus al mis.. Ik had natuurlijk gewoon terug kunnen lopen, over de sloot kunnen springen en langs de weg naar huis kunnen lopen.. Dan was ik waarschijnlijk zo’n 1,5 uur eerder thuis geweest. Dat had gekund..
Maar eigenwijs als ik was (ja, mijn sterrenbeeld is ram, dus dat verklaart een hoop, haha) moest is dus weer tegen de richting in lopen, ook al stond het halve veld vol met allerlei vennetjes en drassige grond..
Maar ik kwam dus bij het bos uit en besloot via het bos terug naar huis te lopen. En dan niet gewoon de gruisweg af lopen zoals een normaal mens zou doen.. Nee, ik moest me weer zo nodig voortbewegen als een eland in zijn habitat. Struinen tussen de bomen, boomstronken ontwijken, van mos op mos springen om zo niet met mijn laarzen midden in een van de diepere vennetjes te staan..
Maar man, wat was het machtig mooi in het bos.. Alles was zo groen geworden ineens. En plekken die maanden terug nog droog stonden waren nu veranderd in kleine vennetjes en drassige gronden. Mossen in overvloed die er een drassig wetland van hadden gemaakt en overal stak het veenpluis boven de grond uit..
Maar wat mij nog meer verbaasde.. Bosbessen! Echt niet te geloven hier, een ware invasie.. Ik keek mijn ogen uit en overal waar ik keek zag ik bosbessenstruikjes.. Hele hectares vol met bosbessen.. Ook wel lingon, maar die bosbessen steken er toch wel met de spreekwoordelijke kop en schouders boven uit.. Het bos ziet er letterlijk groen van.. Dat er in Zweden bessen in het wild groeien wist ik want ik heb ze al eerder geplukt, maar zoveel bij elkaar had zelfs ik nog nooit gezien.. Tegen die tijd toch maar eens een emmer met deksel aanschaffen en zo’n bessenpluk gereedschap..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s