Zonsondergang, elanden en ander gespuis

Het weekend is weer aangebroken.. En dat betekend dus weer zware bewolking, wind en regen.. Precies zoals de vorige keer.. Ik zit er dus hard aan te denken om mijn weekenden voortaan maar doordeweeks te gaan vieren.. Als er überhaupt al iets te vieren valt.. Het is weer zo’n troosteloos uitzicht buiten.. De regen drupt van de tuinmeubels en het advies om lekker thuis te blijven als je toch nergens anders heen hoeft neem ik maar van harte.. Ik doe de laatste weken ook niks anders..
Maar gisteren, gisteren hadden we dan eindelijk een zonovergoten dag.. En een strakblauwe lucht zonder ook maar ergens een wolkje. Ik kon zelfs gewoon buiten eten in het zonnetje.. En bij een zonovergoten dag hoort natuurlijk ook een zonsondergang. En daarom besloot ik gisteravond naar Pilsbo Friluftsområde te gaan, een aantal kilometer hier vandaan, net over de provincie grens.
Pilsbo doet mij altijd denken aan een enorm groot scoutingterrein. Het heeft enorme grasvelden met voetbalgoaltjes en niet ver van het water staan wat houten huizen die altijd op slot zitten.. Achter die huizen staan een aantal appelbomen en een perenboom en er is een steiger waar je kan zwemmen. Vanaf daar heb je een goed uitzicht op Skokloster Slott, een kasteel dat tussen 1654 en 1676 werd gebouwd in barokke stijl en dat aan de overkant van het meer (Mälaren) ligt in Håbo kommun, Uppsala län.
Maar je hebt er dus ook een goed uitzicht op de zonsondergang en aangezien ik elke gelegenheid wil aangrijpen om mijn camera te testen besloot ik maar weer even wat fijne plaatjes te schieten. Tot dat het op een gegeven moment hard afkoelde en mijn energielevel aardig begon te dalen.. Ik moest ook nog een heuvel op terug naar de auto en ik heb de laatste weken aardig wat aan energie ingeleverd, plus dat ik nog steeds aan een antibiotica kuur zit.. Thuis wachtte mijn bedje op mij en dat klonk ook wel erg aantrekkelijk.. Van de zonsondergang was immers toch niet veel meer te zien omdat het steeds harder begon te schemeren.
Op de terugweg naar huis kwam ik langs het bospad waar ik eerder deze week mijn bosdiertjes safari (weblog 21 mei, Avondwandeling) had gehouden.. Dat pad kan je dus ook met de auto inrijden en dan kan je helemaal rondrijden (beetje verlengde van de straat door het bos) tot je ergens vooraan in de straat weer de asfaltweg op kan draaien. Ik dacht waarom ook niet? Ik heb nu een auto bij me en hoef dus niet dat hele eind meer te lopen.. Het eerste stuk zag ik nog niks, maar toen ik eenmaal bij het open veld aan kwam zag ik ze.. Twee elanden stonden helemaal achter aan in het veld. Ik kon in de schemer (het was inmiddels 22.20) nog net het wit van hun poten onderscheiden tegen een bruin lijf. Ook heb ik ontelbare reeën gezien, maar die waren helaas te snel voor een foto..
Gelukkig heb ik de elanden nog wel voor de lens weten te krijgen, zij het van een enorm grote afstand. Maar als ik mij weer beter voel wil ik misschien een keer ’s morgens vroeg het bos in gaan. Het is op dit moment namelijk al om 4.00 in de ochtend licht bij ons en dat maakt het ook makkelijker om ze te spotten en eventueel vast te kunnen leggen op beeld. Maar ja, alles op z’n tijd.. Eerst moet ik zorgen dat ik weer beter word..

2 gedachtes over “Zonsondergang, elanden en ander gespuis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s