Conservenblikken

Zoals ik eerder al eens schreef ben ik fan van conservenblikjes. Op de een of andere manier vind ik het leuk om die dingen te recyclen, om ze een 2e leven te geven bij mij in huis.. Ik weet niet eens meer hoe ik daar zo mee begonnen ben, maar het was ooit in Nederland.. Waarschijnlijk bij gebrek aan een bloempot..
Hoe dan ook, toen ik op het werk zag dat er ook conservenblikken van een maatje meer in de metaalcontainer belanden, begon mijn creatieve brein weer te ratelen. Want waarom kleine vetplantjes in kleine blikjes planten als je ook grotere planten in grotere blikken kan zetten? De conservenblikken die ik op het werk mee neem zijn zo’n 15cm doorsnee, uiterst geschikt dus voor een 14cm binnenpotje en genoeg grond voor een kamerplant.
Vandaag dus mijn nieuwste exemplaar mee genomen van het werk, een goudkleurig exemplaar met grote ribbels. Wat ik er precies in wilde planten wist ik nog niet, maar dat hij fantastisch zou staan langs de terracotta potjes op de vensterbank was een ding dat ik zeker wist.
Maar we zijn inmiddels al in de avond beland en mijn conservenblik heeft zojuist een 2e leven gekregen. Ik ging na werktijd naar de winkel om een pak hooi te halen en daar stond dus ook een kar met planten restanten voor een spotprijs.. De een meer dood dan levend, maar er stond dus ook een mooie sanseveria tussen. En ja, ook die mocht ik voor een mooi prijsje meenemen.. Thuis de dode bladeren verwijderd, opnieuw ingeplant in een veel ruimere pot, ondergedompeld in water en nu staat mijn sanseveria trots te wezen in zijn conservenblik.
Ondertussen duiken her en der overal conservenblikken op bij mij in huis.. Op mijn bureau (crea werkplek) in de woonkamer heb ik er twee gebruikt om de kleurpotloden en stiften in te zetten, op mijn tafeltje bij de bank staat een klein blikje met vetplantje, op de vensterbank bij mijn eethoek een iets groter blikje met vetplantje, op de hoek van het aanrecht staat een conservenblik waar ik groente in aan het zaaien ben, heb een groot conservenblik op de vloer staan en nu komt er dus ook een nieuwe sanseveria in huis.. Heerlijk al die plantjes om mij heen.. Voorlopig heb ik er nu genoeg om voor te zorgen..

Stordammen

Het leek wel of heel Zweden afgelopen zondag in de natuur zat.. Elke parkeerplaats van een natuurreservaat waar ik voorbij reed stond bomvol met auto’s. Maar het was er dan ook echt wel weer voor. De zon stond hoog aan de hemel, het had ’s nachts gevroren en de temperatuur kwam krap boven het vriespunt uit. Voor mij het ideale weer om de rugzak klaar te maken voor een dagje buitenlucht.
Op het programma stond Norra Lunsens naturreservat, het natuurgebied tussen Knivsta en Uppsala. Het zal jullie vast wel bekend in de oren klinken als jullie mijn eerdere weblogs ook hebben gelezen. Het is namelijk een van de natuurgebieden hier in de regio waar ik vaker kom. Een keer had ik de auto geparkeerd aan de 255 bij Plantskolan (zie bijgevoegde kaart), maar meestal parkeerde ik bij Nyby, niet zo gek ver van Fläktanstugan vandaan waar ik dan altijd een lunchpauze of fika inlaste. Maar ja, dat stukje bos ken ik inmiddels. Fläktanstugan is bekend terrein voor mij en de verdere wandeling daar na ook. Ik weet dat ik ook daar over de houten loopplanken moet lopen bij het moeras en dat ik een eind verderop na een lang bospad gelopen te hebben bij Micksmossen uit kom, ook een van de vele wetlands die het gebied rijk is.
En dus besloot ik om maar eens een andere kant op te gaan. Ik parkeerde voor de verandering mijn auto bij Stordammen, een kleine parkeerplaats buiten Bergsbrunna, Uppsala. Na 100 meter lopen of zo kwam ik bij de rustplaats in het bos.. En mooi dat het er was… Twee grillplaatsen gelegen aan een meertje in de zon.. Dus het was een perfecte plek voor een lunch om vervolgens aan de rest van mijn wandeling te beginnen. En ik was trouwens niet de enige die dat idee had.. Het was er druk met gezinnen met kinderen die van het mooie weer aan het genieten waren. Maar dat mocht de pret niet drukken..
Na een goede lunch ben ik verder het bos in gegaan. Ik had op de kaart al een route uitgestippeld, dus nu was het alleen maar een kwestie van de rode route volgen en bij “knooppunten” op de wegwijzers kijken welke kant ik moest aanhouden.. Maar ook hier moest ik onderweg menig houten loopplank passeren om verder te komen. De grond was namelijk behoorlijk drassig en sommige gebieden stonden ook gewoon flink onder water. Maar dat is juist het mooie aan dit natuurreservaat. Die houten loopplanken maken de wandeling net iets uitdagender en de moerasgrond maakt het net iets spectaculairder.
Het rondje dat ik deze keer heb gelopen was ook niet zo heel erg groot. Voor nu was het precies goed. Ik kwam ook op een punt uit in het bos waar ik al vaker ben geweest en waar ik weer had kunnen afbuigen naar Micksmossen, maar dan liep ik weer helemaal uit de richting.. Dus ik heb de cirkel maar gewoon rond gemaakt tot ik vanzelf weer bij Stordammen uit kwam waar de zon inmiddels laag over het meertje scheen.. Hier heb ik toen ook nog een laatste fika gehouden voor ik weer terug ging naar de auto. De zon zakte toen steeds verder achter de auto en met een temperatuur van bijna -3 werd het wel ietsjes frisser.
Maar met een strakblauwe lucht en zon was het weer een fantastische wandeling. Onderweg weer een hoop mooie natuur gezien, waaronder een zeer mosrijk gebied waar een verscheidenheid aan mossen groeiden en vele stukken bos waar het grondwater enorm hoog stond. Er viel dus ook weer genoeg te fotograferen onderweg.. De bijgevoegde foto’s zeggen vast al wel genoeg…

Experimenteren

Vandaag was eigenlijk alle reden voor een feestje! Vandaag heb ik namelijk mijn 700e weblog geschreven sinds ik 4 jaar en 4 maanden geleden begonnen ben met schrijven.. En dat is toch al heel wat.. Maar vandaag heb ik ook weer opnieuw geëxperimenteerd met de oven. Vandaag heb ik namelijk chips gemaakt. Gewoon wat aardappelschijfjes op de bakplaat, beetje invetten met olie, kruiden naar keuze en bakken maar.. Ik kan jullie mededelen dat ook dit experiment geslaagd is en ze heerlijk waren. De smaak die je van chips mag verwachten, alleen lang niet zo vet.
Vandaag was het ook tijd voor de 1e aflevering van Melodifestivalen, het Zweedse nationale Songfestival om zo de deelnemer te kiezen die straks in mei naar Rotterdam mag.. Vier halve finales, een 2e kans ronde en straks in maart de finale.. Waar ze in Nederland geen inbreng hebben en al lang iemand gekozen is, moeten wij hier nog 6 weken wachten voor we uiteindelijk weten wie ons straks gaat vertegenwoordigen op het Songfestival. Spannend dus!
Ook heb ik hier boven gezelschap gekregen van Sven en Emil die gezellig rondjes lopen in de ren.. Zolang ze al uit de kooi zijn komt er al geluid uit die twee en lopen ze piepend door de ren, dus helemaal rustig tv kijken was er niet echt bij.. Maar goed, ze bewegen tenminste en een beetje gezelschap kan nooit kwaad.. Heerlijk zo’n avondje relaxen op de bank.. Caafjes in de ren, lingonsap om te drinken, zelf gebakken chips en Melodifestivalen op tv (inmiddels afgelopen).. Zo kom ik de avond wel door..

Appelchips

Laten we het vandaag eens hebben over uitstelgedrag.. Of het besmettelijk is of erfelijk weet ik niet, maar ik schijn er volgens mij chronisch last van te hebben..
En misschien is het ook wel geen uitstelgedrag, misschien ben ik wel gewoon ontzettend snel afgeleid.. Ik heb gewoon ook veel dingen aan mijn hoofd.. Niet dat ik nou de hele tijd rond loop met alle dingen die ik nog “moet” doen, maar mijn hoofd draait soms gewoon overuren van alle ideeën die er weer insluipen.. Dat begon al met het maken van dat moodboard, met het meenemen van conservenblikken op het werk.. Als ik zie dat het weekend volop zon meldt, kan ik de hele week al plannen maken over waar ik die dag weer wil gaan wandelen of mountainbiken..
Ik kan uren fantaseren over mijn toekomst, hoe ik mijn huisje wil inrichten als ik eenmaal ooit kan verhuizen, helemaal opgaan in de boeken die ik lees, maar ook ineens radicaal mijn plannen omgooien als ik weer van die spontane ingevingen krijg.. En daar ben ik de laatste tijd nog al goed in geloof ik…
Zoals gisteren dus. Ik weet niet eens hoe ik er bij kwam, maar ik bedacht me ineens dat ik wel eens wilde proberen om appelchips te maken. Een stuk gezonder dan een zak chips open trekken.. En aangezien ik nog twee appels in de koelkast had liggen die op moesten vond ik het wel het proberen waard. En dus besloot ik, toen ik gisteren thuis kwam uit het werk, om appelchips te maken. Nou is dat op zich niet eens zo heel veel werk, maar daardoor bleef er wel weer een ander klusje liggen..
Nou goed, appelchips dus.. Met de kaasschaaf appel in schijfjes, verdelen over een bakplaat (dat ze elkaar niet overlappen), bestrooien met kaneel en minsten 1,5 uur op 100 graden in de oven.. Ondertussen kon ik, met af en toe een blik werpen op de oven, iets anders gaan doen.. Na 1,5 uur was de oven klaar en waren mijn appeltjes droog en krokant. Nou, het werkt dus echt.. Ik heb gisteravond voor de tv mijn eigen gemaakte snackmix gegeten. Ik had nog een zak gedroogde cranberries in de kast staan, kokosschaafsel en nog wat blauwe bessen in de koelkast. Deze gemixt met de zelf gebakken appelchips en ik had een lekker tussendoortje voor op mijn tv avondje.. In een luchtdichte trommel kan je ze wel een aantal dagen bewaren, maar ik merk wel dat je er ook niet te veel van in een keer moet eten, hoe verslavend ze eigenlijk ook zijn.. Natuurlijk ga ik nu niet elke week appelchips maken, het moet namelijk nog wel lekker blijven.. Maar zo nu en dan een bakplaat in de oven schuiven kan geen kwaad.. Zeker niet voor de lekkere trek!

Vaarwel januari

Eindelijk! Eindelijk is die lange, eeuwigdurende januari maand voor bij.. Die maand waar maar geen einde aan leek te komen.. En eindelijk heb ik weer eens een moment gevonden om mijn weblog bij te houden.. Want ondanks dat het hier zo rustig is in Zweden had ik het druk de afgelopen 2 weken.. Van de afgelopen 10 dagen na mijn vorige blog, heb ik er maar liefst 9 gewerkt. Het hele vorige weekend zat propvol conference gasten en dus zat ik die zondag een dagje bij Steningevik in plaats van ergens in het bos. Maar ja, wel weer extra uurtjes, dus kan ik straks nog wel ergens een lang weekend vrij nemen als ik wil..
Ook thuis was het allemaal niet zo spannend.. Mijn huisje ligt al weken in de opruimfase, puur door dat ik geen zin heb om alles in een keer te doen.. Laatst ben ik begonnen om het luik met bergruimte onder de trap opnieuw in te ruimen en nu heb ik ook ineens twee schappen in mijn keukenkastje leeg staan, dat ik toch weer de neiging heb om het een naar het ander te gaan verplaatsen.. Ook heb ik mooie vacuümzakken gehaald bij de Lidl die je kan ophangen.. Door dus wat dikke jassen op die manier op te bergen heb ik ook ineens een halve kledingroede leeg in de garderobekast in de gang. Ook is daar nog meer vrije ruimte gekomen door het een en ander anders in te ruimen, dus mochten jullie bergruimte nodig hebben: neem een PAX van IKEA.. Echt ideaal! En zeker ook als je klein woont zoals ik.
Maar aangezien mijn wekker 5 dagen in de week om 4.50 afloopt heb ik dus ook niet altijd zin om na werktijd nog heel veel te ondernemen. Vandaar dat veel dingen gewoon lange termijn projectjes zijn die ik rustig op mijn gemak afwerk door elke dag een beetje te doen. Het voordeel daarbij is dat ik na 13.30 al weg kan op het werk, dus ik heb eigenlijk best veel vrije tijd om in te delen zoals ik het wil..
Zo heb ik ook ontzettend veel tijd gestoken in mijn cavia’s. Ze hebben een aantal keer rond mogen waggelen door de keuken en ze krijgen fantastische maaltijden te eten. Als er restjes over zijn van het ontbijt op het werk (blaadjes sla, komkommerschijfjes of paprikareepjes) dan mag ik dat mee nemen voor mijn cavia’s. Gisteren hadden we enorm veel over van de lunch, dus vanavond kunnen ze lekker aan de sla en geraspte worteltjes.
Maar mijn leven bestaat niet alleen maar uit werken, opruimen en geld sparen.. Ik heb ook nog ontzettend leuke dingen gedaan.. Zo kan ik heerlijk languit op de bank liggen en biebboeken lezen, heb ik mijn plantjes nieuwe grond gegeven en mijn sanseveria afgestekt en ben ik alvast in een conservenblik begonnen met het zaaien van groente. Ik had laatst namelijk een aantal grote conservenblikken mee genomen op het werk en die lenen zich uitstekend als bloempot. Een nadeel: je moet nog wel even de wikkel en de lijmresten verwijderen, maar voor de rest zitten er alleen maar voordelen aan. Het is goedkoop, creatief, staat ontzettend leuk in huis en het is duurzaam en tijdloos.. Toen ik nog in Nederland woonde had ik al plantjes in kleine conservenblikjes staan, maar met een hotel als werkgever zijn ze natuurlijk nog een maatje groter. Ook heb ik mijn creatieve werkplek leuker ingericht en al mijn hobbymateriaal in transparante bakjes gesorteerd.
Maar het allerleukste van de afgelopen week… Mijn moodboard is af! Yes, eindelijk! Ik schreef namelijk al in een eerder blog dat ik heel erg bezig ben met inrichten en interieur en daarmee ook een moodboard aan het ontwerpen was. Het proces duurde lang en steeds vaker kwam ik mooie sfeerbeelden tegen die ik wilde gebruiken op mijn moodboard. Uiteindelijk ben ik met een pagina vol materiaal naar de bieb gegaan om alles mooi in kleur uit te printen en heb ik een hele middag aan mijn bureautje gezeten om alles uit te snijden en neer te leggen.. Zelfs toen het al bijna bedtijd was wilde ik nog wel even door gaan, maar de dag er op heb ik alles vast gelijmd. Het is (in mijn ogen) een geweldig moodboard geworden en al mijn ideeën, smaak en inspiratie staan er op. Woorden die op mij van toepassing zijn, materialen die ik in huis wil gaan gebruiken of nu ook al gebruik, kleurenstaaltjes die de kleuren weergeven die ik in mijn interieur terug wil laten komen.. Elke keer als ik naar mijn moodboard kijk weet ik dat dat hele moodboard in een keer mijn grootste spaardoel samen vat.. Voor in keer in mijn leven wil ik eens iets dat echt van mij is.. Waar ik mijn eigen gang kan gaan.. Dat ik kan inrichten zoals ik het wil, zonder mensen om toestemming te hoeven vragen.. Het is een lang gekoesterde wens die in Nederland nooit realiseerbaar was.. Maar hier in Zweden doe ik er alles aan om die droom werkelijkheid te laten worden, ook al moet ik er soms dingen voor laten.. Maar ik heb geleerd om nooit op te geven, dus ooit verhuis ik.. Al weet ik nog niet wanneer…