Marloes

Maandagmiddag.. Het is opnieuw zomer in Zweden. De temperatuur reikt naar zo’n 25 graden en dus kon vandaag de korte broek aan naar het werk. Want ja, dat mag hier gewoon. Niemand die er wat van zegt. Zolang ie maar zwart is en fatsoenlijk van lengte hoor je niemand klagen. Heerlijk! Ook de komende dagen gaat de korte broek nog aan naar het werk. Het blijft deze week nog zomers warm.
Op het moment dat ik dit schrijf zit ik lekker met de laptop buiten aan de tuintafel. Het zijn van die dagen dat ik er extra van kan genieten dat ik om 13.30 al klaar ben met werken. Meestal ga ik dan rond 13.50-14.00 naar huis, nadat ik eerst nog met mijn collega’s een warme lunch heb gegeten. Zo hoef ik doordeweeks ’s avonds dus niet meer te koken voor mezelf, aangezien ik tussen de middag al warm eet. En waarom zou ik? Die warme maaltijden die ik voorgeschoteld krijg op het werk is het zelfde buffet dat de gasten eten die voor ons aan tafel gaan. Zo kan het dus voorkomen dat ik op een doodgewone doordeweekse dag ineens biefstuk zit te eten, of een varkenshaasje of rollade of een goed stukje zalm van de grill.
Het is hier in Zweden trouwens ook heel normaal om warm te lunchen. Toen ik vertelde dat ze in Nederland tussen de middag een lunchtrommeltje met boterhammen openen stonden ze mij raar aan te kijken.. Boterhammen voor lunch? Ze vinden het maar gek hier. Het scheelt trouwens ook in de boodschappen, dat ik warm eet op het werk. Ik kook alleen nog maar in de weekenden en als ik vrij ben en dus heb ik verder niet veel nodig..
Je snapt dus wel dat ik enorm veel vrije tijd heb gekregen nu ik bij Steningevik werk. Soms zoveel vrije tijd dat ik niet eens wist wat ik er allemaal mee moest doen. Vooral in het begin had ik er moeite mee.. Ik kwam thuis en verveelde me of ik ging ineens nog super veel doen want ja, ik was toch de hele middag vrij.. Terwijl ik er al gewoon een werkdag van 7 uur op heb zitten. Ik begin namelijk elke werkdag om 6.00 ’s morgens, dus dat betekend dat elke dag om 5.00 de wekker gaat..
Vooral in het begin had ik moeite met deze hele omschakeling. Ik had voor mijn gevoel een zeer onregelmatig leven in Nederland. Ik kon niet het aantal uren werken dat ik wilde werken, dus van die tijd dat ik vrij thuis zat heb ik nooit genoten.. Ik begon een dag in de week pas om 13.00 tot 21.00, op dinsdag was het nooit zeker of ik die dag moest komen werken of niet en op vrijdag was ik vaak nodig en dan ging ik van de ene afspraak direct door naar het werk met een lunch in de auto.. Ook zat ik het laatste jaar daar steeds vaker achter de kassa, een plek waar ik mij niet helemaal in kon vinden want alles moest er snel, snel en snel en voor een praatje met een klant was er weinig tijd.. En als ik dan even de winkel in kon om mijn andere werkzaamheden te verrichten dan moest het in een rap tempo want er was nergens tijd voor..
En hoe anders is het nu.. Voor mijn gevoel heb ik niet een, maar twee stappen terug gedaan, hoewel ik er op alle vlakken op vooruit ben gegaan.. Er ligt geen druk meer op mijn schouders, ik kan heerlijk in mijn eigen tempo werken hoewel ik wel een eindtijd in mijn hoofd heb zitten zodat ik ongeveer gelijk klaar ben met mijn andere collega’s. Ik heb een ontzettend regelmatig leven gekregen hier waar ik enorm aan heb moeten wennen. Vijf dagen in de week gaat de wekker om 5.00, vijf dagen in de week werken tot 13.30 en op vrijdagmiddag tegen je collega’s kunnen zeggen “tot maandag” want ja, ook de weekenden werk ik niet meer. Ik werk nu 35 uur in de week op doordeweekse dagen, maar het voelt als minder.
De ergste omschakeling kwam afgelopen winter, toen ik mijn eerste lange winter hier in Zweden begon en nog zoekende was naar ritme, regelmaat en structuur. Het waren de eerste maanden bij Steningevik. Ik woonde tijdelijk in een stuga waar ik met veel plezier in was getrokken eind augustus, maar hoe korter de dagen werden, hoe somberder het ook werd in de stuga, die qua interieur al vrij donker van zichzelf was. Ik probeerde het leven te leven dat ik altijd voor ogen heb gehad en waar in Nederland geen plaats voor was, maar ik kwam niet meer vooruit..
Het werd er dan ook niet beter op toen ik ook lichamelijke klachten begon te krijgen en met name mijn nierafwijking begon op te spelen.. Ik ben namelijk geboren met een ectopische nier en ik kan je vertellen dat die soms net zo’n pijn kan veroorzaken als een blindedarmontsteking, hoewel ze er niet veel aan kunnen doen.. Dat dat ene bezoekje aan vårdcentralen (dokterspost) de eerste van vele ging worden had ik op dat moment niet durven bedenken.. Mijn klachten werden serieus genomen en ik ben in die tijd zelfs meerdere keren in het ziekenhuis geweest voor echo’s en alles wat je maar kan bedenken.. Langzaam aan verdween de pijn, maar op het werk ging het steeds slechter met me.. Ik sliep ’s nachts niet meer goed, was constant moe en mijn hersenen draaiden overuren.. Ik vertrok met een misselijk gevoel naar mijn werk en was constant gestrest.. Het ging zelfs zo ver dat ik met hartkloppingen aan het ontbijt deel nam en geen hap meer door mijn keel kreeg..
Ik herinner het me nog als de dag van gisteren dat ik zwetend op mijn werk aan kwam en daar ineens flinke hyperventilatie kreeg nadat ik bijna huilend mijn ontbijt naar binnen had proberen te werken.. Het ging niet meer.. Op het werk werd ik daarom naar huis gestuurd om bij te tanken en had ik vele lieve collega’s om me heen die allemaal even bezorgd waren voor mij.
Opnieuw zat ik weer bij vårdcentralen. Er was toen nog maar een conclusie mogelijk: ik zat tegen een flinke burn-out aan te hikken en stond letterlijk op het randje van de afgrond. Nu er rust en regelmaat in mijn leven was gekomen was dat voor mijn lichaam een teken geweest om te gaan protesteren.. Alle stress die ik waarschijnlijk onbewust al jaren lang had opgebouwd in Nederland kwam er een in keer uit. Het was de genadeklap geweest. Ik heb me ook dikwijls afgevraagd of dit nu mijn straf was omdat ik zo graag in Zweden wilde wonen.. Ik heb mij in die periode slecht gevoeld, heel erg slecht.. Ik heb zelfs overwogen om maar gewoon terug te gaan naar mijn ouders en het enige dat ik in die tijd wilde was slapen.. Heel veel slapen.. Ik genoot nergens meer van. Gelukkig was er hier een fijne man bij wie ik terecht kon, hij deed me denken aan een oom van mama. De beste man was psycholoog van beroep en heeft mij er weer aardig boven op weten te krijgen.
Ik kreeg in februari te horen dat ik kon gaan verhuizen in april naar het huisje waar ik nu woon en dus kon ik al voorzichtig plannen maken.. Maar voor mijn gevoel stond alles stil.. Ik zat daar maar in die donkere stuga en had het idee dat ik niet meer vooruit kon. Het enige dat ik kon doen was wachten, twee maanden wachten en hopen dat het met mij weer beter zou gaan..
Maar beetje bij beetje kwam ik er toch weer boven op, al ging het met hele kleine stapjes.. Op mijn verjaardag (die ik overigens maar aan me voorbij heb laten gaan) begon ik weer met werken op therapeutische basis en in april ben ik weer volledig aan het werk gegaan..
Ondertussen was ik ook aan het klussen in mijn nieuwe huisje en ging ik verhuizen van de stuga naar een huisje waar ik zolang als ik wil kan blijven wonen.
Een tijdje is het goed gegaan en kreeg ik weer overal plezier in tot dat ik steeds meer last van mijn onderrug kreeg. Ik verweet het in het begin nog aan het bed en de bank in de stuga niet geschikt zijn voor 8 maanden bewoning en later dacht ik dat het misschien wel door het werk zou komen.. Maar hoeveel rust ik ook nam, de pijn verdween niet. En zo kwam het dat ik na lange tijd mezelf maar weer meldde bij vårdcentralen, waar ik inmiddels al een heel dosier heb opgebouwd.
De conclusie deze keer was een zware urineweginfectie en met een zware antibioticakuur werd ik weer naar huis gestuurd.. Deze sloeg aan en na verloop van tijd was ik weer klachten vrij en kon ik er weer even tegen aan.. Even ja.. Want niet veel later kreeg ik last van mijn linkeroor. En op een gegeven moment hoorde ik helemaal niets meer en kreeg ik mijn tweede antibioticakuur in korte tijd.. Ik had oorontsteking. Nou, dat kon er dus ook nog wel bij..
Ondertussen was ik opnieuw zwaar vermoeid en kampte ik met een hoofdpijn waar ik maar niet vanaf kwam. Ik verweet het eerst nog aan die oorontsteking, maar die was inmiddels al over. Toen ik meer en meer last kreeg van mijn ogen zat er nog maar een ding op.. Ik moest een bril.. De hoofdpijn is verdwenen, maar de vermoeidheid bleef hangen.. Ik vond het ook lastig om mijn dagen in te delen en er structuur in aan te brengen.. In mijn hoofd was het een zooitje en ik had het idee alsof mijn hersenen over uren draaiden.
De beste man, meneer psycholoog, had mij verteld dat ik altijd contact met hem kon opnemen als ik nog behoefte had om te praten.. En dus heb ik hem van de week gesproken omdat ik even met mezelf overhoop lag. Ik vertelde hem dat ik eerder in een Zweeds tijdschrift een artikel over HSP tegen kwam en wel heel veel dingen las waarin ik mezelf herkende.. En na een test op de computer kwam er inderdaad uit dat ik zeer veel overeenkomsten vertoon van een hoog sensitief persoon.
Het verklaard o.a. waarom ik zoveel moeite heb met het vinden van ritme in mijn leven en moeite heb met plannen en het krijgen structuur. Het verklaard waarom ik sneller vermoeid ben en sneller last heb van stress of spanningen en dat ik veel meer waarneem uit mijn omgeving (o.a. ook details) waardoor ik sneller overprikkeld raak. En als er te veel gebeurd op een moment dat het langer duurt het bij mij om dat allemaal te verwerken.. Dat ik niet van harde geluiden houd, dat ik zo emotioneel ben, dat ik niet kan goed kan presteren onder druk, dat ik heel erg in beelden denk, dat ik zo ontzettend creatief ben, dat ik me sneller zorgen maak of overstuur raak, dat ik zo kieskeurig ben, dat alles op een vaste plek moet staan bij mij thuis..
Het verklaard waarom ik zo’n grote voorliefde voor de natuur heb, het fijn vind om mezelf terug te kunnen trekken in mijn eentje om alles te verwerken, ook al is het midden op de dag als ik op bed ga liggen.. Het waren ineens een hele hoop puzzelstukjes die op zijn plek vielen en die als een last van mijn schouders vielen toen ik ineens een hele hoop dingen kon verklaren en waarom mijn leven soms zo chaotisch verloopt..
Waarschijnlijk voel ik me daarom ook zo fijn hier in Zweden.. Het leven is hier niet zo hectisch als in Nederland, het gaat relaxter.. Iedereen leeft een tandje lager in Zweden en ik kan de dingen hier in mijn eigen tijd en tempo doen.. Nu ik weet waarom ik telkens zo vast liep in mijn leven kan ik er aan gaan werken om mijn leven zo in te delen om het voor mij zo aangenaam mogelijk te maken.. En als dat lukt, dan ga ik hopelijk een hele fijne toekomst tegemoet hier..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s