Weblog 562..

Niets is wat het lijkt.. Dat lijkt mij een mooie openingszin voor deze weblog..
Het vat misschien wel precies mijn leven van de afgelopen weken in 2019 samen. Zweden is niet het paradijs op aarde en Zweden is niet altijd even leuk om te wonen.. Soms is Zweden zelfs saai te noemen. Natuurlijk zullen de meeste van jullie wel denken van “wat woont ze daar toch schitterend” en “wat geniet ze toch van alles”, maar niets is minder waar..
Ik heb een ontzettend zware week achter mij liggen.. Eigenlijk begon 2019 helemaal niet zoals ik het gepland had (o.a. ziekehuis), maar afgelopen week was voor mij de druppel waarbij voornamelijk de stress weer toesloeg.. Dezelfde stress die mijn lichaam tot een hel maakte na het auto ongeluk in juni 2016 in Rättvik, Dalarna.
Ineens besefte ik dat mijn leven van rennen, vliegen, vallen, opstaan en weer door gaan nu voor bij was.. Niks geen geregel meer bij Skatteverket, niks geen geregel meer op de bank, niks geen geregel meer met de auto invoeren, niks geen geregel meer met verzekeringen, vele telefoontjes naar Nederland en ga zo maar door.. Nee, ik ben klaar. Ik ben geëmigreerd naar Zweden en die taak zit er nu op..
Ik kwam letterlijk even in een zwart gat terecht.. Dit is het nu? Ik wilde naar Zweden en daar zit ik nu.. Eenzaam en alleen in mijn fijne stuga på landet veel te veel na te denken.. Onbewust was mijn lichaam weer een hoop stress aan het aanmaken en kwamen de lichamelijke klachten weer om de hoek kijken.. Ik werd steeds vermoeider, had geen eetlust meer en kon zo’n beetje alle symptomen die bij stress horen aanvinken.. Stiekem begon ook de twijfel toe te slaan.. Wilde ik dit allemaal nog wel? Wilde ik niet gewoon terug naar mijn ouders en daar in het logeerbed slapen met mijn eigen fijne matras? Menig traantje heeft gevloeid afgelopen week en vele telefoongesprekken met het thuisfront (mama’s fijne adviezen) zijn gevoerd..
Ondertussen gaat ook de zoektocht naar een eigen fijn plekje verder, maar ook dat is voor mijn gevoel een zenuwslopend proces.. Ik kom de meest fijne huisjes tegen, maar daar blijft het ook bij.. Ik heb de klap moeten verwerken dat ik op het allerlaatste moment niet in het meest mooie huisje in Vallentuna mocht wonen omdat ze toch kozen voor een andere huurder.. Ik heb een fantastisch huisje gezien in Uppsala, maar mijn reactie wordt niet eens beantwoord, terwijl ik het huisje nog dagelijks in de verhuurlijst zie staan.. Ik zie fijne plekjes voorbij komen die gewoon onbetaalbaar zijn, ik zie fijne plekjes voorbij komen die gewoon te ver weg liggen.. Hoe wel ik niet mag klagen over mijn plekje hier verlang ik er naar om te kunnen verhuizen.. Om een nieuwe start te kunnen maken.. Om in een echte slaapkamer te kunnen slapen, in mijn eigen houten bed met mijn eigen matras.. Om van mijn eigen Blond Amsterdam servies te kunnen eten, om thuis te komen in een huisje dat echt als mijn huisje voelt.. Om vrienden te kunnen hebben en die dan uit te kunnen nodigen in mijn eigen huisje..
Ondertussen probeer ik zo veel mogelijk leuke dingen te doen omdat ik gewoon te veel vrije tijd heb nu. Ik begin voor dag en dauw (6.00 ’s morgens) met werken en elke middag mag ik al naar huis, waarbij ik ook nog eens twee vrije dagen in het weekend heb.. Ook het weer werkt momenteel niet echt mee.. Dat zit in een zware overgangsfase, net zoals ik zelf.. Het is een periode waar ik door heen moet en het zal vast allemaal wel weer beter worden straks, maar afgelopen week ging het gewoon even allemaal wat minder met mij en ik heb nu de kracht gevonden om het allemaal van mij af te schrijven en met jullie te delen..
Ik verlang gewoon naar het voorjaar, naar het mooie weer.. Naar een eigen plekje waar ik gewoon het huishouden kan runnen zoals dat in Nederland ook moest.. Dat ik kan tuinieren, buiten kan zitten, weer kan mountainbiken.. Dat ik nieuwe vrienden heb hier en een fijn sociaal leven.. Maar voorlopig kan ik daar alleen nog maar van blijven dromen…

Advertenties

4 gedachtes over “Weblog 562..

  1. Dag Marlies,

    Laat je niet intimideren door even een moeilijkere periode, dat is eigen aan emigreren. Het is een magere troost maar iedereen die is verhuisd naar het buitenland heeft zo’n periode meegemaakt. Ironisch genoeg is deze tijdelijke onrust het teken dat je hoofd zich begint thuis te voelen in Zweden en de klik aan het maken is 🙂

    Als ik jou blog lees ben ik er zeker van dat je de juiste keuze hebt gemaakt door naar Zweden te verhuizen!

    Groetjes
    Jurgen

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s