Weekverslag..

Zo, even een update van de afgelopen dagen.. Weer veel gebeurt hier, leuke en minder leuke dingen.. Dus laat ik maar met het minder leuke beginnen, dan hebben we dat maar meteen gehad..
We hebben geen een kuikentje meer. Alle 15 zijn helaas overleden, grofweg uitgemoord door een marterachtig beest dat het kippenhok heeft weten binnen te dringen.. Ik kwam er bij uit toen ik ’s morgens de kippen ging voeren.. Een aantal lagen er nog, een deel was spoorloos verdwenen.. Allemaal dood.. We hebben nu alleen nog twee kippen en een haan over en die haan kraait elke morgen op twee verschillende momenten.. Waarschijnlijk denkt hij dat er ook nog mensen zijn hier die uitslapen..
Ook was het de week van de laatste schooldagen. Vandaag hadden Kerstin en Bente skolavslutning. Big happening hier in Zweden.. Iedereen loopt chique en is in een opperbeste stemming. En met chique bedoel ik ook echt chique.. Alle meisjes netjes in de mooiste jurkjes, de haren netjes.. Sommige liepen er bij alsof ze zo de 1e communie moesten doen.. Maar ja, schoolafsluiting is immers ook een belangrijke aangelegenheid, het hoogte punt van het jaar.. Je krijgt tenslotte sommarlov (zomervakantie) en daar zit iedereen wel op te wachten.. Twee maanden lang geen school, niet meer vroeg op en alleen maar leuke dingen doen..
Al wekenlang waren de meisjes hier de liedjes aan het oefenen die ze met de skolavslutning moesten zingen.. Elke jaargroep had wat liedjes geoefend en de 6e klas werd nog eens extra in het zonnetje gezet omdat die de school gingen verlaten.
Zelfs de leraren gingen een liedje zingen en de flossa dansen, een populair dansje onder de jeugd hier (YouTube staat er vol mee) en het zag er heel grappig uit om volwassenen dat te zien doen. Na het gedeelte van liedjes zingen, leraren bedanken en leerlingen die ergens in uitblonken in het zonnetje gezet te hebben konden we op het schoolplein picknicken met zelf mee gebrachte fika.
Dus vanaf nu geen ritjes school meer, al heb ik inmiddels al wel weer een nieuwe bezigheid gevonden.. Bente heeft sinds gisteren namelijk zwemles in Knivsta. Een cursus van zo’n 2,5 week, vier dagen achter elkaar in de week. Opzich kan ze wel redelijk goed zwemmen, dat heeft ze hier thuis geleerd in het zwembad, maar op haar rug zwemmen vind ze maar niks en ook niet zo heel lang onder water..
En dus rijd ik haar zo’n vier dagen in de week naar Knivsta om daar zwemles te krijgen. In een groepje van vijf kinderen en 3 begeleiders. In Nederland was allang de helft weg bezuinigd.. Zelfs de jonge kinderen die maar met een stuk of acht zijn hebben al vier begeleiders.
Bente heeft twee leraressen en een zwemleraar. Die zwemleraar is zo’n look-a-like Thomas Berge, haha..
En nu hebben Kerstin en Bente zomervakantie. Annick en Marieke krijgen morgen schoolvakantie, maar die gaan maandag op familiebezoek in Mexico.. Dus ja, de zomertijd is hier echt aangebroken..

Eiland hoppen..

Het is weekend is weer voorbij. Dat betekend dat ik weer kan gaan vertellen hoe leuk mijn weekend is geweest. Het was namelijk weer een weekend met hoog zomers weer en vol plannen. Zaterdag ben ik op de fiets naar Märsta gegaan want ik moest wat boodschappen voor mezelf halen. Dat is ongeveer 6km heen en 6km terug.
En zondag had ik een voor mezelf een super coole roadtrip gepland. Dit keer niet naar Roslagen, maar naar de archipel bij Stockholm. Met als beginpunt van mijn roadtrip: Vaxholm. Vaxholm is een plaats nabij Stockholm en word vaak gezien als de poort naar de archipel die bestaat uit zo’n 24.000 eilandjes, bewoond en onbewoond.
Vaxholm zelf is leuk. Het is ook zeer toeristisch wat dus enigszins problemen kan opleveren met het parkeren van je auto.. Want op de hoogtijdagen, zoals het weekend, was letterlijk elk vrij plekje bezet. Maar ja, elk nadeel heeft ook zijn voordeel.
Dat Vaxholm zo toeristisch is heeft ook wel weer zo zijn charme. Je waant je echt even aan de Côte d’Azur, zeker met die temperatuur van afgelopen weekend (bijna 30 graden) en de boulangerie die ik aan haven tegen kwam. Alleen de palmbomen ontbraken nog, maar er liepen badgasten genoeg.
De jachthaven lag weer vol, zeilboten en andere plezierjachten voeren af en aan en op de kade liepen een hoop dagjesmensen en andere toeristen.
De winkels waren open, dus ik heb natuurlijk ook winkeltjes gekeken. Niet allemaal van die winkels die je ook in de grote stad ziet, maar plaatselijke winkeltjes met kleding, woonaccessoires en zelfs een winkel die van alles verkoopt voor als je in het bezit bent van je eigen boot. Van losse onderdelen tot zwemvesten.
Na een tijdje lekker rond gestruind te hebben besloot ik bij de toeristeninfo te vragen naar de mogelijkheden om door te rijden over de andere eilanden. Die mogelijkheid was er. Weg nummer 274 liep namelijk door over het water naar de andere eilanden Rindö en Värmdon. Er was een gratis veerverbinding van een paar minuten die je over het water naar het andere eiland bracht en eenmaal weer aan land kon je gewoon weer over de 274 verder.
Dat leek mij wel wat en dus besloot ik via de veerverbinding verder te rijden. Nou moet ik eerlijk zeggen dat de wegen op de andere eilanden nou niet heel spectaculair waren. Het was niet zo dat je een mooie kustweg reed, je ging gewoon dwars over zo’n eiland en het uitzicht was voornamelijk veel bos, graslanden en af en toe water. Maar goed, ik had een doel waar ik heen wilde en ik vond het ook wel leuk om een keer met mijn auto op zo’n veer te gaan.
De plek waar ik heen wilde lag op Ingarö, het zuidelijker gelegen eiland. Omdat ik vanaf Värmdon daar niet direct heen kon rijden moest ik een stuk over de 222 richting Gustavsberg, waar na ik de afslag naar Ingarö wel kon nemen. Mijn eindbestemming was het Björnö naturreservat in het oostelijke deel van het eiland. Ik weet niet eens meer hoe ik bij dat natuurreservaat uit ben gekomen, waarschijnlijk een keer ver genoeg ingezoomd bij Google Maps. Toen ik er op ging googelen zagen de afbeeldingen er in ieder geval veel belovend uit, dus ik vond het wel een bezoekje waard voor een goeie wandeling. En ik kan je vertellen, je kan er goed wandelen. Dus mocht je ooit in Stockholm zijn en de drukte van de stad willen ontvluchten, volgens mij gaat er vanaf Slussen zelfs een bus naar toe.
Ook kun je hier dus aan een van de vele strandjes gaan liggen, de parkeerplaats stond vol met auto’s van badgasten, maar daar kwam ik niet voor. Ik wilde lekker de natuur in en kunnen wandelen, iets wat ik al een tijdje niet meer gedaan had. Naja, wel gewoon gewandeld, maar dan niet echt midden in de natuur. En dat kon hier perfect. Ik had op de kaart van het gebied gekeken welke mogelijkheden er waren besloot een zo groot mogelijk rondje uit te stippelen, ook met smalle bospaadjes erbij. De bredere paden zouden vroeg of laat allemaal wel weer bij een punt van herkenning uit komen (strandje, haven, kampeerveldje etc.), dus dat gaf voor mij geen uitdaging.
Het was aan het begin van de avond toen ik aan mijn wandeling begon. Maar de zon stond nog hoog aan de hemel, de temperatuur was goed en het zou nog lang licht blijven, dus ik zag geen reden om al vroeg naar huis te gaan. Veel bezoekers keerden al wel huiswaarts, dus dat gaf mij ook een mogelijkheid om in alle rust te kunnen wandelen. Op wat jongeren na op een kampeerveldje en wat gasten in de haven ben ik verder niemand meer tegen gekomen.
Het eerste stuk was een breder verhard pad waar je ook met je auto kon komen om zo de jachthaven te bereiken. Daarna besloot ik om het pad te nemen dat tussen de weilanden door ging, maar aan de randen flink begroeid was met bomen. Toen ik hier liep zag ik in de verte ook een beest zitten op het pad en toen ik dichterbij kwam bleek het een vosje te zijn. Daarna (nadat ik het weiland was overgestoken) volgde ik een kronkelend bospad vol obstakels (boomwortels en keien) langs de bosrand af en in de weide daar zag ik een eerste ree zitten, niet wetend dat ik er later nog meer zou tegen komen.
Na mijn 1e deel van mijn boswandeling kwam ik bij Norrviken uit, een open deel aan de kust waar je ook kunt kamperen. Dit was het veld waar wat jongeren stonden en tevens ook de plek waar je vanaf de rotsen weer een fantastisch uitzicht over het water had. Later kwam ik ook bij Ramsviken waar je ook nog over het water kon uit kijken, maar daarna ging het pad dieper het bos in. Deze was aangegeven op bomen met een oranje route, dus verdwalen was bijna onmogelijk.
Halverwege kwam ik weer dichterbij de kustlijn met een open stuk. Dit bleek een grote heuvel te zijn van rotsen in het bos en hier stond ook de uitzichttoren op. Die moest natuurlijk beklommen worden en vanaf daar had je een fenomenaal uitzicht over de Oostzee, bossen en alle eilandjes die voor de kust lagen. Je kon kilometers ver van je af kijken en de zon brandde nog in mijn gezicht, al was het inmiddels al bijna 20.15u.
Daarna volgde de weg terug richting haven, hierbij kwam ik langs weilanden waar normaal schapen grazen. Bij de jachthaven aangekomen kon ik kiezen om het zelfde brede pad weer terug te lopen als waar ik op begonnen was, of om een stuk af te snijden en weer door het bos te lopen. Ik koos voor de 2e optie. Ook dit pad kronkelde zich weer door het bos en zat vol boomwortels en stenen die ontweken moesten worden. Aan het eind van het pad waren wat meer weides en hier zag ik twee reeën zitten in het gras. Ik probeerde ze op de foto te krijgen, maar blijkbaar had toen al die tijd vanaf de andere kant al een ree mij aan zitten staren. Deze bleef al die tijd gewoon zitten en mocht ik vastleggen op foto, maar toen ik aan de rand van het veld stond had hij er genoeg van en sprong weg richting het bos, waar na hij mij van gepaste afstand nog na bleef kijken.
Daarna passeerde ik nog een meer waar ik een mooi uitzicht had over de ondergaande zon, maar wachten tot deze helemaal achter de bomen zou zakken had ik niet, ik moest namelijk ook nog terug naar huis rijden.
En de kortste weg die mijn navigatiesysteem bedacht had was via Nacka en door Stockholm zelf. Ik reed over Södermalm en de bouwput bij Slussen om vervolgens vanaf daar de kortste weg naar de E4 richting Sundsvall te pakken.
Uiteindelijk kwam ik 22.15u thuis na een dagje Vaxholm en een flinke avondwandeling in Björnö naturreservat. Was dus weer een geslaagde dag..

Marloes ziet ze vliegen

Ik heb een nieuwe tijdelijke hobby.. Als ik me verveel kan ik nog altijd vliegtuig spotten. Arlanda Airport heeft momenteel de meest gebruikelijke landingsbaan in onderhoud waardoor de aanvliegroute tijdelijk boven ons huis is komen te liggen. Vliegtuigen moeten nu namelijk landen op een baan die normaal nooit in gebruik is.
Op het hoogtepunt, begin van de avond, kwamen ze zo om de 4 minuten over gevlogen, maar nu is het alweer een tijdje lekker rustig. KLM, SAS, ik heb ze allemaal al zien over komen.. Ach ja, je maakt zo nog eens wat mee zullen we maar denken..

Sveriges nationaldagen deel 2

Zo, mijn werk zit erop voor vandaag. Ik heb een vrije avond en dat geeft mij even een momentje om weer voor de laptop te kruipen en de rest van mijn belevenissen op het digitale papier te zetten.
Want mijn dag was gisteren namelijk nog lang niet voorbij toen ik bij het Olympisch Stadion weg ging. Sterker nog, ik was nog helemaal niet in de binnenstad van Stockholm geweest.
En aangezien de voetbaltraining weer lekker uit liep (in mijn voordeel) was ik ook pas om 14.00 weer in de stad. Doelstelling 1 was om ergens een lunch te scoren, maar dat werd dus gewoon bij de dichtstbijzijnde supermarkt die ik onderweg tegen kwam. Daarna zette ik koers richting koninklijk paleis en Gamla Stan en eigenlijk ben ik daar zo’n beetje de hele rest van de midddag blijven hangen. Hoewel ik inmiddels bijna alle souvenirwinkeltjes daar kan dromen vond ik het op de ene manier toch leuk om er weer eens binnen te lopen. Al waren er wel een aantal bij waar ik meteen rechtsomkeert maakte, deze stonden bomvol met Japanners die voor elke sleutelhanger die ze wilde kopen nog probeerden af te dingen.
Ook een fika kon ik natuurlijk niet afslaan. Er was immers wat te vieren, zoals de nationale dag van Zweden. En dus besloot ik om op Stortotget in Gamla Stan wat te gaan drinken. Natuurlijk zaten zo’n beetje alle terrasjes bomvol, ook al was het niet echt terrasjes weer. Het waaide flink en de temperatuur kwam volgens mij niet eens boven de 20 graden uit. Voor het eerst sinds weken had ik dan ook maar weer mijn jas aan. Ik wilde bij Chokladkoppen wat drinken, een populair cafeetje op het plein waar ze de lekkerste kladkaka van de stad hebben. En natuurlijk toen ik er wilde zitten was er nog met een plekje vrij.
Ik bestelde natuurlijk de chocoladetaart en ook een glas saft, wat gewoon neer komt op een groot glas ranja. Maar dat vind ik momenteel wel het lekkerste om te drinken. De kladkaka was weer overheerlijk. En ik had een goed plekje op het terras om mensen te kijken, hoewel het in de schaduw toch wel aan de frisse kant was.
Na nog een rondje Gamla Stan gelopen te hebben kwam ik weer uit bij het koninklijk paleis. Daar zou om 18.00 de koninklijke parade langs komen. Ik was wat aan de vroege kant, maar besloot om toch maar vast een goed plekje langs de kant te zoeken. Steeds meer mensen kwam langs de route staan en ik kreeg even het Prinsjesdag gevoel.. Maar om 18.00 kwamen dan de 1e paarden de bocht om en even later ook de twee koetsen waar alle leden van de Koninklijke familie in zaten. Koning Carl Gustav, Sylvia, Kroonprinses Victoria met haar gezin, Carl Philip, Madeleine.. Ik heb ze allemaal voorbij zien komen. Lang duurde het niet, maar net lang genoeg om een paar mooie plaatjes te schieten.
Nadat ze allemaal voorbij waren en de weg weer was vrij gegeven besloot ik om maar eens op de muziek af te gaan die ik vanuit Kungsträdgården hoorde. Daar bleek het meerdaagse Streedfood festival “Smacka på Stockholm” aan de gang te zijn. Avondeten scoren moest nu vast niet meer zo moeilijk zijn.
Aan de drukte te zien leek het alsof heel Stockholm zich hier verzameld had. Zo’n beetje alle banken (van die houten banken en tafels die je ook op bierfeesten ziet) waren bezet en bij zo ongeveer elk eettentje of foodtruck die er stond stonden rijen mensen om te bestellen. Na een paar rondjes gelopen te hebben en al het oosterse en andere rare specialiteiten over te hebben geslagen vond ik midden op het terrein een stand met eten uit Lapland. Hier kon je rendier eten en dus besloot ik achteraan in de rij aan te sluiten voor een bordje rendiervlees. En die smaakte verdomd goed. Want ja, als je wel eens in Lapland op vakantie bent geweest dan weet je wel wat het is om eland en rendier te eten. Dat is voor die mensen daar vrij normaal.
Nadat ik mijn bordje vlees op had besloot ik om maar eens bij het grote podium te kijken bij de live muziek. Ik hoorde het bandje al spelen toen ik bijna mijn eten op had, maar ik had vanaf daar dus geen zicht op het podium. Er speelde een bandje uit Stockholm die van die Ierse volksmuziek maken. Tjaut heten ze. Vier mannen in klederdracht en verschillende instrumenten. Maar wat waren ze goed! Ik heb er een hele tijd na staan luisteren, maar op een gegeven moment was het toch echt tijd om weer naar het station te lopen. Ik moest nog met de trein terug naar Märsta en dan nog een stukje met de auto. Ik wilde ook niet al te laat thuis komen want vandaag moest er gewoon weer vroeg op gestaan worden. Uiteindelijk was ik rond 21.00 thuis. Eenmaal thuis gekomen werd ik enthousiast begroet door alle honden en Karhu sprong zelfs tegen me op met twee poten tegelijk, waarna hij de hele tijd wilde knuffelen. Ik was maar een dagje weg geweest, maar blijkbaar hadden ze mij nu al gemist. En daarna heb ik het eerste deel van mijn nationale dag blog gepubliceerd, ik moest jullie natuurlijk meteen vertellen van mijn “meet en greet” met het Zweeds nationale team. Tot zover dus mijn nationale dag verhalen.
Verder gaat het hier allemaal zijn gangetje. Het einde van het schooljaar nadert (nog maar een weekje), ik doe mijn werk wat ik doen moet en ik geniet nog steeds vol op van alles. Sinds de tropische regenbui van afgelopen zondag is de warmte voor een aantal dagen verdreven. Het was ronduit fris. Ik heb twee dagen een lange broek aan gehad en mijn sandalen weer tijdelijk ingeruild voor mijn sneakers. Het was bewolkt en waaide stevig, hoewel het vanmiddag alweer wat warmer werd. Ook op het moment van schrijven waait het nog al en is het bewolkt. Hoewel het ineens een flink stuk kouder was geworden is het wel even lekker. De natuur heeft weer kans om bij te komen, hoewel het ondanks die ene regenbui nog steeds kurkdroog is hier. Het is zelfs zo droog in Zweden dat Västmanland (ten westen van Uppland) al verschillende bosbranden zijn geweest of momenteel aan de gang zijn. Sala stond nog op mijn lijstje om te bezoeken, ook vanwege de zilvermijnen, maar daar ga ik nou voorlopig toch maar niet heen.. Het is daar nu onbetrouwbaar met al die bosbranden. Maar goed, ik heb nog genoeg andere dingen die ik kan doen, dus voorlopig hoef ik mij nog niet te vervelen..

Sveriges nationaldagen deel 1

Vandaag is het 6 juni. Voor jullie in Nederland vast geen speciale datum. Maar voor ons hier wel. 6 juni is namelijk de nationale dag van Zweden en rood op de kalender. Dat betekend dat (bijna) iedereen vandaag vrij is, aangezien ze 2e pinksterdag hier voor hadden afgeschaft. Ook ik was vandaag vrij en besloot om de nationale dag te vieren in de hoofdstad Stockholm. Ik heb daar een ontzettend leuke dag gehad, een van de beste nationaldagen (ja, ik ben al eens eerder op 6 juni in Zweden geweest) ooit! Zo leuk zelfs dat ik eerst maar eens begin met deel 1 van de dag..
Ik zat namelijk in de pendeltåg van Märsta naar Stockholm City toen ik op Facebook het bericht voor bij zag komen van een open training van het Zweeds nationaal elftal in het Olympisch Stadion in Stockholm. Een open training betekend dus gratis toegankelijk voor iedereen en dus ook voor mij.
Zou ik…? Moest ik hier nou nog over nadenken? Nee, natuurlijk niet.. Ik ben supporter van het Zweeds elftal en al helemaal sinds Nederland zich niet heeft weten te kwalificeren voor het WK in Rusland komende zomer. Afgelopen oktober heb ik ze nog zien voetballen in de Amsterdam Arena, toen ze een kwalificatiewedstrijd tegen het Nederlands elftal moesten spelen. Toen sloeg ik gewoon meteen twee vliegen in een klap. Dat was mijn 1e echte voetbalwedstrijd ooit.
Maar nu, nu kon ik gewoon even mee kijken op een training van hun. Dus wie ben ik dan om dat niet te doen? Ik wist dat er een metrostation in de buurt ligt dus moeilijk om er te komen was het niet. Het Olympisch Stadion ligt namelijk niet ver van de binnenstad van Stockholm vandaan.
Iets later dan gepland kwam ik aan, maar gelukkig liep de training weer lekker uit, dus dat was weer een meevallertje. Na een tascontrole mocht ik zo doorlopen en omdat er op de 1e rij nog een plekje vrij was besloot ik daar maar te gaan zitten. Met goed zicht op het veld. Ik had mijn camera mee genomen, dezelfde als toen in de Arena dus ik kon van een afstandje alles mooi dichtbij halen met fotograferen.
Ook kreeg ik een kaart waar het hele elftal van 2018 op stond en die bleek later nog eens goed van pas te komen.
Ik heb Granqvist gezien, Berg, Guidetti en Toivonen, Larsson en vele anderen. Ik heb ze zien rekken en strekken naast het veld, ik heb ze horen schreeuwen en een paar partijtjes zien voetballen. Ik heb gezien hoe ze op het goal gingen schieten en hoeveel lol ze hadden na de training. Ik heb een hoop foto’s weten te maken, maar ik heb ze ook van dichtbij gezien.
Na de training deelden ze allemaal watervaste stiften uit aan de spelers en kwam iedereen vooraan op de tribune staan, waar ik dus al die tijd al had gezeten. Ineens zag ik een aantal spelers op ons af komen en toen was het dus tijd voor een heuse handtekeningen sessie. Omdat ik inmiddels niet meer weg kon komen van mijn plekje (overal om me heen stonden mensen) besloot ik de kaart die ik eerder die dag kreeg ook maar uit te steken. En ja hoor, de ene speler na de andere signeerde mijn kaart. Stond ik daar dus met in de ene hand mijn telefoon en in mijn andere hand mijn kaart waar ondertussen steeds meer handtekeningen op kwamen te staan. Wat in de Amsterdam Arena niet gelukt is, lukte hier in Stockholm wel. Ik zag al mijn favoriete spelers een keer van heel dichtbij, o.a. Andreas Granqvist en Marcus Berg.
Toen de spelers allemaal richting spelersbus waren en het stadion leeg begon te lopen kon ik eindelijk ook mijn plekje verlaten. Maar eenmaal buiten het stadion botste ik haast nog tegen iemand in trainingspak op. Het bleek Ola Toivonen te zijn. Ik stond naast hem en ik dacht als ik dan toch al zo veel handtekeningen op mijn kaart heb, dan kan die van hem er ook nog wel bij. En dus heeft hij als laatste mijn kaart gesigneerd, op het enige plekje dat nog vrij was. Het was een geslaagde eerste deel van de dag, niet wetende wat de rest mij nog zou brengen. Maar mislukken kon het al niet meer. Vol goede moed liep ik terug naar het metrostation, op naar het volgende deel van mijn nationale dag..