Eiland hoppen..

Het is weekend is weer voorbij. Dat betekend dat ik weer kan gaan vertellen hoe leuk mijn weekend is geweest. Het was namelijk weer een weekend met hoog zomers weer en vol plannen. Zaterdag ben ik op de fiets naar Märsta gegaan want ik moest wat boodschappen voor mezelf halen. Dat is ongeveer 6km heen en 6km terug.
En zondag had ik een voor mezelf een super coole roadtrip gepland. Dit keer niet naar Roslagen, maar naar de archipel bij Stockholm. Met als beginpunt van mijn roadtrip: Vaxholm. Vaxholm is een plaats nabij Stockholm en word vaak gezien als de poort naar de archipel die bestaat uit zo’n 24.000 eilandjes, bewoond en onbewoond.
Vaxholm zelf is leuk. Het is ook zeer toeristisch wat dus enigszins problemen kan opleveren met het parkeren van je auto.. Want op de hoogtijdagen, zoals het weekend, was letterlijk elk vrij plekje bezet. Maar ja, elk nadeel heeft ook zijn voordeel.
Dat Vaxholm zo toeristisch is heeft ook wel weer zo zijn charme. Je waant je echt even aan de Côte d’Azur, zeker met die temperatuur van afgelopen weekend (bijna 30 graden) en de boulangerie die ik aan haven tegen kwam. Alleen de palmbomen ontbraken nog, maar er liepen badgasten genoeg.
De jachthaven lag weer vol, zeilboten en andere plezierjachten voeren af en aan en op de kade liepen een hoop dagjesmensen en andere toeristen.
De winkels waren open, dus ik heb natuurlijk ook winkeltjes gekeken. Niet allemaal van die winkels die je ook in de grote stad ziet, maar plaatselijke winkeltjes met kleding, woonaccessoires en zelfs een winkel die van alles verkoopt voor als je in het bezit bent van je eigen boot. Van losse onderdelen tot zwemvesten.
Na een tijdje lekker rond gestruind te hebben besloot ik bij de toeristeninfo te vragen naar de mogelijkheden om door te rijden over de andere eilanden. Die mogelijkheid was er. Weg nummer 274 liep namelijk door over het water naar de andere eilanden Rindö en Värmdon. Er was een gratis veerverbinding van een paar minuten die je over het water naar het andere eiland bracht en eenmaal weer aan land kon je gewoon weer over de 274 verder.
Dat leek mij wel wat en dus besloot ik via de veerverbinding verder te rijden. Nou moet ik eerlijk zeggen dat de wegen op de andere eilanden nou niet heel spectaculair waren. Het was niet zo dat je een mooie kustweg reed, je ging gewoon dwars over zo’n eiland en het uitzicht was voornamelijk veel bos, graslanden en af en toe water. Maar goed, ik had een doel waar ik heen wilde en ik vond het ook wel leuk om een keer met mijn auto op zo’n veer te gaan.
De plek waar ik heen wilde lag op Ingarö, het zuidelijker gelegen eiland. Omdat ik vanaf Värmdon daar niet direct heen kon rijden moest ik een stuk over de 222 richting Gustavsberg, waar na ik de afslag naar Ingarö wel kon nemen. Mijn eindbestemming was het Björnö naturreservat in het oostelijke deel van het eiland. Ik weet niet eens meer hoe ik bij dat natuurreservaat uit ben gekomen, waarschijnlijk een keer ver genoeg ingezoomd bij Google Maps. Toen ik er op ging googelen zagen de afbeeldingen er in ieder geval veel belovend uit, dus ik vond het wel een bezoekje waard voor een goeie wandeling. En ik kan je vertellen, je kan er goed wandelen. Dus mocht je ooit in Stockholm zijn en de drukte van de stad willen ontvluchten, volgens mij gaat er vanaf Slussen zelfs een bus naar toe.
Ook kun je hier dus aan een van de vele strandjes gaan liggen, de parkeerplaats stond vol met auto’s van badgasten, maar daar kwam ik niet voor. Ik wilde lekker de natuur in en kunnen wandelen, iets wat ik al een tijdje niet meer gedaan had. Naja, wel gewoon gewandeld, maar dan niet echt midden in de natuur. En dat kon hier perfect. Ik had op de kaart van het gebied gekeken welke mogelijkheden er waren besloot een zo groot mogelijk rondje uit te stippelen, ook met smalle bospaadjes erbij. De bredere paden zouden vroeg of laat allemaal wel weer bij een punt van herkenning uit komen (strandje, haven, kampeerveldje etc.), dus dat gaf voor mij geen uitdaging.
Het was aan het begin van de avond toen ik aan mijn wandeling begon. Maar de zon stond nog hoog aan de hemel, de temperatuur was goed en het zou nog lang licht blijven, dus ik zag geen reden om al vroeg naar huis te gaan. Veel bezoekers keerden al wel huiswaarts, dus dat gaf mij ook een mogelijkheid om in alle rust te kunnen wandelen. Op wat jongeren na op een kampeerveldje en wat gasten in de haven ben ik verder niemand meer tegen gekomen.
Het eerste stuk was een breder verhard pad waar je ook met je auto kon komen om zo de jachthaven te bereiken. Daarna besloot ik om het pad te nemen dat tussen de weilanden door ging, maar aan de randen flink begroeid was met bomen. Toen ik hier liep zag ik in de verte ook een beest zitten op het pad en toen ik dichterbij kwam bleek het een vosje te zijn. Daarna (nadat ik het weiland was overgestoken) volgde ik een kronkelend bospad vol obstakels (boomwortels en keien) langs de bosrand af en in de weide daar zag ik een eerste ree zitten, niet wetend dat ik er later nog meer zou tegen komen.
Na mijn 1e deel van mijn boswandeling kwam ik bij Norrviken uit, een open deel aan de kust waar je ook kunt kamperen. Dit was het veld waar wat jongeren stonden en tevens ook de plek waar je vanaf de rotsen weer een fantastisch uitzicht over het water had. Later kwam ik ook bij Ramsviken waar je ook nog over het water kon uit kijken, maar daarna ging het pad dieper het bos in. Deze was aangegeven op bomen met een oranje route, dus verdwalen was bijna onmogelijk.
Halverwege kwam ik weer dichterbij de kustlijn met een open stuk. Dit bleek een grote heuvel te zijn van rotsen in het bos en hier stond ook de uitzichttoren op. Die moest natuurlijk beklommen worden en vanaf daar had je een fenomenaal uitzicht over de Oostzee, bossen en alle eilandjes die voor de kust lagen. Je kon kilometers ver van je af kijken en de zon brandde nog in mijn gezicht, al was het inmiddels al bijna 20.15u.
Daarna volgde de weg terug richting haven, hierbij kwam ik langs weilanden waar normaal schapen grazen. Bij de jachthaven aangekomen kon ik kiezen om het zelfde brede pad weer terug te lopen als waar ik op begonnen was, of om een stuk af te snijden en weer door het bos te lopen. Ik koos voor de 2e optie. Ook dit pad kronkelde zich weer door het bos en zat vol boomwortels en stenen die ontweken moesten worden. Aan het eind van het pad waren wat meer weides en hier zag ik twee reeën zitten in het gras. Ik probeerde ze op de foto te krijgen, maar blijkbaar had toen al die tijd vanaf de andere kant al een ree mij aan zitten staren. Deze bleef al die tijd gewoon zitten en mocht ik vastleggen op foto, maar toen ik aan de rand van het veld stond had hij er genoeg van en sprong weg richting het bos, waar na hij mij van gepaste afstand nog na bleef kijken.
Daarna passeerde ik nog een meer waar ik een mooi uitzicht had over de ondergaande zon, maar wachten tot deze helemaal achter de bomen zou zakken had ik niet, ik moest namelijk ook nog terug naar huis rijden.
En de kortste weg die mijn navigatiesysteem bedacht had was via Nacka en door Stockholm zelf. Ik reed over Södermalm en de bouwput bij Slussen om vervolgens vanaf daar de kortste weg naar de E4 richting Sundsvall te pakken.
Uiteindelijk kwam ik 22.15u thuis na een dagje Vaxholm en een flinke avondwandeling in Björnö naturreservat. Was dus weer een geslaagde dag..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s