De Groote Peel

Vandaag bereik ik mijn 300e weblog van Bruce the moose. Op een zondag. En ook vandaag deed deze dag zijn naam eer aan. Een van de weinige dagen deze week dat de zon hoog aan de hemel stond. Perfect wandelweer dus. Maar ja, waar ga je dan heen als je een hele dag de tijd hebt en het blijft ook de hele dag droog?
Naar nationaal park De Groote Peel natuurlijk, een plek waar ik al langer heen wilde om te wandelen. Gewoon, omdat ik hier in mijn jonge jaren al eens geweest was en ik me er nog weinig van kon herinneren. Het enige dat ik er nog van wist is dat het een groot veengebied is en je er over diverse bruggetjes moest lopen, de zogenoemde knuppelpaadjes om geen natte voeten te krijgen.
Dus vandaag kreeg ik mijn zin. Mamma en ik gingen wandelen in De Peel. Nou niet echt een gebied naast de deur, dus we gingen met de auto op pad. Samen met een goed gevulde rugzak vol lunch, koekjes, fruit en warme chocomel.
Omdat we een flinke wandeling wilden maken besloten we meteen voor blauw te gaan, een route van 6 kilometer. En dan konden we nog altijd geel of rood er achter aan plakken, om nog een paar kilometertjes erbij te kunnen lopen.
Maar wat was de natuur prachtig daar! Graslanden, veen, moerasachtige gebieden, berkenbossen, naaldbomen, meren.. En het uitzicht was overweldigend. Vanuit de uitzichttoren konden we mijlenver van ons afkijken over De Peel en in de vogelkijkhut, die prachtig uitzicht gaf over het water hebben we geluncht om zo toch een beetje beschut te kunnen zitten. De temperatuur lag een paar graden boven 0 en ondanks het zonnetje voelde het door de wind toch nog best frisjes. Het was gewoon 1e klas genieten. Met het zonnetje in ons gezicht hebben we stevig door gestapt en genoten van alles wat we om ons heen zagen. Voorlopig was dit ook een van de laatste mooie dagen. Morgen begint de 1e van een reeks van vele met slecht weer. Veel wind en morgenmiddag gaat het weer flink regenen. Maar vandaag hebben we in ieder geval nog lekker van de natuur kunnen genieten. Genoeg vitamine D op gedaan om die grauwe week die in het verschiet ligt door te komen.

Water, water en nog eens water..

Water.. Een van de dingen in het leven waar je geen grip op hebt.. En juist dat maakt het misschien ook wel zo onvoorspelbaar.. Vooral nu. Nu het water in grote hoeveelheden langzaam ons land is binnen gedruppeld en menig uiterwaarden al blank heeft gezet.
Zo ook in de Lingewaard en Ooijpolder bij Arnhem en Nijmegen in de buurt.. Paadjes waar ik voor heen nog met de mountainbike kon komen lijken wel van de aardbodem verdwenen.. Boomtoppen die boven het water uitsteken, nog aangevende dat ze er nog wel degelijk staan.. En verder is het land omgeven door water..
Op een hoop plekken staat het al tot aan de dijken.. Nu maar hopen dat die dijken de mensen daar weer helpen om droge voetjes te houden.. Want niets is zo onvoorspelbaar als water..

Iets met rendieren en elanden..

Zo.. Mijn eerste zelfgemaakte woonaccessoire van 2018 is een feit. Creatief met rendieren en elanden. Eigenlijk was het ooit gekocht in de decemberperiode als kerstdecoratie, maar de hangers waren te groot om in de boom te hangen. Daarna lagen ze eigenlijk alleen nog maar in de doos met kerstspulletjes, niet goed wetend wat ik er verder mee moest doen. Tot dat ik vorig jaar (een paar weken geleden dus) mijn doos met kerstspulletjes weer voor de dag haalde en mijn hangers weer tegen kwam..
En toen bedacht ik dat ze zonder die rood-witte lintjes best mooi zouden staan in mijn interieur. En daarom besloot ik er een mooi wandbord van te maken. Ik had nog een reststuk underlayment in huis, een restant muurverf in de Flexa kleur Early Dew en de zijkant werkte ik af met het leer waarmee ik ook tassen heb gemaakt. Na een middagje creativiteit was het resultaat een mooi wandbord voor aan de muur. Mijn elanden en rendieren hoeven nu niet meer terug de doos in. Nu nog een mooi plekje uitzoeken om mijn nieuwe woonaccessoire op te hangen.. Maar dat komt vast goed.