Winterblog

Wat was het mooi vandaag.. Vrijdag viel bij ons de 1e winterse neerslag al en dat ging gepaard met ups en downs. Maar vandaag begon het in de ochtend te sneeuwen en is het tot diep in de middag niet meer droog geworden. Dikke vlokken dwarrelden neer en legden een dikke witte deken over het landschap. Geen dun laken, het voelde als een stevig dekbed.
Om ons heen werd het steeds witter. Een goed moment dus voor een stevige boswandeling want we lieten ons natuurlijk niet tegen houden door zo’n sneeuwbui.
Het was immers een van die zeldzame dagen in Nederland dat het echt weer eens ouderwets wit was. De sneeuw knisperde onder onze schoenen en we moesten uitkijken waar we op dat moment liepen. Niet alleen voor de laaghangende takken, op sommige plekken zakte je tot diep weg in de sneeuw. Maar wat voelde het goed..
Inmiddels is het al een hele tijd weer gestopt met sneeuwen. Er is zelfs al een regenbui voorbij gekomen en momenteel giert de wind hier om mijn huisje. Maar binnen is het knus. Ik heb mijn wollen dekentje voor de dag gehaald en geniet vanaf de bank van alle winterse plaatjes die ik vandaag gemaakt heb. Want ook al ligt er morgen misschien geen sneeuw meer, die mooie wandeling van vandaag neemt niemand mij meer af.

Heerlijk avondje was gekomen..

Het was koud. Het begon al toen ik ’s morgens met -3 de fiets op ging naar mijn werk. De hele dag bleef afgelopen zaterdag de temperatuur onder het vriespunt, maar na mate de avond vorderde werd het steeds warmer. Huislijke warmte.
We hadden ons die avond verzameld bij papa en mama thuis voor een ouderwets avondje Sinterklaas. Een traditie waar we vorig jaar weer mee begonnen zijn. Lootjes kiezen, surprises maken, gedichten schrijven, cadeautjes kopen, het hoorde er allemaal bij.
De kamer stond vol met juten zakken vol met cadeautjes en grote dozen die er niet meer in pasten. Iedereen had weer zijn uiterste best gedaan.
De speculaas en pepernoten die mama en ik samen gebakken hadden stonden op tafel en op de platenspeler speelde een LP met de Sinterklaasliedjes uit onze jeugd. Het voelde goed. De magie van Sinterklaas was weer helemaal terug en er ging een gezonde spanning door mij heen.
Papa nam de uiterst belangrijke taak op zich om de cadeautjes uit de zak te pakken en er werd weer hard gelachen om diverse gedichten. Er waren cadeautjes om door te geven en er was geen papiertje of bubbeltjesplastic gespaard gebleven op het vele inpakken.
De surprises vielen ook goed in de smaak. Mama was blij met haar (door mij gemaakte) egeltje en ik kreeg een heuse spaar-eland in eco-groen. Iedereen was weer goed verwend en het was weer een super gezellige avond. Ik kijk nu al uit naar volgend jaar.. Ook al geloof ik al jaren niet meer in Sinterklaas, ik geloof nog wel in de magie van pakjesavond.. Die mag nooit verloren gaan.