Bloed, Zweed en tranen..

Ik heb weer een streep kunnen trekken. Op mijn bucketlist. Het Zweeds elftal zien voetballen? Check! Afgevinkt. Gisteren (of als deze blog op de 12e gepubliceerd wordt, eergisteren) heb ik ze gezien.. Allemaal. Larsson, Toivonen, Granqvist, Berg, ze waren er allemaal. In Nederland. Want Oranje moest zijn laatste kwalificatie wedstrijd afwerken tegen Zweden in de Amsterdam Arena.
En ik was erbij. Want hoe gaaf is het als je de Zweden kan zien voetballen in eigen land tegen Oranje? Kreeg ik meteen het beste van allebei voorgeschoteld. Ik was namelijk nog nooit bij een wedstrijd van het Nederlands elftal geweest en al helemaal niet tegen Zweden. Soort van twee vliegen in een klap.
Omdat de wedstrijd pas om 20.45 begon zijn we ’s middags eerst nog even de stad in geweest. Sfeer proeven. Het zag er namelijk geel van de Zweedse voetbalshirtjes. Waar je normaal struikelt over Japannertjes met veel te grote camera’s, was Amsterdam nu gevuld vol met Zweedse supporters. Op de Nieuwmarkt was de invasie het grootst: dit plein was omgedoopt tot fanzone en werkelijk elk terrasje zat vol. Maar bij de Waag was nog plek vrij en dus besloten we om midden tussen de Zweden wat te drinken te bestellen. De sfeer zat er goed in. Er stond immers ook niks meer op het spel. Dat Nederland nog 7 doelpunten zou scoren was een sprookje en Zweden was toch al door. Er werd gelachen, gezongen, geschreeuwd en bovenal genoeg gedronken, maar echt stomdronken Zweden ben ik niet tegen gekomen.
Zo nu en dan had ik contact met wat Zweden en gingen de gesprekken merendeels over de wedstrijd of moest ik uitleg gaan geven waarom ik als Oranje supporter ineens hun taal sprak.. Want ja, dat is wel het laatste wat ze verwachten in Amsterdam..
Eind de middag zijn we de stad weer uit gegaan om de trein te pakken richting stadion. De Oranje supportersclub had hier het kamp opgeslagen en er was ook een oranje fanzone opgebouwd. Druk was het er op dat moment nog niet. Er waren wat kinderactiviteiten gaande en een dj van 538 draaide er zijn plaatjes.
Dan toch maar het stadion in. Ingang noord B, helemaal aan de andere kant van het stadion. Een heel eind lopen rondom het stadion, maar gelukkig konden we in het stadion gebruik maken van de lift, dus dat scheelde al een hele hoop.
Vak 116 was vrij snel gevonden, rij nummer 4 ook en vanaf toen kon het grote genieten beginnen. We hadden super goede plaatsen, schuin achter het doel met goed uitzicht over het veld. We konden zelfs gewoon de rugnummers lezen en soms ook de naam van de speler (Of ik moet gewoon heel goede ogen hebben, haha).
Het stoeltje voor mij bleef leeg, dus ik had zelfs nog vrij uitzicht over het veld. Ik heb de training van dicht bij kunnen zien en ook de warming up van het Nederlands elftal. Ik heb de Zweden zien warm lopen en zelfs Van der Vaart nog zien kletsen met Robben, die vandaag zijn laatste interland speelde.
Omdat Robben zijn laatste wedstrijd speelde werden we vooraf getrakteerd op een complete lichtshow met rookpluimen en gouden serpentines, dus dat was wel super gaaf. Daarna kwamen de volksliederen die ik van beide landen mee kon zingen en werd er traditioneel Bloed, Zweet en tranen van André Hazes ingezet, gevolgd door een minuut stilte voor de overleden burgemeester van Amsterdam.
In de 1e helft hadden wij Cillessen in het doel aan onze zijde, in de 2e helft andersom, maar toen speelden ze voornamelijk aan onze kant van het veld.. Zelfs toen Robben de 1-0 en de 2-0 scoorde ging het hele stadion los. Er zaten veel Zweedse supporters tussen de Nederlanders, dus volgens mij was onderhand iedereen aan het juichen. Boven ons vak was het uitvak vol Zweden, en die hadden de grootste schik tijdens de wedstrijd. Er stond toch niks meer op het spel. Het ging er ook allemaal heel vriendschappelijk aan toe in het stadion. Alles zat door elkaar en er hing een heel ontspannen sfeertje. Ik heb er in ieder geval van genoten. Het was een prachtige avond met winst aan beide kanten. Nederland won met 2-0 van Zweden en Zweden mag zich laten zien bij de playoffs voor het WK. Het was voor mij precies goed. Lagom, zoals de Zweden zouden zeggen.
Na nog een ereronde van Arjen Robben rond het veld en nog een complete selectie Zweedse spelers voor onze neus (vanwege het uitvak) om te vieren dat ze door zijn was de avond dan toch echt tot het einde gekomen.. Tijd om de trein te pakken terug naar huis.. Maar wel met een hoop mooie foto’s en een videofilmpje. Ik vond het geweldig!

Sportdag..

Soms heb je van die momenten, dan overtref je jezelf.. Ik stond aan de vooravond van mijn 20e seizoen en had door verschillende redenen nog maar weinig speelminuten gemaakt. En toen werd ik gevraagd, of ik in wilde vallen bij team 2. Ze kwamen een 2e dame tekort waardoor een deel van de wedstrijden al niet gespeeld kon worden.. Ik was hun laatste redmiddel, gezien het feit dat er een aantal niet konden en er ook weer het nodige blessureleed was.
Aarzelend zei ik ja, met de mededeling erbij dat ik alleen niet zo goed ben.. De reden ook waarom ik nooit bij de senioren competitie ben gaan spelen.. Ik vind dat er betere spelers zijn.
Het was een thuiswedstrijd tegen Tiel. 10.00 ’s morgens in onze eigen sporthal samen met nog een aantal andere teams. Support genoeg, dus ik vond dat ik wel dat ik mezelf moest gaan bewijzen..
De 1e wedstrijd werd de dames dubbel. We veranderden vlak voor aanvang van tactiek en gingen spelen in de mixopstelling in plaats van ieder eigen veld. Ik werd de dame voor bij het net, een functie waar ik mezelf het beste bij voel.
De 1e set wonnen we met 21-17, wat de druk al enigszins verlaagde. Toen ook de 2e set met 21-17 werd gewonnen was het 1e punt al binnen..
Daarna volgende de single. Met een tegenstander van gelijk niveau.. Omdat ik de dubbel al had gewonnen was ik extra gemotiveerd. Mijn zelfvertrouwen groeide per wedstrijd, al ging de 1e set aardig gelijk op. Ik was gebrand om te winnen en zag de 2 punten verschil regel al steeds dichterbij komen. Uiteindelijk wist ik deze voor mij te winnen met 23-21, maar pittig was het wel.
De 2e set was van een zelfde gelijk niveau. Ik was erg gefocust en hoorde niet eens meer de aanmoedigingen van mijn teamgenoot die langs de kant van de baan stond te kijken. Ik zag 6 punten voorsprong en later vier en gelukkig was het hier bij gebleven. Ook de 2e set eindigde in mijn voordeel met 21-17.
Wat voelde ik me trots. Ik had gewoon weer een punt binnen gehaald voor het team waarbij ik moest invallen.
Daarom was ik er tijdens de mix ook extra op gebrand om ook deze te winnen.. Want hoe mooi is het om een 3 uit 3 te scoren als je alleen maar komt invallen in het team? De tegenstander was niet met de zelfde dame als de single. Nee, deze keer mochten we het opnemen tegen haar gefrustreerde teamgenote die welgeteld een flink aantal keer haar mond open heeft getrokken om de boel te vervloeken bij een punt voor de tegenstander, wij dus uiteraard.
Alles viel op zijn plek. We hadden een perfect samenspel.. Mixopstelling waarbij ik de hele voorhoede bij het net weer mocht verdedigen. Dame voor, heer achter. Ik heb shuttles geslagen waar bij ik mezelf verrast had. Als snel stonden wij voor en probeerde de tegenstander dichterbij te komen, maar wij gaven niets meer uit handen. De 1e set werd voor ons met 21-16.
De 2e set probeerde de tegenstander mij enigszins nog onderuit te krijgen, maar ik gaf niet op. Ik dacht alleen maar aan die 3 uit 3. Omdat de tegenstander gevaarlijk dichtbij kwam moest ook hier de 2 punten verschil regel worden toegepast. Godzijdank wisten we hier winst uit te halen doordat de dame aan de andere kant een opslag van ons miste. 22-20.. De buit was binnen.
Uiteindelijk wonnen we vandaag met 6-2 van Tiel.. 6-2.. Waarbij ik medeverantwoordelijk ben geweest voor de helft van het aantal punten.. Met een 100% score van 3 uit 3 verliet ik uiteindelijk de sporthal.. Om aanstaande woensdag weer met mijn racket klaar te staan op de baan.. Super gemotiveerd, dat dan weer wel.. Want ik voelde me stiekem toch wel een beetje trots..

Gefeliciteerd papa

Vandaag is het tijd om eens even iemand in het zonnetje te zetten. Nee, ik ben geen dag te vroeg, ik weet dat het morgen pas dierendag is. Maar vandaag is mijn lieve papa jarig.. Op 3 oktober. In de herfst.
Eigenlijk praat ik nooit zoveel over mijn vader, maar hij verdiend gewoon een plekje op mijn weblog. Want ik heb de beste papa die er is.
Als er iets is of ik heb zijn hulp weer eens nodig dan hoef ik het maar te vragen en hij staat voor mij klaar. En sinds hij een smartphone heeft waar we WhatsApp op hebben gezet hebben we hele leuke gesprekken samen. We sturen foto’s na elkaar en praten over van alles. Het bellen via de app is ook echt aan ons besteed, ik spreek mijn vader nu vaker dan voor heen.. Dat soort momenten koester ik.. Het is fijn om met hem te kunnen praten. Zelfs voor diepgaande gesprekken kan ik bij hem terecht, daar hoef ik lang niet altijd voor naar mama. En ik kan ook altijd erg lachen om zijn grapjes op de app. Papa’s gevoel voor humor is ongekend, hij kan soms erg droog uit de hoek komen.
Toen ik op reis ging naar Zweden heeft hij veel voor mij geregeld. Ik mocht hun koelbox mee nemen, hij regelde een stroomkabel zodat ik een stekkerdoos kon aansluiten in de tent, hij heeft me geleerd hoe ik het gasbusje moest aansluiten op hun partygrill zodat ik daar mijn maaltje op kon koken.. Hij had zelfs een klein radiootje op de kop getikt dat hij opgeknapt had zodat ik op vakantie in de tent naar de radio kon luisteren. Hij volgde mijn reis op de voet en genoot van alle foto’s die ik hem stuurde..
En vandaag is hij dan jarig. Vijf dagen nadat ik terug ben gekomen uit Zweden. Het hele jaar staat papa voor mij klaar en nou besloot ik eens een groot gebaar terug te geven. Overal waar ik ben geweest in Zweden heb ik kleine cadeautjes voor hem gekocht. Van snoepjes uit Mariannelunds Karamelkokeri, originele Jönköping luciferdoosjes uit het museum, snoepjes uit Gränna (bekend van die roodwitte wandelstokjes) tot een originele Husqvarna multitool sleutelhanger met lampje.. Aangevuld met wat typisch Zweeds eten en afgemaakt met een origineel Zweeds biertje, gekocht bij de Systembolaget in Jönköping.
En dadelijk is het dan zover.. Dadelijk ga ik papa blij maken met een heel Zweeds cadeautje.. Waar ik zondag nog vroeg of hij nog wensen had, had ik eerder dat weekend zijn cadeautje al lang staan inpakken. Hij heeft dus totaal geen idee.. Maar hij heeft het verdiend! Want ook papa’s mogen wel een keer verwend worden, gewoon omdat hij er altijd voor mij is..

Gefeliciteerd met je verjaardag papa.. xxx

Småland terugblik part 2

Zondag 24 september.. De zondag nadat ik bij de Kleva Gruva ben geweest. Het was tijd om te vertrekken.. Vandaag zou ik Mariannelund, Vimmerby en al die andere plaatjes achter me laten om naar de grote stad te gaan. Jönköping.. Hometown van Tobias Ludvigsson, ex-wielrenner van Team Giant-Alpecin..
Het was mooi weer. Het zonnetje scheen en het was sinds gisteravond al droog. Eigenlijk wilde ik nog helemaal niet weg.. Er was nog zoveel te zien hier in de omgeving.. Het Zweeds platteland beviel me wel.. Maar toch.. Het einde van de vakantie naderde en als ik nog iets meer wilde zien van Småland moest ik dus vertrekken.. Het zou zo’n 100km rijden zijn naar Jönköping. Gewoon, een rechte weg via Eksjö. Daar kon niks mis aan gaan.
Maar waarom zou ik ’s morgens al aanrijden? Waarom zou ik hier niet nog even van het mooie weer genieten? Het kriebelde. Iets in me zei dat ik niet eerder moest gaan dan dat ik nog een boswandeling had gemaakt.
Elke avond checkte ik het weer of het goed genoeg was voor een wandeling rond het meer Skruven vlakbij de camping. Maar nee. Het was of al te donker of het stond hard te miezeren. Ik bleef het maar uitstellen. Tot op de laatste dag toen de zon scheen. Ik checkte uit op de camping, parkeerde mijn auto en stapte het bos is.
Het uitzicht over het meer was geweldig en ik voelde de zon op mijn gezicht.. Het was er stil, doodstil. Het enige dat je hoorde waren de vogeltjes en af en toe een vis in het water. En mijn eigen voetstappen op de zachte bosgrond tussen alle lage struikjes. Genieten puur sang. En dat leverde dus ook weer mooie plaatjes op..

Småland terugblik part 1

Zaterdag 23 september was het dan zo ver. Er stond iets spannends op de planning.. Een dag vol actie en avontuur. Dit is de dag waarbij ik kilometers off road (onverharde boswegen) heb gereden, waarbij ik onderweg een mierenhoop passeerde van enkele meters in de omtrek, de dag dat ik de Kleva Gruva mijn in ben gegaan en naar goud heb gezocht. Een dag die ik niet snel zou vergeten en daarom een terugblik op deze dag met de door mij beloofde foto collage..