Bedevaart..

Ik zit hier in het hart van Småland. Vandaag stond Vimmerby op de planning om te bezoeken. Voor liefhebbers van de boeken van Astrid Lindgren een waar bedevaartsoord. Dus niks geen reisjes naar Lourdes of Santiago de Compostela, maar gewoon naar Vimmerby in Småland.
Gisteren had ik al een Astrid Lindgren roadtrip gemaakt met de auto. Het regende en ik heb toen alle bekende plekken opgezocht uit haar boeken Emil i Lönneberga en Bullerbyn. Maar vandaag wilde ik Vimmerby zien. Vimmerby in namelijk een stukje groter dan Mariannelund en het is tevens de geboorteplaats van Astrid Lindgren en de plaats waar ze haar jeugd heeft door gebracht.
In Astrid Lindgrens Näs, wat nu een museum is, staat het oorspronkelijke huis nog waar ze haar hele jeugd in heeft gewoond. Je kunt dus gewoon voor het huis gaan staan waar ze is opgegroeid. Ook staat er de “limonadeboom” in de tuin. Dit is de boom waar ze in haar jeugd veel in heeft gespeelt, maar die later centraal stond als “limonadeboom” in de verhalen van Pippi Langkous. Ook ligt er een hele tuin omheen die je kan bezoeken. Daar heb ik ook door heen gewandeld want we hadden vandaag beter weer dan gisteren. Wel zwaar bewolkt, maar de meeste tijd bleef het toch droog.
Binnen in het museum is een complete expositie ingericht over het leven van Astrid Lindgren en de vele boeken die ze allemaal heeft geschreven. Ik kon er een Nederlandse audiotour doen, maar veel wat verteld werd herkende ik uit de documentaire die een aantal maanden geleden op tv is geweest. Maar dat wil niet zeggen dat het niet interessant was.. Voor mij was het namelijk echt de moeite waard om hier heen te gaan, aangezien ik liefhebber van haar boeken ben en Pippi Langkous en Emil in het bijzonder.
Na het bezoek aan het museum en haar geboortehuis ben ik Vimmerby in gegaan. Als Vimmerby zelfs al een afslag noord en zuid op de grote weg heeft, dan moet het ook wel groter zijn dan Mariannelund. En dat was het ook. Er was een gezellig centraal plein waar de touristeninfo in een kolossaal gebouw aan grensde en er zaten verscheidende winkels om heen. Er zaten zelfs twee supermarkten, een systembolaget (Zweedse staatsdrankhandel) en een Intersport en dat zegt al heel wat.. Bij de grote boekhandel op het plein heb ik zelf nog een boek gekocht. Het groot verhalenboek van Astrid Lindgren met 188 pagina’s Zweeds en plaatjes. Maar hej, ik kan het lezen! En dus is dit weer een mooie aanvulling voor mijn boekenkast thuis..
Verder is er ook een oud gedeelte Vimmerby. Hier staan allemaal houten huizen en heb je smalle straatjes met kinderkopjes waar geen motorvoertuigen mogen komen. Daar heb ik, na de grote plensbui die over kwam ook nog even door heen gewandeld en wat mooie plaatjes kunnen schieten. Tot dat mijn parkeerschijf bijna verstreken was en ik weer lekker op weg ging naar de camping. Met dit keer een mooi boek om te lezen..

Advertenties

Eeeeemil!!

Eeeeeemil!! Maar Emil luisterde niet. En zijn zusje hing ook niet in de vlaggenmast. Er was helemaal niemand in Löngeberga. Waarschijnlijk omdat de regen weer eens lekker met bakken uit de lucht kwam vallen. Vanmorgen miezerde het nog, maar hoe langer ik onderweg was, des te harder begon het.
Vandaag (19 september) stond Mariannelund op de planning, maar het is nou niet echt een plaats waar je graag op vakantie zou willen. Het enige waar Mariannelund bekend om staat is dat Ida, het kleine zusje van Emil het kon zien liggen vanuit de vlaggenmast waar ze door haar broer in was gehezen. En door de Karamellkokeri, een klein ouderwets snoepwinkeltje waar ze zuurtjes en karamel maken. En dat was het dan wel zo’n beetje.
Maar Marloes zou Marloes niet zijn als ze ook van deze dag weer eens iets leuks wist te maken. Want om nou een dag op de camping rond te hangen in de regen? Nee, dat kwam niet op mijn agenda voor. En aangezien er nog behoorlijk wat benzine in de tank zat besloot ik maar eens rond te gaan toeren in de omgeving.
Mijn eigen Astrid Lindgren roadtrip.
De twee boeken die centraal stonden: Bullerbyn en Emil i Lönneberga. Bullerbyn is bij ons het meest bekend door De kinderen van Bolderburen of huisje noord, midden en zuid. Drie huisjes op een rij en zes kinderen die de meest fantastische avonturen beleven. Om Bullerbyn te bezoeken moet je in Sevedstorp zijn, een piepklein gehucht waar vroeger alle films zijn opgenomen.
Ook ben ik naar Lönneberga gereden om Emil op te zoeken. Emil zat zoals gewoonlijk weer eens in het timmerschuurtje, daar waar hij altijd heen werd gestuurd zodra hij kattenkwaad had uitgehaald. Emil staat namelijk bekend als de Pietje Bel van Zweden. Hij maakte altijd poppetjes uit hout zodra hij daar opgesloten werd.
Omdat de regen nog steeds niet echt gestopt was besloot ik ook nog maar door te rijden naar Katthult, de boerderij waar Emil woont. Onderweg werd het even weer droog, maar eenmaal op de boerderij aangekomen viel het weer met bakken uit de lucht. Ondanks dat besloot ik er toch een kijkje te gaan nemen, ik was er tenslotte niet voor niets helemaal heen gereden. Gewapend met een paraplu en goede regenkleding liep ik het erf op. Wat was het voor mij herkenbaar uit de films die ik gezien heb en de het Zweedstalige boek dat ik thuis in de boekenkast heb staan.
Lang ben ik er niet gebleven, de regen kletterde neer op mijn paraplu. Ik besloot maar weer terug te rijden naar Mariannelund voor wat boodschappen en om de dag af te sluiten met een heerlijk bordje boerenkool. Het was er echt weer voor.

Op safari..

Vanmorgen was het dan zo ver.. Het hoogtepunt van mijn weekendje oostkust. Vanmorgen stapte ik namelijk op de boot voor een heuse adelaar en zeehondensafari door Västervik’s archipel en open zee. Want als je dan toch aan de kust zit, dan moet je ook wel iets avontuurlijks gaan doen vind ik. Iets met water, heel veel water.. De boot op dus.
En daarom stapte ik vanmorgen om 10.00 bij Horns Udde aan boord samen met nog twee Duitsers en twee Denen om een ochtendje zeehondjes te spotten en adelaars.
Het weer beloofde veel goeds. Althans, aan land scheen het zonnetje. Op zee was het in het begin nog erg mistig, maar ook die trok langzaam, maar zeker weg.
Er waren een aantal “spotplekken” onderweg en met een flinke vaart gingen we dan op weg. Iedereen gefocust.
Op de eerste paar plekken was niet veel te zien. Normaal gesproken zou je daar prima een adelaar kunnen spotten, maar vandaag was het daar te mistig voor. Verder dus. De zee op.
Hoe meer we richting open zee gingen hoe groter de kans werd op het spotten van zo’n schattig, grijs zeehondje. Naja, schattig? Ze kunnen wel tot 3 meter lang worden en wel een paar 100 kilo wegen. Dus je moet ze vooral niet gaan vergelijken met Seabert, haha..

Maar eindelijk was daar het moment dat we in de verte een grijs kopje boven de golven uit zagen komen. En even later kwamen we bij een grote rotspartij uit en die zag gewoon zwart van de robben. Echt een hele invasie zeehonden hield daar huis. Op de rotsen, voor de rotsen, in het water.. Overal waar we keken zagen we zeehonden en hoorden we hun snorrende geluid boven de golven uit komen.
We legden de boot stil en iedereen stond sprakeloos te kijken. Wat een adembenemend gezicht was dat zeg.. Zoveel zeehonden bij elkaar in de vrije natuur.. Wauw!

Toen we genoeg gezien hadden en genoeg foto’s hadden gemaakt voerden we terug richting archipel om daar nog eventuele adelaars te kunnen zien. Die kregen we van grote afstand inderdaad ook nog te zien, alleen waren ze helaas te ver weg om te vast te leggen met mijn camera, ook al heeft die een beste optische zoom..
Maar wat was het gaaf zeg! Heerlijk de wind door je haren voelen, een worden met de zee en dan ook nog zoveel mooie dieren mogen spotten.. Ik had dit voor geen goud willen missen!

Een met de natuur..

Sprakeloos.. Want hoe omschrijf je nou al dat moois dat Zweden te bieden heeft? Gaaf? Geweldig? Fantastisch? Er bestaat niet één woord voor..
Dat Zweden mooi is wist ik al, maar dat het ook zó mooi kon zijn heb ik vandaag mogen ervaren. Ik was één met de natuur. Alleen de natuur en ik. Het klotsen van het water tegen de rotsen, het ruisen van de wind door de bomen, het gefluit van de vogeltjes.. En voor de rest alleen maar stilte..
Het werkte mediterend en ik werd er een beetje emotioneel van.. Ik zat op een hoge rots ver boven in het bos en ik had een gigantisch uitzicht over het water..
Verdomme zeg, dacht ik.. Dat ik dit gewoon heb mogen zien.. Ik voelde me even een van de gelukkigste mensen ter wereld..

Het was vandaag de dag van de natuur. Zondag wandeldag. Maar niet nadat ik de dag begonnen was met een adelaar en zeehondensafari op de boot door Västervik’s archipel en open zee. Dat was een geweldige ervaring, maar daarover meer in mijn volgende blog. Want ook dat was weer een hoogtepunt op zich.
Het was rond half 1 toen we de boot weer afkwamen en voor mijn gevoel te vroeg om mij al terug te trekken in het huisje op het resort. Nadat ik een fort bekeken had en wat rond had gelopen in de buurt daar besloot ik eens op de kaart te kijken of er niks anders leuks te doen of te zien was.

En dat werd Gränsö naturreservat, op een paar kilometer rijden van de stad af. Het weer was goed, ik had alle tijd voor mezelf om nog iets leuks te gaan doen en dus besloot ik nog een fijne boswandeling te gaan maken. De beste beslissing ooit!
Want wat heb ik een geweldig mooie dag gehad..
Het bos kende vele hoogteverschillen, overal grote rotsen die hier waarschijnlijk in de ijstijd zijn gekomen, overal (en dan ook letterlijk overal) groeit rendiermos en andere mossoorten en je moet uitkijken dat je niet struikelt over de vele paddenstoelen die het vochtige bos rijk is. De uitzichten over het water zijn fenomenaal en er groeiden zelfs bosbessen en lingon, dus ik heb ook de nodige bessen geplukt.
Ik dacht aan de fijne tijd die ik hier heb gehad en had het liefst nog wel een paar uur langer aan het water willen zitten.. Ik was één met de natuur..
Morgen vertrek ik weer richting de binnenlanden van Småland, maar Västervik heeft mijn hart gestolen.. Wauw!

Ut i naturen..

Ook in Zweden is het al vol op herfst. En in plaats van regenen kan er ook wel eens een keer de zon schijnen. Zoals aan het begin van de middag. Dat nodigde dus uit voor een wandeling in de natuur.. En dan kom je dus zoveel moois tegen, dat de Zweedse natuur gewoon een eigen blog verdiend..