Kvill, Kvill, Kvill

Hoe gek moet je zijn om een boswandeling te willen maken terwijl je weet dat het waarschijnlijk niet meer droog gaat worden vandaag? Nou, zo gek was ik dus. Ik wilde hoe dan ook nog een keer een boswandeling maken en vandaag zou mijn enige en laatste kans zijn hier.
Ik wilde ook persé de Kvilleken zien, ook wel bekend als de Rumskulla-eik. Een eikenboom.. Geen doodgewone eikenboom, maar een echte eik. De oudste eik van Zweden (meer dan 1000 jaar oud) en een van de grootste bomen in Scandinavië. Met een hoogte van zo’n 14 meter, 13 meter in de omtrek en een volume van ongeveer 60m³ is het inderdaad een heel gevaarte. Hij zit zelfs al met een ketting vast om te voorkomen dat de boom verder splijt; de eik is namelijk volledig hol van binnen en je kan zo door de stam heen kijken naar de andere kant. Geen wonder ook dat de eik daarom is benoemd tot regionaal natuurmonument. De eik staat bij het Kvill naturreservat dat naast Norra Kvill nationaal park ligt.
Eigenlijk was het plan om naar Norra Kvill te gaan vandaag, maar ik ben maar in het natuurreservaat gebleven. Want ook dat was al een uitdaging op zich. Ik volgde er de oranje wandelroute, een die geschikt is voor een wat meer ervaren wandelaar. Hoogte verschillen, gladde smalle bruggetjes over kabbelende beekjes, struinen door de dichte bebossing van heidestruikjes, springen over kleine vennetjes om niet met mijn schoenen in meer dan 10cm water te komen te staan, zompige bosgronden vol mossen, omgevallen bomen die je pad blokkeren, lingonbessen om te plukken, ik heb het vandaag allemaal mee gemaakt. Het was een ware uitdaging. Maar wel de moeite!
Ik had een stel goede hoge wandelschoenen aangetrokken, regenkleding en een waterdichte rugzak mee.. Helaas kon ik tegen het einde van mijn route toch niet voorkomen dat ik met behoorlijk wat vochtige sokken bij de auto aan zou komen, een paar uur struinen over kleddernatte bosgrond tussen allemaal lage heidestruikjes werd zelfs mijn allerbeste wandelschoenen iets te veel. Het water droop inmiddels ook al van mijn regenbroek, maar die heeft het tot op heden nog altijd zeer goed vol weten te houden.
Het weer zat ook niet echt mee. Het miezerde de hele dag al licht en tegen het einde begon het gewoon steeds harder.. Maar ja, opgeven is geen optie in zo’n geval.. Je staat in de middle of nowhere en het enige wat je nog kan doen is doorlopen, de wandelroute volgen tot je vanzelf weer bij je auto uit komt. Om nou te zeggen dat het een ware uitputtingsslag was? Nou nee, ik vond het fantastisch! Ondanks dat het zo miezerde heb ik genoten.. Moe, maar voldaan kwam ik weer thuis..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s