Eeeeemil!!

Eeeeeemil!! Maar Emil luisterde niet. En zijn zusje hing ook niet in de vlaggenmast. Er was helemaal niemand in Löngeberga. Waarschijnlijk omdat de regen weer eens lekker met bakken uit de lucht kwam vallen. Vanmorgen miezerde het nog, maar hoe langer ik onderweg was, des te harder begon het.
Vandaag (19 september) stond Mariannelund op de planning, maar het is nou niet echt een plaats waar je graag op vakantie zou willen. Het enige waar Mariannelund bekend om staat is dat Ida, het kleine zusje van Emil het kon zien liggen vanuit de vlaggenmast waar ze door haar broer in was gehezen. En door de Karamellkokeri, een klein ouderwets snoepwinkeltje waar ze zuurtjes en karamel maken. En dat was het dan wel zo’n beetje.
Maar Marloes zou Marloes niet zijn als ze ook van deze dag weer eens iets leuks wist te maken. Want om nou een dag op de camping rond te hangen in de regen? Nee, dat kwam niet op mijn agenda voor. En aangezien er nog behoorlijk wat benzine in de tank zat besloot ik maar eens rond te gaan toeren in de omgeving.
Mijn eigen Astrid Lindgren roadtrip.
De twee boeken die centraal stonden: Bullerbyn en Emil i Lönneberga. Bullerbyn is bij ons het meest bekend door De kinderen van Bolderburen of huisje noord, midden en zuid. Drie huisjes op een rij en zes kinderen die de meest fantastische avonturen beleven. Om Bullerbyn te bezoeken moet je in Sevedstorp zijn, een piepklein gehucht waar vroeger alle films zijn opgenomen.
Ook ben ik naar Lönneberga gereden om Emil op te zoeken. Emil zat zoals gewoonlijk weer eens in het timmerschuurtje, daar waar hij altijd heen werd gestuurd zodra hij kattenkwaad had uitgehaald. Emil staat namelijk bekend als de Pietje Bel van Zweden. Hij maakte altijd poppetjes uit hout zodra hij daar opgesloten werd.
Omdat de regen nog steeds niet echt gestopt was besloot ik ook nog maar door te rijden naar Katthult, de boerderij waar Emil woont. Onderweg werd het even weer droog, maar eenmaal op de boerderij aangekomen viel het weer met bakken uit de lucht. Ondanks dat besloot ik er toch een kijkje te gaan nemen, ik was er tenslotte niet voor niets helemaal heen gereden. Gewapend met een paraplu en goede regenkleding liep ik het erf op. Wat was het voor mij herkenbaar uit de films die ik gezien heb en de het Zweedstalige boek dat ik thuis in de boekenkast heb staan.
Lang ben ik er niet gebleven, de regen kletterde neer op mijn paraplu. Ik besloot maar weer terug te rijden naar Mariannelund voor wat boodschappen en om de dag af te sluiten met een heerlijk bordje boerenkool. Het was er echt weer voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s