En toen had ik een nieuw memobord

Het is al weer een tijdje geleden dat ik iets creatiefs heb gedaan. De laatste keer had ik een tas gemaakt, iets heel anders dan dat er nu op de planning stond. Een idee waar ik al langer mee rond liep, maar er steeds maar niet van kwam omdat ik niet goed wist hoe het er uit moest komen te zien.
Ik had in Zweden al klemmetjes en haakjes gekocht en ik wist dat het van een mooi stukje hout moest gebeuren. Als laatste kwamen er nog 2 metalen potjes bij van de IKEA, maar daar bleef het ook bij.
Tot dat er op een zekere dag ineens een idee binnenschoot toen ik aan het werk was. Ik wist ineens precies hoe het moest gaan worden en vroeg mijn beste vriend om hulp. Hij kon mij nog wel van de nodige restjes steigerhout voorzien, dus toen ging het ontwerpproces helemaal in een stroomversnelling.
En dus werd er gisteren tijdens de finale van het vrouwenvoetbal ook volop geklust. De basis werd een stevig (achteraf nogal zwaar) steigerhouten frame waar ik later mee aan het puzzelen ging om te kijken hoe het eindresultaat moest gaan worden. Vervolgens ging er nog even een schuurpapiertje overheen om alle hoeken en scherpe randen mooi af te vlakken en het doorleefde effect in het hout te schuren. Daarna kon alles op z’n plek geschroefd worden. Haakjes, klemmetjes, potjes.. En het eindresultaat is een super gaaf memobord van steigerhout geworden..
Nu is het alleen nog wachten op de 2 mega schroefbeugels (met een draagkracht van circa 120kg) die ik besteld heb om het hele gevaarte aan op te hangen.. Moet ik tegen die tijd alleen papa nog even lief aankijken om met de boormachine aan de slag te gaan.. Maar ook dat komt vast goed.

Good morning

Geen gekke dansjes, kreupele yogahoudingen of astmatische ademhalingsoefeningen.. Nee, ik ging gisteravond douchen en toen ik mijn ogen zwaar voelde worden van de vermoeidheid wist ik dat het tijd was om in bed te gaan liggen. Die ommekeer kwam iets voor 0.00.
Ik zette de wekker op 7.45 en legde mijn hoofd in mijn kussen. Ik hoorde buiten de stadsbus wegrijden en de kerkklok 0.00 slaan. Wat er daarna is gebeurd weet ik niet meer, ik viel weliswaar als een blok in slaap en het enige dat mij wakker had gerukt was het geluid van de wekker op de volgende ochtend.
Bam! Midden in mijn diepe slaap. Ik probeerde nog 9 minuten te snoozen om rustig wakker te worden, maar die ontiegelijke vermoeidheid hield aan. Het is dat ik geen keus heb en vandaag moet gaan werken, anders had ik niet eens de moeite gedaan om zo vroeg op te staan. Maar hé, ik heb wel 7,5 uur kunnen slapen vannacht..
En morgen is het zondag, dus een goede reden om dan weer zo vroeg mijn bed uit te rollen kan ik zo 1, 2, 3 nog niet bedenken.. Dus hopelijk ga ik straks fit de nieuwe week in.. En die slaaprituelen uit mijn vorige blog? Geen idee of die werken, misschien is er iemand anders gek genoeg voor..

p.s. Dit is trouwens ook mijn 250e blog die ik vandaag schrijf, dus daar ben ik stiekem ook best een beetje trots op!! Op naar de volgende 250..

nachtrust rituelen

Oké, ik ben er achter.. Ik stond vanmiddag in de boekhandel voor het schap met tijdschriften en bladerde door een of ander rariteiten tijdschrift. Ik ben niet zen genoeg. Geen idee meer hoe het tijdschrift heet, maar dat zou volgens hun de oorzaak zijn van mijn slapeloosheid die nu al een aantal nachten hoogtij viert in de nachtelijke uurtjes hier. Niet zen genoeg.. Uhuh.. Geen idee of het wetenschappelijk bewezen is, maar daar zullen ze vast zelf ook geen antwoord op hebben. Ik zag ook geen verdere bronvermelding.
Wel hadden ze uiterst interessante oplossingen aangekaart die je nachtrust zou moeten bevorderen. Ik denk er zo het mijne van.. Als eerste noemde ze een paar onuitspreekbare ademhalingsoefeningen, waarschijnlijk van die Japanse termen of zo. Als je die naam 3 keer achter elkaar uit zou spreken, dan snak je vanzelf wel naar een beetje meer adem.
Ook stonden er een aantal kreupele yogahoudingen vermeld waarbij je onderhand 3 dubbel geklapt op de grond ligt. Neem er nog een handvol quinoa zaad bij om het alternatieve gevoel te versterken en je avond is compleet.
Tot slot ging het ook nog over biodanza. Bio wattes?? Ja, dat dus. Een beetje zweverig rondhuppelen of fladderen als een vlinder. Nou, de enige die mag rond fladderen als een vlinder is Tom Dumoulin in het profpeloton van het wielrennen, voor de rest ziet het er niet uit. Maar ze beweren dat het goed is om hiermee voor het slapen gaan je hoofd leeg te maken.. Nou, dan zet ik nog liever mijn hersens in een glas water op het nachtkastje, maar het valt te proberen.

Dus jullie raden misschien al wat ik nu dus ga doen.. Ik ga lekker zweverig rond huppelen tot ik er vanzelf bij neer val in een of ander zeer idiote (voor mijn gevoel) yogahouding tot dat ik vanzelf naar adem snak. Daarna plof ik op bed en schijn ik vanzelf in heerlijk slaap te vallen. En een laatste note van het tijdschrift: mocht het niet werken, herhaal het dan nog een keer. Sorry buren, maar als je iemand hard hoort neer vallen, dan ben ik het waarschijnlijk. Bezig met mijn avondritueel om hopelijk een beetje slaap te vatten. Maar je kunt me natuurlijk ook gewoon voor gek verklaren. Ik laat jullie morgen wel weten of het geholpen heeft.

Het dertigersdilemma

Het dertigersdilemma.. Daar zal jij vast nooit last van hebben gehad mama. Toen jij zo oud was als ik was mijn zus namelijk al geboren.. Nou, ik heb soms het gevoel alsof ik er midden in zit.. Het dertigersdilemma.
Soms kom je gewoon op zo’n punt in je leven waarin niets is wat het lijkt. Dat je het gewoon even allemaal niet meer weet. Vroeger (of in mijn twintiger jaren), toen wist ik vast al heel goed hoe mijn toekomst eruit zou zien. Maar nu rammelt het van alle kanten. De onzekerheid slaat toe.
En hoewel ik een leuke baan heb blijft de drang om de wijde wereld in te trekken altijd aan mij knagen. Maar het gebeurd maar niet.. Op mijn 31e ineens uit mijn comfortzone stappen? Want wat als..? Of stel dat..?
Ik ben ook al geen huisje-boompje-beestje type. Nou ja, een beestje vind ik best leuk, zolang het maar vier pootjes heeft en miauw kan zeggen en een tuintje met een boompje is ook heel wenselijk… Maar jullie snappen wel waar ik op doel.
En toch was ik jaren geleden begonnen aan een opleiding SPW. Ik herinner mijn stage op de kleuterschool nog als de dag van gisteren. Maar ook dat was niets voor mij.. Al die kinderen, nee.. Ik blijk helemaal niets met kinderen te hebben.
Ik kwam er achter dat het werken met mijn handen mij meer ligt dat met mijn hoofd en begon een zekere vorm van creativiteit te ontwikkelen. Ik switchte van studie en genoot van mijn vrijheid. Misschien iets te veel vrijheid.
Inmiddels heb ik een aantal mooie reizen gemaakt die niemand mij meer afneemt, maar eenmaal hier thuis slaat de twijfel toe.. Is dit wat ik wil? Kabbelt mijn leventje zo voort tot aan mijn pensioen, dat als ik de regering moet geloven op steeds latere leeftijd intreed? Ik heb geen antwoord op die vraag.
Ik heb het gevoel alsof mijn leven soms even stil staat. Om mij heen begint iedereen te veranderen. Oud klasgenoten en dorpsgenoten met een leuke relatie, huisje, boompje, kindje.. Ik zie ze dagelijks bij mij aan de kassa staan.
Maar als ik in de spiegel kijk heb ik het gevoel alsof iedereen mij voorbij raast. Hoe werkt dat nou eigenlijk, volwassen worden? Er is geen partner en al helemaal geen kinderwagen waar ik achter kan lopen om te laten zien dat ik ook die volwassen vrouw ben die ik hoor te zijn. Ik kijk niet vaak in die spiegel omdat ik dan niet de vrouw zie die ik zou willen zijn. Ik zie er jonger uit dan de werkelijkheid toegeeft.
Want hoe lullig is het als klanten denken dat mijn werk maar tijdelijk is en ik op de andere dagen nog studeer? Dat mensen denken dat ik nog gewoon bij mijn ouders woon? Dat ik niet serieus wordt genomen om dat ze mij jonger inschatten?
Heb ik dan zo weinig levenservaring opgebouwd? Moet ik dan echt veranderen voor de buitenwereld om het gevoel te krijgen er ook bij te horen? Hoe doe je dat, dertiger zijn?
Ben ik wel leuk genoeg voor een dertiger? Of ben ik gewoon zo’n saaie huismus met hobby’s waar menig 50plusser tevreden mee zou zijn? Een groentetuintje bijhouden, wandelen in de natuur, boeken lezen… Urenlang potjes rummikub kunnen spelen zonder ook maar een keer te winnen.. Wat doet een gemiddelde dertiger behalve luiers verschonen of een verre reis maken met vriendlief?
Er zijn zoveel vragen en op geen een vraag weet ik het antwoord. Zou je mij vragen hoe ik mijn leven over 5 jaar zou zien, dan zou ik nonchalant mijn schouders ophalen.. Heb ik dan het geluk gevonden om mijn leven eindelijk eens met iemand anders te kunnen delen dan met een miauw op vier pootjes? Is er misschien een Zweed voorbij gekomen die mij een goede reden geeft om toch de wijde wereld in te trekken? Heb ik dan eindelijk die plek gevonden met een boompje of zit ik nog steeds een bakstenen appartement met amper buitenruimte? Ben ik dan eindelijk die volwassen vrouw geworden die ik altijd al had willen zijn?
Zoveel vragen en zo veel twijfels.. En nee, ik begin niet langzamerhand gek te worden, het dertigersdilemma bestaat echt!