Als de ouders van huis zijn, verplaats ik de tafel

Marloes, wanneer zullen we samen eens het afdak opknappen? Mama vroeg het mij al een paar keer.. Met het afdak bedoeld ze de zithoek die er onder staat bij het schuurtje. Ze vind het er rommelig en sfeerloos en zit er daarom niet graag.
Vlak voor ze op vakantie gingen herhaalde ze het nog eens. “We moeten echt samen eens bij het afdak opruimen”
Dat samen is er alleen nooit van gekomen. Mijn ouders waren de hort op, die zaten mooi met de caravan in Frankrijk en dus had ik vrij spel in hun tuin. Wat dus betekende dat ik kon doen wat ik wilde. Er was tenslotte toch niemand om zich er mee te bemoeien.
Het leek mij een leuke verassing. Voor als ze terug zouden komen van vakantie. Een metamorfose van hun afdak. Gewoon, die enorme zware houten eettafel eens horizontaal neer zetten in plaats van het ruimte verspillende verticaal zoals ie nu stond. En verder tegen de schutting aan zodat er aan de andere kant een zee van ruimte over blijft. En de boel eens leuk aankleden..
Ook het tuinbankje kreeg een metamorfose. Het metalen frame had een losse plank met een verschoten kussen als zitting, maar die zat al maanden lang ingepakt vanwege het vochtige weer. Er werd eigenlijk ook niet meer naar om gekeken. Zonde, zo’n bankje verdiend een 2e kans. En dus heb ik hem maar onder het afdak vandaan getrokken, het kussen in het schuurtje gezet en op het frame een paar mooie steigerplanken geschroefd. Het bankje staat nu trots te wezen elders in de tuin en is weer een object op zich geworden. Van papa mag hij er ook wel blijven staan, hij had zelfs nog wel wat tegels over die hij er onder kon leggen.
Ook het krijtmatte witte dienblaadje heeft een andere kleur gekregen zodat het nu beter op zijn recht komt op de witte tafel en er is een schapje opgehangen waar de 2 lantaarntjes op staan en de plant die eerst aan het schuurtje hing.
Eigenlijk stelde het allemaal niet veel voor. Met een beetje verschuiven, wat kleine dingetjes aanpassen of van kleur veranderen lijkt het net of er een hele nieuwe inrichting staat.
En mijn moeder? Die is overenthousiast. Ze was blij verrast omdat ze het totaal niet verwacht had en is er ontzettend blij mee. Ze vindt het super mooi geworden. Ze kan nu weer met plezier buiten gaan zitten in eigen tuin. Dus ik zeg, missie geslaagd.

Tasjesdief

Soms dan heb je het gewoon druk. En dan vergeet ik wel eens te schrijven hier. Afgelopen week had ik het druk met leuke dingen. En met werken natuurlijk, maar dat is bijzaak.. De leuke dingen, daar ben ik het meest trots op.
Die lap leer die ik hier in de kast had liggen bleef maar door mijn gedachte dwalen. Al weken, al maanden.. Ik moest er iets mee gaan doen, het was nu of nooit. In mijn hoofd had ik al helemaal een beeld gevormd van wat het moest gaan worden.
Ik had ook al een aantal maanden geleden in de stad de prijzen gezien waar voor de tassen in de schappen lagen.. Ik dacht bij mezelf, dat kan ik vast ook wel. Ik ging Googelen en vond een aantal inspirerende afbeeldingen van een zogenoemde “paperbag”. Die waren gaaf! Dat wilde ik ook..
Maar ik bleef het maar uitstellen, misschien ook omdat ik diep van binnen bang was dat het mij misschien toch niet ging lukken. Maar ik moest en zou ook zo’n stoere tas, al had ik er geen honderden euro’s voor over.
En dus ging ik afgelopen vrijdag naar de stoffenwinkel om onderdelen te halen. Want die vakantie van mijn ouders kwam mij nu wel erg goed uit. Kon ik mooi mijn moeders naaimachine lenen die ze nu zelf toch niet nodig had.
En zo kwam het dus dat ik op zondag een hele dag zat te werken achter het naaimachine. Een ontwerp had ik niet, alleen een groot vierkant van papier wat de afmeting van mijn tas moest gaan worden. Het ontwerp had ik immers opgeslagen in mijn hoofd. Bij een andere tas mat ik de maat van de hengsels op, zodat ik die precies kon kopiëren naar mijn eigen model. Ik besloot ook dat er een afneembare schouderband aan moest komen, voor als ik die tas niet alleen maar als shopper wilde gaan gebruiken. Ik naaide maar en naaide maar en stukje bij beetje kreeg mijn nieuwe tas steeds meer vorm. Ik begon er plezier in te krijgen en voelde een lichte trots op komen.
Ik vond ook dat de schouderband verstelbaar moest worden, maar aangezien ik het systeem van de gesp niet echt begreep besloot ik maar een simpel alternatief van drukkers te gebruiken. Drie op een rij en afzonderlijk van elkaar dicht te drukken zodat de schouderband langer of korter kon worden. Het werkte!
Na een hele avond prutsen en drukkers slaan (was overigens de 1e keer voor mij) was dan ook mijn schouderband af.. Ik kon hem aan de tas haken..
Wauw!! Ik voelde een groot gevoel van yes op komen en voelde me even heel erg trots. Mijn tas is echt super gaaf geworden..
Nu alleen nog een binnentas erin maken die ik door middel van een rits kan afsluiten. Wel zo fijn, ook voor diefstal enz. Maar hoe ik dat moet gaan doen en van welke stof, daar ben ik nog niet achter.. Maar de basis, die is er! Mijn eigen stoere zelfgemaakte leren tas..