Een jaar later..

Woorden rollen over mijn lippen. In mijn hoofd heb ik al een hele blog op papier gezet, maar als ik eenmaal de laptop heb opgestart blijkt het toch moeilijker dan gedacht.. Het jaar is omgevlogen..
Afgelopen zaterdag was het 10 juni. Net zoals er volgend jaar een komt en er vorig jaar een is geweest. 10 juni..
Ik werd er weer even aan herinnerd doordat mijn ouders naar de verjaardag gingen van een oom van mij. Ik had mijn moeder gebeld.. Ik weet niet waarom. Zomaar..
Net zoals ik haar vorig jaar had gebeld. ’s Avonds.. Toen ging het zo:
“Mam niet schrikken, maar ik moet je iets vertellen. Er is iets ergs gebeurd..”
Ik zat in een politieauto en had voor mijn gevoel het ergste telefoongesprek uit mijn leven gevoerd. Mama bleef de rust zelf, zoals moeders dat horen te doen. Begripvol, meelevend, kalmerend.. Met de voor mij magisch klinkende woorden “alles komt goed”. Uit eindelijk kwam het ook allemaal wel goed, al had ik nog een lange weg te gaan.
Zaterdag 10 juni was het precies een jaar geleden dat ik dat auto ongeluk kreeg in Zweden. Dat ik op onverklaarbare wijze bijna frontaal op een hek ben geklapt dat mij wonder boven wonder tegen hield en niet verder naar beneden liet vallen.
Ik zie nog de rotonde voor me, die ik met gepaste snelheid naderde.. Het slechte weer, de lantaarnpaal in het midden van de weg en ik voel de kracht in mijn armen die ik had gebruikt om met man en macht de andere kant op te sturen. Voor heel even voelde ik me zo sterk als Pippi Langkous. Wonder boven wonder kwam ik er zonder kleerscheuren vanaf.
Ik voelde een oerkracht in mij opkomen die mijn hersenen in de overlevingsstand hebben gezet om hier zo goed mogelijk uit te komen. Ik had lieve vrienden die er voor zorgden dat ik er niet alleen voor stond en eenmaal thuis heb ik de hulp gekregen die ik nodig had omdat ik het allemaal niet meer in mijn eentje kon verwerken. Het was een raar jaar.. Een heftig jaar..
Het heeft me wel aan het denken gezet.. Het besef dat het ook heel anders had kunnen aflopen spookte meerdere malen door mijn hoofd. Zeker als je het van dicht bij mee maakt. Maar mijn tijd is het nog niet.
Ik heb nog zoveel dromen en plannen.. En besef maar al te goed dat niet iedereen het eeuwige leven heeft en dat het ook zomaar ineens voorbij kan zijn. Ik probeer de boel te relativeren.. En mijn dromen te verwezenlijken.
Mijn hart en ziel liggen in Zweden. Daar waar ik me steeds meer en meer thuis ga voelen en mezelf kan zijn. De plek waar ik het liefste ben..
Het kriebelt, het jeukt.. Het liefst had ik mezelf gewoon een week opgesloten in huis.. Met mijn laptop tussen de knäckebröd kruimels in bed of zo.. Dingen opzoeken, verwerken, oriënteren, voorbereiden.. Maar helaas, het gewone leven gaat gewoon door..
Al heb ik de afgelopen week toch een ticket geboekt. Een bootovertocht.. Over 3 maanden ga ik weer naar Zweden. Met de auto.. Omdat ik mij door niets en niemand laat tegen houden en stiekem de Pippi Langkous oerkracht door mijn aderen voel stromen. Na een jaar kan ik zeggen dat ik hier sterker uit ben gekomen dan ik gedacht had. En al kan Marco Borsato nog zo hard zingen dat de meeste dromen bedrog zijn, die van mij wordt werkelijkheid. En daar ga ik hoogstpersoonlijk voor zorgen.. Waar een wil is, is een weg en die leiden niet allemaal naar Rome. Mijn weg gaat naar Zweden. Want waarheen je ook gaat, ga met heel je hart..

Een gedachte over “Een jaar later..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s