Natuurpark Lelystad

Bruce the moose was gisteren erg in zijn nopjes. Een aantal dagen voor dat hij naar Zweden zou vertrekken zou hij oog in oog komen te staan met zijn grote soortgenoot. Althans, daar hoopte hij op..
Het stond al weken op de planning en het was ook een van de dingen die hij graag van zijn to-do-lijstje af wilde vinken: een wandeling in Natuurpark Lelystad.
Natuurlijk is er hier in de omgeving ook genoeg groen om te wandelen, maar niet zoals daar. Natuurpark Lelystad is namelijk ontstaan in de jaren 1970 omdat Artis, de dierentuin in Amsterdam, behoefte had aan extra ruimte voor grote hoefdieren. In het park worden op grote omheinde terreinen allerlei dieren gehouden die in het wild niet vaak meer voorkomen. Het park is zo’n 371ha groot en je kan er (op een parkeerticket na) gewoon gratis rond wandelen..
En gratis rond wandelen tussen hoefdieren, daar had Bruce the moose wel oren naar. En dus vertrokken we gisterochtend vroeg op een dag richting Lelystad om daar vervolgens kennis te mogen maken met edelherten, przewalskipaarden, pater Davidsherten, moeflons, wisenten, wilde zwijnen en natuurlijk.. de elanden..
Ook zaten er otters, bevers, ooievaars en wilde zwanen, dus dat was ook een leuke bijkomstigheid. Maar stiekem ging Bruce the moose toch liever voor de eland.
Want zeg nou zelf, hoe gaaf is het als je gewoon een eland kan spotten in Nederland? Een dier dat normaal alleen maar in noord Amerika of noord Europa te vinden is, maar nu dus gewoon mijn hele leven al huishoud in de kleinste provincie van Nederland.. Dat is heel gaaf! Als je er een ziet tenminste..
En dus begonnen wij onze wandelroute natuurlijk meteen op het punt waar we deze grootheid konden spotten. Gewapend met een rugzak vol eten, een camera voor de foto’s en een verrekijker gingen wij op pad. Maar meneer eland liet zich niet zien..
We besloten onze dag er niet meteen door te laten verpesten, we waren immers net begonnen en het had nog zoveel moois te bieden. De zon scheen, de temperatuur was goed, de natuur geweldig en er waren genoeg andere dieren..
We liepen een heel stuk door het bos met aan beide zijden een hoop berkenbomen. Het was er stil. Er waren geen andere mensen te bekennen en het enige wat je hoorde waren de geluiden van de natuur. Op een open plek hebben we heerlijk gepicknickt om vervolgens te genieten van alle schoonheid die er verder aanwezig was. We zagen de ene na de andere wilde dieren, mooie vergezichten over het water, velden vol bloemen, maar nog steeds geen eland.
Bruce the moose was inmiddels al een kleine teleurstelling aan het verwerken toen we aan het einde van de dag besloten om nog een laatste wandeling langs de elanden te doen. Ondanks dat we geen eland hadden gespot, hadden we het super naar onze zin gehad.. Onze dag was sowieso geslaagd, maar ineens aan het einde van het pad lag er een grote donkere vlek tegen de omheining in het gras.
Mama zag haar als eerste. Ik stond stil en begon mijn camera voor de dag te halen. Ik kon ver inzoomen dus dat was een goed teken. Ik liep door het gras dichterbij. Mama volgde op gepaste afstand. Voor de omheining stond ik stil. De grote donkere vlek was ineens geen vlek meer. Twee trouwe ogen keken mij aan want ineens stond ik oog in oog met een van de mooiste dieren van Scandinavië.. Voor mij in het gras lag een grote vrouwtjes eland.. Alleen het hekwerk scheidde onze afstand.
Bruce the moose was helemaal in zijn nopjes.. Een ontmoeting met zijn soortgenoot in Nederland, wie had dat gedacht? Zo dicht bij.. Dat moest natuurlijk vast gelegd worden op camera.. En zo geschiede..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s