Blue Monday..

Het is maandag 16 januari. Ook wel “blue Monday” genoemd. Vandaag is de meest depressieve dag van het jaar. Dat weten ze namelijk nu al.. En als ik zo naar buiten kijk snap ik het ook wel. De wereld is gehuld in een dikke waas van mist en het uitzicht is grauw en grijs. Erg vrolijk word je er niet van..
En toch ben ik opgelucht. Mijn “blue Monday” had niet beter kunnen beginnen.
Mijn ochtend begon met een bezoekje aan de huisarts die mij kerngezond heeft verklaard. Nou ben ik door ervaringen uit het verleden nou niet iemand die snel naar een dokter stapt, maar soms moet je gewoon naar je eigen lichaam luisteren.
En dat van mij protesteerde. Al een paar weken. Vorig jaar al.. Ik kreeg steeds meer onverklaarbare klachten en dat gaf toch een beangstigend gevoel.
Hoewel het op het werk goed ging, werd ik toch steeds vermoeider en vermoeider.
Ik verweet het gewoon aan een drukke decembermaand, waarin ineens alles tegelijk op mijn pad kwam. Maar de klachten hielden niet op met een beetje rust.
Ik begon te piekeren.. Zelfs zo erg dat ik onbewust een soort stress aan het ontwikkelen was, die alleen maar erger werd op het moment dat ik het vliegtuig instapte naar Zweden.
Met lood in mijn schoenen (zelfs daar kom je mee door de douane, haha) ben ik ingestapt en hoewel ik vliegen altijd zo fantastisch heb gevonden leken de minuten voor het opstijgen wel een eeuwigheid te duren. Zo erg zelfs dat het door mijn hoofd flitste om uit te stappen als we op dat moment niet zouden gaan taxiën naar de startbaan. Ik heb op Arlanda dan ook bijna jankend aan de telefoon gehangen om mijn ouders te vertellen dat ik toch goed was aangekomen..
Achteraf probeerde ik het te verklaren, waarop mijn moeder maar één logische verklaring had.. Een combinatie met alles wat ik in 2016 had mee gemaakt en al dat slechte nieuws (o.a. een aantal vliegtuigrampen) op tv..
Afgelopen voorjaar was er namelijk een abrupt einde gekomen aan mijn reis door Zweden toen ik een aantal dagen voor vertrek naar Nederland een eenzijdig auto ongeluk kreeg. De reden dat ik nu ook in een andere auto rijd..
Ik ben op dat moment en met name terug in Nederland door een diep dal gegaan, maar ik wist er weer uit te komen en mijn leven weer op te pakken. Het lukte me niet om het van me af te schrijven, maar ik heb er met hulp en de nodige huilbuien goed over kunnen praten..
En toch was het gevoel er weer.. Sinds het ongeluk was oud en nieuw weer mijn 1e tripje naar Zweden. Zou dat het geweest zijn? Zou ik onbewust toch Zweden geassocieerd hebben met het ongeluk? Zou ik daarom zwak, ziek en misselijk in dat vliegtuig hebben gezeten? Ging ik mijn favoriete land nou zien als iets slechts, puur om wat er in het verleden gebeurt was?
Nee! Ik ben naar de huisarts geweest voor hulp, omdat ik niet meer op mijn eigen lichaam kon vertrouwen. Ik heb ook ontzettend veel geslapen. Ik heb mijn zinnen kunnen verzetten op het werk met een hoop creatief en decoratief werk.. Langzaam aan voelde ik het weer beter gaan, al moet ik op het moment van schrijven mijn conditie langzaam aan weer gaan opbouwen.
Maar de huisarts heeft mij kerngezond verklaard. Het gaat weer goed met mij. Elke dag weer een stukje beter. En ik denk weer aan de toekomst die voor mij ligt en de plannen die ik allemaal heb voor 2017.. De wereld lacht mij tegemoet, maar als ik naar buiten kijk is het nog steeds “blue Monday”..

54a248f4fab597713e2c2051c3177217

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s