Jeugdsentiment..

Jeugdsentiment.. Letterlijk omschreven als met vertedering terugdenken aan de jeugdjaren.. Nou komt dat bij mij niet zo heel vaak voor, maar met kerst is er altijd wel een moment om er bij stil te staan. Mijn kindertijd.
Ik heb twee dozen vol kerstspulletjes. Gewoon een verzameling van de afgelopen jaren en wat er na al die jaren nog bewaard is gebleven..
Alles zit keurig ingepakt in doosjes en een keer per jaar is er zo’n moment dat ik die dozen weer voor de dag haal. Vandaag is dus zo’n dag..
Vanmorgen maar eens besloten dat vandaag een mooi moment is om een boompje in huis te halen. Zoals je weet ben ik dus niet van kunst. Alles moet bij mij echt zijn. Ik moet hem kunnen ruiken, water geven en op zijn tijd ook zijn naalden kunnen opvegen. Dus toen ik vanmiddag terug kwam van mijn Zweedse taalles kwam er dus een boompje in huis. Levend en wel, onderweg op de kop getikt bij een van de vele kerstboomverkopers waar ik elke week langs rij..
Een mooi boompje in pot, niet te groot, maar ook niet te klein. Groot genoeg om in een zinken emmer bij mij op een kruk te kunnen staan. Dus toen het boompje eenmaal stond werd het tijd om die dozen maar eens naar beneden te halen.
De lampjes erin prutsen gaat meestal nog het snelst bij mij, maar het openen van de vele doosjes roept toch steeds maar weer herinneringen op..
Zo kwam ik in een van mijn dozen een ijsdoosje tegen. Eigenlijk een doosje waar ik niet zo vaak meer naar om had gekeken, maar op de een of andere manier toch van grote waarde is.
In dat doosje zaten mijn kerstbeeldjes uit mijn kindertijd.. Plastic beeldjes van een os, een ezel, een kameel, Jozef, Maria, kindje Jezus, een engel die je aan het stalletje kon ophangen en een herder met zijn schaapjes. Beeldjes die nu nog in mijn bezit zijn en waarschijnlijk al zo’n 28 jaar oud moeten zijn, als het niet al langer geleden is..
De beeldjes waar ik vroeger als kind wel mee mocht spelen, omdat papa als de dood was dat er anders een van zijn grote stenen beeldjes zou sneuvelen.
Er zat een stalletje bij waar een stukje grastapijt in lag en waar kindje Jezus eigenlijk thuis hoorde.. Maar er zijn genoeg kinderfoto’s waarbij het stalletje vol ligt met mijn knuffelbeesten en waarbij de beeldjes buiten het stalletje moesten bivakkeren. Niks geen warm onderkomen voor kindje Jezus, maar gewoon ergens bij ons in de woonkamer..
Als ik er aan terug denk verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht.. Ik zie het blikken trommeltje voor me waar ze in verpakt zaten en wat jaren terug al bij oud ijzer is beland.. Ik zie het kerstboompje op het kastje in de gang staan met de gekleurde lampjes erin en het stalletje er naast..
En nu.. Nu staan ze bij mij op de kast.. Na jaren zijn ze weer uit het doosje gekomen.. Misschien moet ik er gewoon een nieuw stalletje voor maken en ze een 2e leven geven bij mij rond de kerstboom.. Een stalletje waar dit keer geen knuffelbeesten in liggen, maar wel een kribje met kindje Jezus er in…
Want een ding is zeker, deze beeldjes doe ik nooit meer weg.. Dit is mijn herinnering aan de kerst in mijn kindertijd. Een kerstgroep van plastic beeldjes..

kerststal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s