Happy birthday lieve oma..

Eigenlijk had ik vandaag een verjaardag, maar ik ben niet uitgenodigd. En met mij nog een aantal anderen.. Vandaag zou mijn oma 92 jaar zijn geworden, maar ze viert haar verjaardag in stilte.. Alleen mijn opa is uitgenodigd. Mijn oma viert haar verjaardag al 5 jaar in de hemel…

oma en marloes

Van die spontane maandagmiddag dingetjes..

Ik lig in bed. Het is maandagochtend en ik heb een vrije dag. Normaal is het maandag studiedag, maar nu even niet. Door omstandigheden even geen Zweeds.
Ik sta op en schuif het gordijn omhoog. Het is droog en het zonnetje lacht me tegenmoet. Beneden in de woonkamer schuif ik de rolluiken omhoog. Nog steeds is er dat zonnetje dat me tegenmoet lacht.. Het heeft gevroren. Op het water op het afdak onder mijn raam ligt een laagje ijs.
Terwijl ik naar buiten kijk bedenk ik wat ik allemaal kan gaan doen vandaag. Het zonnetje schijnt en het is veel te mooi weer om binnen te zitten. Ik zet de tv aan en kijk op teletekst. Droog, zonnig weer en morgen weer regen en winterse buien.. Ik denk aan mijn mountainbike die beneden in de schuur staat.. Zou ik?
Mijn telefoon ligt op tafel. Mama neemt niet op, maar later spreek ik haar alsnog..
Het is maandagmiddag. Zomaar een maandagmiddag en mijn wandelschoenen staan klaar. Mama en ik gaan wandelen..
Zomaar.. Van die spontane maandagmiddag dingetjes..
Weet je al waar je heen wil wandelen? Vraagt mama.. Ja, uhh, geen idee, het kwam spontaan in me op.. Geen idee eigenlijk.. We besluiten het bos in te gaan en genieten vol op. We lopen langs Klein Amerika en verhogen ons tempo. We stappen stevig door en genieten van het zonnetje dat op onze gezichten brand. Bij de Mookerhei slaan we af.. We lopen langs de zwerfstenen uit Zweden en volgen onze weg door het glooiende landschap.
We genieten.. Soms zijn we stil en soms praten we.. Diepgaande gesprekken.. Over het leven, dagelijkse dingen, wat ons bezig houd..
Het voelt fijn.. Van die moeder-dochter dingetjes op maandagmiddag.. We lopen verder. Het pad is nog lang en eindigt uiteindelijk in Plasmolen. Het is tijd voor een sanitaire stop en ondertussen bestel ik twee warme chocomel met slagroom. We worden op onze wenken bediend en het voelt als een zondag.
Zomaar op een maandagmiddag zitten we met z’n tweetjes aan een warme chocomel met slagroom en een stukje karamel. Ik geniet, mama geniet.. Zwijgzaam genieten we van onze chocomel. Het moment had van mij wel eeuwig mogen duren.
We lopen terug over de Zevendalseweg. Het gaat dit keer bergop.. Een stuk verhard, de rest bosgrond. Het zonnetje laat zich niet meer van zijn beste kant zien.. We trekken onze handschoenen aan en kruipen wat dieper weg in onze jas.
Ik kijk op zij.. Mama loopt naast me. Ik luister naar haar en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Dit zouden we veel vaker moeten doen denk ik dan.. Gewoon, van die spontane maandagmiddag dingetjes..
We passeren ook op de terugweg weer de zwerfstenen. Voor we het bos weer inslaan lopen we weer een stukje over Klein Amerika. In de verte staat de Waco-Glider.. Het is een replica van een Amerikaans militair zweefvliegtuig dat tijdens de Tweede Wereldoorlog veelvuldig is ingezet, onder andere tijdens Operatie Market Garden.
We lopen verder door het bos en vervolgen onze gesprekken. Het is fijn om zo met mama te kunnen praten. Soms gaat het over hele onzinnige dingen, maar toch..
Ondertussen begint het al licht te schemeren. De zon is weg en we zijn bijna thuis. Na bijna 3,5 uur weg te zijn geweest staan we weer bij hun op de stoep. Papa ziet ons aankomen en doet de deur alvast voor ons open.
Ik bedank mama voor de gezelligheid en dat ik een fijne dag heb gehad. Zij ook.
Het was leuk.. En we zouden het veel vaker moeten doen.. Het zijn zomaar van die spontane maandagmiddag dingetjes..

Blog 3

“KPN doet het gewoon”, maar nu even niet..

De wereld vergaat.. Bijna letterlijk.. De reden? Een grote storing bij KPN. Half Nederland is in paniek, de andere helft heeft waarschijnlijk een andere provider of gewoon helemaal geen tv.
Een hele dag zonder tv. Zomaar een vrijdag avond waarop er geen tv gekeken kon worden. Ook ik had me verheugd op een avondje languit op de bank voor de tv, maar nee, Het werd geen Voice of Holland voor mij en tig anderen Nederlanders.
Maar zoals ze altijd zeggen, gelukkig hebben we het internet nog.
En dus kon ik mooi eens op Facebook gaan kijken wat al mijn mede KPN-ers nou eigenlijk aan het doen zijn op zo’n avond.. Want een avond zonder tv en de totale paniek breekt uit. En dus deden ze vanavond alleen maar waar een echte Nederlander goed in is: klagen. Goed voor de saamhorigheid in Nederland. Gezamenlijk klagen omdat je toevallig een avondje geen tv kan kijken. En dan ook nog ik weet niet hoeveel compensatie eisen omdat je net dat ene programma mist dat waarschijnlijk nog wel 10 keer herhaald wordt of morgen gewoon bij uitzending gemist staat.
Ineens heerst er grote verveling in Nederland en wordt pas echt goed zichtbaar hoe veel impact zo’n tv eigenlijk heeft op ons dagelijks leven.. Wij Nederlanders kunnen nog geen dag zonder. We weten ons geen raad.. Een dag geen tv en we weten al meteen niet meer wat we moeten doen..
Vroeger toen wisten ze niet beter.. Toen was er nog geen tv.. En als er al tv was, dan was er ook lang niet zoveel keus als nu. Wat dat betreft zijn we verwend. We komen thuis van ons werk, we gaan eten, schuiven de vuile vaat in de afwasmachine en ploffen dan voor de rest van de avond op de bank voor de tv. We staan hooguit nog een keer op om naar de koelkast te lopen, maar dan alleen als er reclame is (en die is er veel) of als we de boel gepauzeerd hebben want dat kan tegenwoordig ook allemaal al. Want we willen natuurlijk niks missen..
Maar nu.. Nu kwamen de mensen thuis, ploften voor de tv neer en keken naar een groot zwart scherm. KPN was overleden. In plaats van een beetje saamhorigheid in huis gingen de mensen massaal de social media op om te klagen, te zeuren en te zeiken. Gewoon omdat we anders niet meer weten hoe we ons moeten vermaken. Het is gemakzucht. Onze wereld is digitaal en we weten niet meer beter. Tot dat er iets niet werkt, dan slaat de totale paniek toe.
En ik? Ik had nergens last van. Ik heb me kostelijk vermaakt om al die klagende landgenoten en op internet via uitzending gemist Grenzeloos Verliefd gekeken die ik eerder deze week al via KPN had opgenomen.
En nu is het laat op de avondje en mijn kastje doet het nog steeds niet. Het is stil in huis. Het beeld van de tv staat op zwart en het kastje knippert. Enig teken van leven zit er dus toch nog in. Ik laat het voor wat het is. Morgen weer een dag.. Even resetten en we hebben gewoon weer beeld. En zo niet? Ik heb ook nog een hele mooie boekenkast in de woonkamer staan!

It’s a dream..

Ik loop buiten. Een flauw zonnetje schijnt en de vers gevallen sneeuw knispert onder mijn laarzen. Ik trek mijn muts nog iets verder over mijn oren en zet mijn kraag verder omhoog. Het is koud. De afgelopen dagen is de temperatuur amper boven nul geweest. Nog een paar 100 meter.. Ondertussen begint het te sneeuwen. Kleine vlokjes dwarrelen op mij neer en het begint langzaam aan te schemeren.
Ik kruip dieper weg in mijn winterjas en stap stevig door. Het zicht wordt minder.. Ik loop de hoek om en zie in de verte een klein rood houten huisje staan. Het eindpunt is in zicht. Ik loop het trapje op naar de veranda en klop de vers gevallen sneeuw van mij af.. Ik kijk achterom.. Van het tuinpaadje dat vanmorgen is geveegd is nu niets meer te zien. Alles is weer wit.
Ik open de deur, trek mijn laarzen uit en hijs mijn wollen sokken op. De plankenvloer in het huisje kraakt bij elke beweging. Ik loop door naar de woonkamer en steek de kachel aan. Vervolgens vervolg ik mijn weg naar de keuken. Ik zet een pan op het vuur en maak wat chocolademelk. Op de keukentafel staat nog een schaal met koekjes. Ik neem een koekje en ga bij het raam staan terwijl de chocolademelk op het vuur staat. Buiten is het inmiddels donker en gestopt met sneeuwen. Inmiddels ligt er al een flink pak sneeuw.
Als de chocolademelk klaar is loop ik weer terug naar de woonkamer. Ik leg nog een extra houtblok op het vuur dat meteen een knisperend geluid maakt. Voordat ik naar de bank loop stop ik nog even bij de boekenkast. Mijn ogen dwalen over de titels. Ik pak een boek uit de kast, blader er door heen en zet het daarna weer terug. Dan valt mijn oog op een titel dat rechts boven op de plank staat. Ik pak het boek en loop er mee naar de bank.
De wollen deken die er ligt trek ik over mijn benen. Ik neem een slok van de chocolademelk en open het boek. Ik begin te lezen. Op de achtergrond knappert nog steeds een vuurtje en vult de ruimte zich met een behaaglijke warmte. Ik neem nog een slok van mijn chocolademelk en leg mijn boek weg. Mijn ogen worden zwaar en af en toe zak ik een beetje weg..
Tringgg! Ik draai me om, open mijn ogen en zet mijn wekker uit. 8.00 in de ochtend. Ik lig op mijn rug en staar naar het plafond. Buiten hoor ik de auto’s voorbij rijden van mensen die naar hun werk gaan en ook de stadsbus draait de hoek om. Het is dinsdagochtend en het regent nog steeds. Ik besef me dat ik vandaag vrij ben en morgen pas weer hoef te werken. Ik blijf nog een tijdje liggen en vervolgens sta ik op. Ik loop naar het raam en schuif het gordijn om hoog. Ik kijk naar buiten en besef me dat ik vannacht wel heel fijn gedroomd heb.

Pray for Paris..

Bijna 12.00.. Dat betekend bijna 1 minuut stilte.. Bijna alle landen doen er aan mee.. 1 minuut lang stil voor alle slachtoffers van Parijs.. Maar 1 minuut is niet genoeg.. Wereldwijd worden er zoveel onschuldige burgers gedood door terroristisch of zinloos geweld dat 1 minuut haast te kort is..
Maar in die ene minuut je solidariteit tonen, je medeleven, je respect.. Er bij stil staan dat het ook jou had kunnen over komen.. Ik doe mee. En samen met mij nog miljoenen anderen. Om te denken aan alle vele slachtoffers die gevallen zijn. Parijs rouwt, de wereld rouwt mee..
En eigenlijk hadden we helemaal geen minuut stil moeten zijn. Want dit, dit had gewoon nooit mogen gebeuren.. Maar het beseft je maar al te goed hoe ziek deze wereld soms in elkaar zit.. En als ik daar aan denk word ik diep van binnen toch wel een beetje verdrietig.. Want ook ik, ik ben tegen geweld! En dus gaat Bruce the moose vandaag om 12.00 op zwart.