Dekentjesdag..

Vandaag is het dekentjesdag. Bruce the moose is moe en hij niet alleen.. Na een week hard werken is dan eindelijk het weekend aangebroken. Het is tijd voor rust.
Buiten is het weer begonnen met regenen en het waait weer eens goed.
“Hoor de wind waait door de bomen” zou nu een heel toepasselijk liedje zijn. Blijkbaar is het buiten niet koud genoeg voor winterse temperaturen, ik hoor de regen tikken tegen het raam..
Binnen is het wel koud. Ik kom thuis en zet meteen de verwarming aan. Een aangename warmte vult de ruimte. Ik heb het koud. Ik besluit meteen te gaan douchen en bedenk ondertussen wat ik eens ga eten. Gisteren zijn er boodschappen gehaald. De keuze is reuze.. Al moet ik eerlijk toegeven dat dat laatste nou ook wel weer een beetje overdreven is. Maar een gezonde maaltijd met groente zit er nog wel in. Dat dan weer wel.
Als ik opgeruimd heb is het tijd voor bankzaken. Bruce the moose zit al te wachten. Het is zaterdagavond en dus gaat het snackpakket mee naar de bank. Een zak zoutjes en een groot glas limonade. Meer heb ik niet nodig. En mijn dekentje.
Ik heb mijn dekentje nu zo’n 1,5 jaar ofzo. Een schapenwollen deken uit Zweden met verschillende kleurtjes. En van die franjes eraan. Hij woont bij mij op de bank en zodra ik hem nodig heb is hij er voor mij. Dankzij hem heb ik het ’s avonds lekker warm..
De tv gaat op NPO1. Het is eindelijk tijd voor Ik Vertrek met Henk en Carolien. Zo’n 2 weken terug zou het ook al uitgezonden worden, maar die terroristen in Parijs gooiden roet in het eten. Naja, eigenlijk in mijn hele tv avond.
Maar nu, nu is het tijd voor revanche. Ik Vertrek wordt uitgezonden en Henk en Carolien komen op tv. Twee Groesbekers die jaren terug geëmigreerd zijn naar Costa Rica en een begrip zijn in de samenleving hier. Zo bekend dat er zelfs een keer een carnavalsschlager over hem gemaakt is.. Ik kreeg een soort van déjà vu naar carnaval 2013..
Ik kroop wat verder weg onder mijn dekentje. Heerlijk onderuit gezakt bracht ik de avond door op een van mijn favoriete plekjes op de bank. De tv stond nog steeds op NPO1 en Ik Vertrek was inmiddels afgelopen.
Het was het tijd voor Frans Bauer.. Zo lang hij niet gaat zingen keur ik hem nog enigszins goed. Vooral samen met zijn broer Doris is het geniale tv. In Vive La Frans rijd hij zo’n beetje heel (of half) Europa rond. Ik hou daar wel van, programma’s die zich in het buitenland afspelen.

Misschien komt het ook wel omdat dat reizen ook in mij zit. Ik hou er van om naar het buitenland te vertrekken en nieuwe dingen te ontdekken. Als ik het geld had gehad zat ik het liefst iedere maand wel in het buitenland. En dan het liefst Zweden, maar dat spreekt denk ik voor zich..
Maar nu… Nu zit ik hier op de bank.. Snotverkouden onder een dekentje en met de laptop op schoot. Met de moeheid die langzaam aan mij begint te knagen. Wetend dat boven mijn bedje op mij wacht en ik morgen lekker kan uitslapen.. Een mooi moment om onder mijn dekentje vandaan te komen en deze avond achter mij te laten..

12295432_10208093625648257_683910898228735075_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s